Parijs, Libanon, of de wereld.

Lieve schat.

Als er dingen zoals gisteren gebeuren, dan staan de sociale media in brand. Iedereen schreeuwt, tweet en update zijn mening. Of deelt de mening van een ander. En al wat ik lees, doet me maar aan één ding denken. Dat iedereen boos is, en bang. Of één van beide zonder het te willen toegeven.

In welke wereld leven onze kinderen?
In welke wereld zullen onze kinderen opgroeien?

Awel, ik zeg het u: de wereld die wij hen geven.
De wereld die wij voor hen maken, door de beslissingen die we dag in dag uit nemen.

Licht verdrijft het donker, liefde verdrijft de haat, zei M.L. King. En hij heeft gelijk. Begrijp me niet verkeerd, ik ben ook geen naïef kind dat zich zomaar zou overgeven. Ik ben een tijger. Maar wel eentje die probeert om de eerste gedachten van angst, boosheid en woede om te zetten in het denken aan een toekomst.

Ik wil, heel graag, heel hard en heel luid, een oproep doen aan de politiek.
DOE ER IETS AAN.
En niet met slogans. Niet met uitspraken die je meer stemmen/zetels/macht opleveren in de volgende verkiezingen. Niet met beloftes die je achteraf niet nakomt.

Ik wil een visie.
Een visie over hoe we de wereld (ja, de wereld) een veiliger plaats kunnen maken.
Hoe we alle kinderen een toekomst kunnen geven. Zodat iedereen zin heeft om mee te werken aan een opbouwende maatschappij. Waar er geen racisme, uitsluiting, frustratie, schaamte, woede en negativiteit is. Waar er burgerzin is. Waar er echt kansen zijn voor iedereen die kansen wil aannemen.
Een wereld waarin je geen reden hebt om onschuldigen af te slachten.

Dat is de wereld die ik wil doorgeven aan mijn kinderen.
En jullie, wat willen jullie?

kus,
mama

Bijna 6 jaar...

Eender waar
wanneer
hoe
of waarom

het verdriet om een kind
is iets wat alles verbindt

Syrie
Egypte
China

hier
daar

het gaat nooit over
alleen een klein beetje
soms



lieve kus,
mama


ps bijna 6 jaar en geen dag uit mijn gedachten...

Een kindje op het strand...

Lieve schat,

ik kauw en herkauw mijn woorden. Rangschik gedachten en herdenk weer alles. Weet niet goed hoe ik dit moet formuleren, wat ik precies voel en hoe ik dat moet verwoorden.

Een foto van een kindje op het strand, leeftijd van Pieter, schat ik. Het slaat in als een bom. En ook weer niet. Want het is lang niet het enige kind dat gestorven is de laatste tijd. Niet het enige wat een gat sloeg in heel veel levens.

En wie is verantwoordelijk? De politiek? Wij? De 'anderen'?
En wat is de oplossing? Niets doen? Alles doen? Muren bouwen?

Geen enkel kind zou moeten vluchten.
Geen enkele ouder zou zijn kind in een boot moeten zetten, omdat die boot, die zee die al zoveel levens eiste, veiliger is dan het land waarin ze een huis hebben.
Niemand zou gedwongen moeten zijn om alles achter te laten.

Dat moeten we oplossen.
En stoppen met zeveren.

Draag zorg voor elkaar.

lieve kus,
mama

Druk druk druk

Dag lieve schat,

wat is het alweer lang geleden dat hier een blogbericht verscheen. Om het maar met een slagzin te zeggen 'drukdrukdruk'. Ja, verlof gehad, dat wel, maar geen sikkepit internet in Frankrijk. Dat vond ik eigenlijk niet zo erg, om eens 14 dagen weg te zijn van alle bliepjes en posts en tweets. Het grootste voordeel was eigenlijk nog de batterij van de gsm die het wel 4 dagen volhield!

Het is druk, ja. Met je grote broer, je peuterpuberende zus, je 'ik wil alles achterdoen van grote zus' broer, met mama die een takenlijst maakte voor haar verlofperiode en je papa die als extraatje nog eens de trainer is geworden van het ploegje van grote broer.

Toch vonden we op reis de tijd om een filmpje te maken. Met lego, een scenario en jouw naam erin. Zalig alleen al dat dat kon. Zalige vriendjes ook die het gemaakt hebben voor je. Vrienden die nu 6 handen op 1 buik zijn en met jou erbij gingen dat 8 handen geweest zijn. Ik geef je speciaal hun 'gekke bekken foto' mee.

Weet je wat trouwens het meest zalige is? Dat ik aan die bende niet eens moet uitleggen wie je bent. Ze kennen je en maakten vol plezier dit filmpje. En je feestje in september? Dat zullen ze ook wel de max vinden!

Dikke kus,
mama
 

Over hartenlaadjes en kaartenbriefjes

Dag lieve schat,

Je papa zit voor de vijfde keer in volle voorbereiding voor het rijden van de Ronde van Vlaanderen. Dat wil zeggen dat jij nu vijf jaar zou geweest zijn. Natuurlijk is er veel gebeurt in die tijd, maar dat heb je zelf ook wel gemerkt.

