Lieve schat,
af en toe kijk ik nog eens in je schriftjes. Omdat ik iets op wil zoeken of me een tekstje herinner, of net niet meer herinner. En zo kwam ik dit pareltje tegen, gekregen van een vriendin van op school. Samen opgroeien met iemand, het schept een band, al zie je elkaar later niet veel meer.
Delen in verdriet
wordt strelen in verdriet
als je op je huid
de vingers van die ander vindt
Delen in verdriet lost niets op
maar verbindt.
Seth Gaaikema
Daarom ben ik, bij moeilijke momenten, fan van knuffels. Het lost niets op, het maakt niets beter, maar het zegt wel: 'ik ben er voor je en help je dit te dragen'.
Hele dikke kus,
je mama
maandag 30 juni 2014
maandag 12 mei 2014
Verjaardagsfeestje
Dag lieverd,
hoorde je het zaterdag ook, dat gejoel en gegil van die uitgelaten vriendjes? Zaterdag dus verjaardagsfeestje voor je grote broer. 7 jaar worden, het is een belevenis. Spontaan en erg open, zo vind ik kinderen op die leeftijd. Heel veel zaken zijn nog 'gewoon' voor hen, of horen er gewoon bij. Soms verliezen we toch veel bij het opgroeien (maar misschien moet ik hier later nog eens over schrijven).
We namen zaterdag ook eens de tijd om rustig iets te eten en te drinken. En terwijl de voetballers al terug aan het rondcrossen waren, zat ik nog even aan tafel met een paar kindjes. Matias heeft een kleine zus, Lies, dat wisten ze. Hij heeft ook nog een baby, Pieter, dat wisten sommigen ook. Maar toen zei er eentje rond de tafel: Matias heeft ook nog een broer die gestorven is he.
Ja, kijk, dat wisten ze ook.
Geen oordeel, geen tranen, geen gedoe. Gewoon: niet vergeten dat Matias niet alleen een babybroer heeft, maar nog een andere broer ook. Gestorven ja, dat wel, maar een broer vooral.
Kijk, daar word ik dan niet droevig maar vrolijk van. En jij wellicht ook.
Dikke kus,
mama
hoorde je het zaterdag ook, dat gejoel en gegil van die uitgelaten vriendjes? Zaterdag dus verjaardagsfeestje voor je grote broer. 7 jaar worden, het is een belevenis. Spontaan en erg open, zo vind ik kinderen op die leeftijd. Heel veel zaken zijn nog 'gewoon' voor hen, of horen er gewoon bij. Soms verliezen we toch veel bij het opgroeien (maar misschien moet ik hier later nog eens over schrijven).
We namen zaterdag ook eens de tijd om rustig iets te eten en te drinken. En terwijl de voetballers al terug aan het rondcrossen waren, zat ik nog even aan tafel met een paar kindjes. Matias heeft een kleine zus, Lies, dat wisten ze. Hij heeft ook nog een baby, Pieter, dat wisten sommigen ook. Maar toen zei er eentje rond de tafel: Matias heeft ook nog een broer die gestorven is he.
Ja, kijk, dat wisten ze ook.
Geen oordeel, geen tranen, geen gedoe. Gewoon: niet vergeten dat Matias niet alleen een babybroer heeft, maar nog een andere broer ook. Gestorven ja, dat wel, maar een broer vooral.
Kijk, daar word ik dan niet droevig maar vrolijk van. En jij wellicht ook.
Dikke kus,
mama
woensdag 2 april 2014
Korte gedachte
Soms denk ik aan je.
En vraag me af of je ons kan zien.
Misschien gluur of tuur je naar ons
en zie je met een glimlach dat we het goed doen.
Misschien is zij wel bij je, of hij.
Of die andere hij of zij.
Misschien zorgen ze wel allemaal voor je.
En praten jullie over ons.
We missen je, altijd.
Maar de gedachte aan jou
doet me ook glimlachen.
Misschien zien we elkaar later nog terug.
Dan gluren en turen we samen.
En glimlachen.
Dikke kus!
En vraag me af of je ons kan zien.
Misschien gluur of tuur je naar ons
en zie je met een glimlach dat we het goed doen.
Misschien is zij wel bij je, of hij.
Of die andere hij of zij.
Misschien zorgen ze wel allemaal voor je.
En praten jullie over ons.
We missen je, altijd.
Maar de gedachte aan jou
doet me ook glimlachen.
Misschien zien we elkaar later nog terug.
Dan gluren en turen we samen.
En glimlachen.
Dikke kus!
maandag 10 februari 2014
Voor lieve E.
