Even terugscrollen

Lieve schat,
ik heb voor het eerst in deze blog teruggekeken naar de eerste berichtjes die ik hier poste. Het is confronterend en helend tegelijkertijd. Ik herken nog altijd de pijn (ik voel ze nu weer opflakkeren) maar op hetzelfde moment zie ik ook de evolutie. Ik zie vanwaar ik kom, ik herinner het me maar al te goed, maar ik voel ook dat dingen nu anders zijn. Dat ik ze, letterlijk, vanop meer afstand zie.

Nu ik het toch over 'rouwen' heb, even nog omtrent dat nieuwe handboek voor psychiaters / psychologen. Het geeft blijkbaar aan dat een 'normale' periode voor rouw 6 maand mag duren, dat erna meer aan de hand is. Tja, wat kunnen we daar nu op zeggen?

Verdriet is als een vingerafdruk (dixit Manu Keirse), anders voor iedereen, maar herkenbaar bij iedereen. En een dergelijke periode, die 'sluit' je niet af. Dat zal ik nooit doen. Ik draag het mee en het is onderdeel van mij, dat was meteen ook het allermoeilijkste, het aanvaarden dat, gelijk wat, je het verdriet niet ongedaan kan maken. Pillen helpen ook niet om zoiets ongedaan te maken, maar ze kunnen wel mensen helpen die heel even het licht aan het einde van de tunnel verloren zijn. Eventjes, om hen dan zachtjesaan te wijzen op de krokusjes, die de neiging hebben om te bloeien op je plekje.

kusje,
mama

Dag lieve broer!

Dag lieverd,
deze morgen met je grote broer even naar je plekje geweest.
En toen we weggingen zei ik: 'dag lieve broer' en toen zei je grote broer ook 'dag lieve broer!'.

Zo verschrikkelijk eenvoudig, zo mooi, ik ben dan zo trots op jullie allebei.

Kusje,
mama

Sneeuwsporen

Lieve jongen,
het was alweer een tijdje geleden dat ik je plekje bezocht. Net na je bezoekje had ik nooit durven hopen dat ik dit kon schrijven, maar ik vond het deze morgen ook wat erg van mezelf. Dat ik je zolang zonder bezoek had gelaten, dat ons leven hier maar doordraaide zonder jou. En alhoewel ik misschien naar deze rust heb verlangt, alhoewel ik vaak uitkeek naar de periodes zonder intense pijn, deze morgen voelde ik me een beetje een verrader.

Alsof we je vergeten zijn.

Ik was aan het denken hoe eenzaam je plekje misschien was, toen ik in de sneeuw naar je toe kwam. Er stonden zelfs weinig voetstappen in de sneeuw, toen ik het laatste stukje naar je toe kwam. Maar toen zag ik iets anders, geen voetstappen, maar andere sneeuwsporen. Van een poes, een paar vogeltjes, een hond en volgens mij ook een konijntje. Eenzaam ben je daar dus totaal niet. We zien het niet, maar er zijn genoeg vriendjes. Alleen aan de sneeuwsporen zien we dat ze geweest zijn...

lieve kus,
mama

Circus Picolini - mega!

Lieve kleine kabouter

Gisteren heb ik nog maar eens ervaren dat mijn emoties niet altijd even goed te controleren zijn. Circus Picolini was op de school van je grote broer en toen de allerkleinste peutertjes opkwamen, verkleed als welpjes, stroomden de tranen over mijn wangen. Geen klein traantje, geen volle ogen die ik dan probeer droog te houden, maar gewoon stromen, niets aan te doen dus. Soms voel ik het aan komen, soms niet.
Het was pas iets later dat ik besefte dat jij ook bijna zo'n peutertje zou zijn. Dat je na de paasvakantie ook zou starten met schoolgaan, dat we misschien al uit 'de pampers' zouden zijn.
Maar bon, bijna helemaal op het einde kwam je broer, ongelooflijk trots was ik. Eerlijk, ik heb geen enkel ander kindje gezien, maar had alleen maar oog voor hem. Op het einde ben ik zelfs recht gaan staan om te kunnen zwaaien. Ja, schat, vol schaamte moet ik toegeven dat ik zo'n 'überenthousiaste' mama ben, die met een natte zakdoek apetrots staat te wijzen naar haar klein kapoentje.