In ieder geval moest ik onlangs terugdenken aan mijn kindertijd, eigenlijk nog het 'pre-pc' tijdperk, en dan meer aan de uren die ik in de bibliotheek spendeerde. Je had daar van die ongelooflijke kast, met kaartenbakken in. Dat waren kleine laadjes die je erg ver kon uitschuiven, met daarin honderden kaartjes met de namen en trefwoorden erop van de boeken die je in de bib kon vinden. Het systeem was zelfs zo uitgebreid dat je kon zoeken op auteur, op titel, of op trefwoord. Nu, in het 'swipe' tijdperk is zoiets ondenkbaar.

Ik moest erg aan die lades denken omdat het me deed denken aan jou, en aan gevoelens die zomaar plots opnieuw komen opzetten. Het lijkt soms wel of ons hart en onze herinneringen ook in dergelijke kaartenbakkasten zijn opgedeeld. Soms zoeken we zelf iets op, maar soms overkomt het ons ook gewoon dat een lade openspringt. Soms met een zachte klik (waarbij we dan even glimlachen om die herinnering), maar soms ook met een grote smak. En soms, met een mega grote smak, waarbij alle kaartjes in het rond vliegen. In het laatste geval hebben we weer wat tijd nodig om alles te sorteren, alfabetisch te ordenen en terug in de kast te duwen.

En soms hebben we de ladekast van ons hart erg goed op orde en onder controle, soms iets minder. Soms zitten we dagenlang weer kaartjes te sorteren, herinneringen te herleven, en hebben we tijd nodig om alles weer op orde te krijgen.

Aan iedereen die nu op zijn knietjes zit en het alfabeth overloopt, veel sterkte. Ik hoop dat jullie je ladenkastjes op orde krijgen en langszaam die kaartjes weer gerangschikt zien.

Veel liefs,
je mama

Over winkelkarretjes en goede voornemens

Lieve schat,

Een nieuw jaar is weer gestart. Een reden voor heel veel mensen om opnieuw met goede voornemens aan de slag te gaan. Voornemens waarvan we binnen 2 weken in de krant zullen lezen dat 90% van de mensen ze al vergeten zijn. Omdat het zo moeilijk is om iets te veranderen. Om onszelf te veranderen. Of om collectief te veranderen, als groep, en eindelijk eens iets te doen aan alle zaken waar we ons zorgen om maken.

Als ik één wens zou mogen opschrijven voor dit jaar dan was het dat we collectief wat vriendelijker, empatischer en minder zuur zouden zijn. Een groot deel van problemen / agressie / conflicten zouden we op die manier kunnen vermijden, of wie weet, oplossen.

En voor wie denkt dat we niet kunnen veranderen, denk dan even aan de winkelkarretjes. 'Karretjes?' zie ik u denken? Ja, winkelkarretjes. Ik ben opgegroeid in de jaren 80 en iedereen die toen naar de winkel ging, nam een karretje waar het ook stond en liet het achter naast de auto. Herinner jij je dat ook nog? De karretjes stonden overal op de parking, behalve in de rekken.

Toen kwamen de sloten op de karretjes. Eerst met 20 frank, dan met de euro of zo'n vervangmuntje dat je hier of daar gratis had gekregen. Iedereen zette mooi de karretjes achter elkaar in het rek. En nu we dat allemaal zo gewoon zijn, schaffen ze die sloten weer af. Omdat het 'besparend' zou werken. Maar wat doen we? Allemaal mooi nog ons karretje in het rek.

We kunnen dus collectief veranderen.
Denk aan de winkelkarretjes.
Wees minder zuur, wees vriendelijker.
Laat ons op die manier alle conflicten en ruzies in het rek parkeren.

Veel liefs,
mama

Over Luc De Vos - of toch niet...

Lieve zoon, kleine schat,

Gisteren en vandaag nog zullen alle media vol staan van het overlijden van Luc De Vos. Het onverwachts heengaan van een 'beroemdheid' maakt altijd veel reacties los. Hij zal gemist worden, uiteraard, en heel veel mensen denken nu via het 'carpe diem' principe te gaan leven. Om nu eens te doen wat ze al lang wilden doen 'want morgen kan het voorbij zijn'.

Even een realitycheck. Elke dag gaan mensen dood, elk uur. Altijd zijn ze iemands partner, vader, moeder, zoon, dochter, vriend,... Elke dag zijn er grote drama's in het klein. En dan spreek ik nog niet over wat er in alle conflicten gebeurt. Ik zie voor sommige regio's geen oplossing zolang mensen elkaars geliefde blijven afmaken. En dat maakt me triest.

Omdat we elkaar als mens nodeloos verdriet aan doen.
Omdat we veel te weinig betrokken zijn bij elkaar, het grotere geheel zien.
Omdat de 'leiders' teveel bezig zijn met hun macht en niet met een gefundeerde toekomstvisie.
Omdat we allemaal zondigen tegen de regels, te weinig oog hebben voor een ander, te vlug oordelen, te weinig empathie hebben.
Omdat we gewoon, allemaal, zoveel meer zouden kunnen doen.

Niet alleen in grote gebaren, maar vooral ook in kleine, dagdagelijkse dingen.
Zoals de mensen die we liefhebben vandaag eens vastpakken. Of bellen, of sms-en. En hen NU laten weten dat we ze graag zien, dat ze belangrijk zijn. En niet te wachten tot morgen, want morgen kan het voorbij zijn.

Kzie je graag kleine schat...

mama