Liefste E.,
Je berichtje heeft me heel erg diep geraakt. Bedankt om je diepe gedachten en gevoelens met mij te delen. En als je het niet erg vindt, stuur ik mijn antwoord naar jou de wereld in, omdat er misschien andere mensen nog hetzelfde meemaken, of er kunnen op reageren.
Eerst en vooral: je hebt niet gefaald, maar je ziet het wellicht nu anders. Je kan niet falen wanneer iets buiten je wil om gebeurd, wanneer je iets overkomt, dan faal je niet. Per definitie is er absoluut geen sprake van falen wanneer er iets gebeurd met je allergrootste schat en je het met je ganse hart anders wou. Heel erg belangrijk want jij (of ieder ander rondom je) kon er niets aan veranderen.
Ten tweede: je bent niet minderwaardig. Verre van. Je komt op eigen tempo en binnen eigen tijd een groot verlies boven. Het grootste wat een mens ooit kan hebben, zeggen ze wel eens. Soms ben ik daar wel allergisch aan geworden, aan die uitspraak. Omdat ik het zelf niet meer zo zie. Het bezoek van Tomas heeft ons, onze relatie en onze vriendschappen gemaakt tot wat we zijn. Nu, vandaag, ben ik wie ik ben door alles wat ik meemaakte.
Ten derde: het 'ocharme ik zou het nooit te boven komen' helpt je inderdaad niet. Omdat je geen keuze hebt. Omdat je niet vandaag je hoofd kan neerleggen en zeggen: 'hier stopt het voor me, ik kan het niet te boven komen.' Enfin, ik hoop van ganser harte dat je dat niet doet. Dat je ergens in jezelf die kracht kan terugvinden, misschien is ze nu nog heel erg klein, maar ze is er, anders had je mij geen berichtje gestuurd. Je komt het te boven en je zal je lieve schat een plekje in je leven geven, op jouw manier, zoals jullie dat willen.
Tot slotte: iedere mens is sterker dan hijzelf denkt. Ik droom voor jou een toekomst die je alleen zelf kan waarmaken. Een toekomst waarin je droom die je had toch voor een stuk werkelijkheid mag worden. Het ziet er anders uit, inderdaad, helemaal anders dan je wou. Veel pijnlijker dan je ooit had gedacht. Maar anders is niet slecht. Anders is gewoon anders. Maar jij bent nog jezelf, gelukkig maar.
Veel sterkte meid en een virtuele knuffel.
Brenda
Je berichtje heeft me heel erg diep geraakt. Bedankt om je diepe gedachten en gevoelens met mij te delen. En als je het niet erg vindt, stuur ik mijn antwoord naar jou de wereld in, omdat er misschien andere mensen nog hetzelfde meemaken, of er kunnen op reageren.
Eerst en vooral: je hebt niet gefaald, maar je ziet het wellicht nu anders. Je kan niet falen wanneer iets buiten je wil om gebeurd, wanneer je iets overkomt, dan faal je niet. Per definitie is er absoluut geen sprake van falen wanneer er iets gebeurd met je allergrootste schat en je het met je ganse hart anders wou. Heel erg belangrijk want jij (of ieder ander rondom je) kon er niets aan veranderen.
Ten tweede: je bent niet minderwaardig. Verre van. Je komt op eigen tempo en binnen eigen tijd een groot verlies boven. Het grootste wat een mens ooit kan hebben, zeggen ze wel eens. Soms ben ik daar wel allergisch aan geworden, aan die uitspraak. Omdat ik het zelf niet meer zo zie. Het bezoek van Tomas heeft ons, onze relatie en onze vriendschappen gemaakt tot wat we zijn. Nu, vandaag, ben ik wie ik ben door alles wat ik meemaakte.
Ten derde: het 'ocharme ik zou het nooit te boven komen' helpt je inderdaad niet. Omdat je geen keuze hebt. Omdat je niet vandaag je hoofd kan neerleggen en zeggen: 'hier stopt het voor me, ik kan het niet te boven komen.' Enfin, ik hoop van ganser harte dat je dat niet doet. Dat je ergens in jezelf die kracht kan terugvinden, misschien is ze nu nog heel erg klein, maar ze is er, anders had je mij geen berichtje gestuurd. Je komt het te boven en je zal je lieve schat een plekje in je leven geven, op jouw manier, zoals jullie dat willen.
Tot slotte: iedere mens is sterker dan hijzelf denkt. Ik droom voor jou een toekomst die je alleen zelf kan waarmaken. Een toekomst waarin je droom die je had toch voor een stuk werkelijkheid mag worden. Het ziet er anders uit, inderdaad, helemaal anders dan je wou. Veel pijnlijker dan je ooit had gedacht. Maar anders is niet slecht. Anders is gewoon anders. Maar jij bent nog jezelf, gelukkig maar.