Maar ik zet me daar over, het kan me geen bal schelen. Aangezien er voor mij geen welpje was, was ik dubbel trots op mijn clown!

lief kusje,
mama

ps 10.000 keer is er een pagina van jouw blog opgevraagd, hallucinant veel, ongelooflijk.

Geluk

Lieve jongen,
vandaag zit er een gratis boek bij de krant, over geluk. Over wat mensen gelukkig maakt, misschien wel over hoe je echt gelukkig kan worden.
Ik weet ook niet of ik er een antwoord op heb, of er wel een antwoord bestaat. Of je nog gelukkig kan zijn nadat je een tragedie hebt meegemaakt. Maar ik weet wel wat ik voel. Dat ik op bepaalde momenten enorm gelukkig kan zijn. Met je papa, met je broer, met ons gezin. We hebben zoveel om gelukkig te zijn: een mooi huis, comfort, een leuke job.
We hebben jou idd niet, maar we moeten ook leven met het feit dat we dat niet kunnen veranderen. En dat ons leven er niet beter zal uit zien wanneer we dat alleen vullen met treuren om jou.
Want er zijn altijd momenten, zoals deze morgen. Je broer veel te vroeg wakker, ik veel te vroeg op, en in het donker samen naar de bakker, om vers brood (wat een geluk). En dan komt je broer buiten, kijkt naar de sterrenhemel en zegt: 'die ster daar, die is van broer, en die is van pepe.' Kijk, dat maakt me dan toch weer gelukkig.
O ja, eens in de auto speelde nog een van jouw liedjes op de radio ook, alsof je even terug knipoogde naar ons, bedankt hiervoor he schat.

Hele lieve en dikke kus,
je mama

Mijn liefste wensen

Dag lieve jongen,

het is minder koud dan vorig jaar en alweer de 3e keer 'feest'dagen zonder jou. Naar mijn gevoel is het de eerste keer dat ik er volop wil voor gaan, koken, het feesten, de plannen en de wensen, het geeft me weer voor de eerste keer moed.

Je grote broer staat naast me een tekening te maken, zoals zo vaak als ik op deze bureau bezig ben. Hij tekent schatkaarten, met lijntjes zodat de piraten de schat goed kunnen terugvinden. Misschien moet ik hem wel eens vragen om een kaart naar jou toe te tekenen, het kan zijn dat hij gewoon de weg veel beter weet dan ons.

In ieder geval wens ik je het allerbeste toe voor volgend jaar, waarin je voor het eerst naar school gaat. Je zal het wel even goed doen als je broer, daar twijfel ik niet aan. Piep je af en toe nog eens naar ons?

lieve kusjes,
je mama

World candle light day

Lieve kapoen,
het is ondertussen al de derde keer dat ik een oproep doe voor World Candle Light day. De tweede zondag van december is immers een wereld'feestdag' voor sterrenkindjes zoals jij. Op de hele wereld vragen we om om 19u een kaarsje te doen branden, voor een uurtje. Omdat alle tijdzones hierin meegaan, krijg je zo een constante streep licht op de wereld, ter herdenking van jullie.

Lieve schat, geen idee hoe ik het moet zeggen, maar het verdriet rond jou snijdt regelmatig nog eens erg diep in mijn ziel... Elke maand weer, wanneer we de teleurstelling moeten verwerken om nog zeker 9 maand te wachten op een derde wonder, en de twijfel of het er ooit nog wel zal komen. Niets is immers zeker in deze wereld. Het maakt me vaak boos, droef en teleurgesteld. En mijn gevoel en verstand staan vaak lijnrecht tegenover elkaar. Ik weet, verstandelijk gezien, dat ik het niemand kwalijk kan nemen dat zij er wel in slagen om zwanger te worden en baby's te koesteren, maar mijn gevoel vindt dit vaak zo onrechtvaardig... Ik probeer het zoveel mogelijk te blokkeren, maar dat lukt me niet altijd...

Duim met ons mee lieverd, er is hier zoveel warmte voor nog een lief kapoentje...

Kus,
mama