Veel sterkte meid en een virtuele knuffel.
Brenda
zondag 29 december 2013
Glitter
Lieve jongen,
met het allernieuwste wonder hier in huis is het vrij druk voor mama en papa. Geen verrassing hoor, maar er is altijd wel iemand die honger heeft, of een verse pamper moet krijgen, of aandacht wil. Soms is het een beetje op automatische piloot dat we alle zaken afhandelen, maar op iets rustiger momenten is het echt wel volop genieten.
Deze middag ben ik even gaan wandelen met je zus, terwijl we de mannen achterlieten. Ja, we doen nu al 'meisjesdingen' samen. Alhoewel, ik had mijn trainingsbroek uit (mijn gewone broeken passen al maar zitten net nog niet goed genoeg), mijn bril op (wegens iets te droge ogen voor lenzen door de onderbroken nachten), mijn kapsel niet zoals ik wil (en een kappersbezoek zit er nog niet meteen in), dus, in het kort, ik was totaal niet 'fashion-minded' bezig.
Maar bon, ik gaan wandelen dus met ons meisje. Het was heerlijk weer, en alles rondom ons was ongelooflijk rustig. Ik genoot er echt van en opeens kreeg je zus mijn sjaal in de gaten. Roze met wat glitters. Ze kraaide van de pret en toen bedacht ik hetvolgende. Het doet er niet toe of je haar goed ligt of niet, of je in een trainingsbroek rondloopt of niet, het komt er op aan om de glitters te zien in alles wat je doet. Of het nu groot of klein is, belangrijk of routine, er is altijd een glinstering, een 'sparkle' zoals ze zo mooi in het Engels zeggen.
En dat is meteen ook mijn nieuwjaarswens voor iedereen. Om elke dag de glitters op je weg te ontdekken, groot of klein, belangrijk of dagdagelijkse routine. De glinsteringen zijn er altijd. Neem in 2014 de tijd om ze te ontdekken!
Dikke kus,
mama
met het allernieuwste wonder hier in huis is het vrij druk voor mama en papa. Geen verrassing hoor, maar er is altijd wel iemand die honger heeft, of een verse pamper moet krijgen, of aandacht wil. Soms is het een beetje op automatische piloot dat we alle zaken afhandelen, maar op iets rustiger momenten is het echt wel volop genieten.
Deze middag ben ik even gaan wandelen met je zus, terwijl we de mannen achterlieten. Ja, we doen nu al 'meisjesdingen' samen. Alhoewel, ik had mijn trainingsbroek uit (mijn gewone broeken passen al maar zitten net nog niet goed genoeg), mijn bril op (wegens iets te droge ogen voor lenzen door de onderbroken nachten), mijn kapsel niet zoals ik wil (en een kappersbezoek zit er nog niet meteen in), dus, in het kort, ik was totaal niet 'fashion-minded' bezig.
Maar bon, ik gaan wandelen dus met ons meisje. Het was heerlijk weer, en alles rondom ons was ongelooflijk rustig. Ik genoot er echt van en opeens kreeg je zus mijn sjaal in de gaten. Roze met wat glitters. Ze kraaide van de pret en toen bedacht ik hetvolgende. Het doet er niet toe of je haar goed ligt of niet, of je in een trainingsbroek rondloopt of niet, het komt er op aan om de glitters te zien in alles wat je doet. Of het nu groot of klein is, belangrijk of routine, er is altijd een glinstering, een 'sparkle' zoals ze zo mooi in het Engels zeggen.
En dat is meteen ook mijn nieuwjaarswens voor iedereen. Om elke dag de glitters op je weg te ontdekken, groot of klein, belangrijk of dagdagelijkse routine. De glinsteringen zijn er altijd. Neem in 2014 de tijd om ze te ontdekken!
Dikke kus,
mama
maandag 18 november 2013
Moe?
Lieve jongen,
als hier één van de kapoentjes ziek is, dan lopen we met wallen onder de ogen. Moe zijn we, van het zorgen, het sussen, het meten van de koorts, het heen en weer lopen met het zieke kindje. We zijn doodop door de onderbroken nachten, het 100 keer herbekijken van de bumba filmpjes, het worstelen als er siroop of medicijnen genomen moeten worden. We zijn moe van de vele pampers, de extra wasmachines, het troosten, het weer wakker schieten als je net in slaap was gesukkeld.
Maar gelukkig zijn we 'het' nooit moe.
Daarvoor is een kleine glimlach vaak al voldoende. Een piepklein teken van dankjewel, het geeft je weer kracht om door te gaan. Want zeg nu zelf, slaap is toch erg zwaar overdreven?
Dikke kus,
mama
als hier één van de kapoentjes ziek is, dan lopen we met wallen onder de ogen. Moe zijn we, van het zorgen, het sussen, het meten van de koorts, het heen en weer lopen met het zieke kindje. We zijn doodop door de onderbroken nachten, het 100 keer herbekijken van de bumba filmpjes, het worstelen als er siroop of medicijnen genomen moeten worden. We zijn moe van de vele pampers, de extra wasmachines, het troosten, het weer wakker schieten als je net in slaap was gesukkeld.
Maar gelukkig zijn we 'het' nooit moe.
Daarvoor is een kleine glimlach vaak al voldoende. Een piepklein teken van dankjewel, het geeft je weer kracht om door te gaan. Want zeg nu zelf, slaap is toch erg zwaar overdreven?
Dikke kus,
mama
dinsdag 5 november 2013
Dingen die niet weg mogen
Dag lieve jongen,
ik ben een hamsteraar. Vroeger van postzegels, zeepjes, gommetjes (man, wat een collectie!), stickers (of plakkers zoals we zeiden) en algemene 'herinneringen' zoals ticketjes van musea, films, vlagjes, sjaaltjes,... Nu ik het opsom lijkt het allemaal erger dan het is en dan heb ik de strips van Jommeke nog niet eens vermeld.
Laat ons stellen dat ik wel geëvolueerd ben. Nu hou ik enkel alles bij wat met mijn kleine kapoentjes te maken heeft. De eerste 'kleurprent' van Matias (een paar kriebellige strepen op een Bumba prent), alle kleine knutselwerkjes (al is het een bol opgedroogde klei met wat tandenstokertjes in), de eerste geknipte haartjes, melktandjes,...
Los van dat alles verzamel ik natuurlijk het liefst herinneringen. Zaken die gevoelsmatig zo verschrikkelijk belangrijk zijn dat ik ze nooit wil vergeten. Tot ik het toch doe. Misschien kunnen er maar een aantal herinneringen in mijn hoofd. En moet er op een gegeven moment wel eentje weg als ik nieuwe mega momenten wil bewaren. Ik probeer echter zoveel mogelijk bij te houden, tot mijn kaakjes en mijn hoofd helemaal boordevol zitten.
Los van dat alles, ik kwam daarnet gele klevers op jouw naam tegen. Ook iets wat ik nooit of nooit wil weggooien. Want zoveel echte herinneringen hebben we niet samen, dus verzamel ik maar alles wat aan jouw aanwezigheid deed denken, al is het maar een gele klever, of een enveloppe met jouw naam op. Net zoals die opgedroogde bol klei mogen die kleine zaken nooit weg.
Dikke kus,
je mama
ik ben een hamsteraar. Vroeger van postzegels, zeepjes, gommetjes (man, wat een collectie!), stickers (of plakkers zoals we zeiden) en algemene 'herinneringen' zoals ticketjes van musea, films, vlagjes, sjaaltjes,... Nu ik het opsom lijkt het allemaal erger dan het is en dan heb ik de strips van Jommeke nog niet eens vermeld.
Laat ons stellen dat ik wel geëvolueerd ben. Nu hou ik enkel alles bij wat met mijn kleine kapoentjes te maken heeft. De eerste 'kleurprent' van Matias (een paar kriebellige strepen op een Bumba prent), alle kleine knutselwerkjes (al is het een bol opgedroogde klei met wat tandenstokertjes in), de eerste geknipte haartjes, melktandjes,...
Los van dat alles verzamel ik natuurlijk het liefst herinneringen. Zaken die gevoelsmatig zo verschrikkelijk belangrijk zijn dat ik ze nooit wil vergeten. Tot ik het toch doe. Misschien kunnen er maar een aantal herinneringen in mijn hoofd. En moet er op een gegeven moment wel eentje weg als ik nieuwe mega momenten wil bewaren. Ik probeer echter zoveel mogelijk bij te houden, tot mijn kaakjes en mijn hoofd helemaal boordevol zitten.
Los van dat alles, ik kwam daarnet gele klevers op jouw naam tegen. Ook iets wat ik nooit of nooit wil weggooien. Want zoveel echte herinneringen hebben we niet samen, dus verzamel ik maar alles wat aan jouw aanwezigheid deed denken, al is het maar een gele klever, of een enveloppe met jouw naam op. Net zoals die opgedroogde bol klei mogen die kleine zaken nooit weg.
Dikke kus,
je mama
Abonneren op:
Posts (Atom)
