Groeimuur

Dag lieve schat,
al een tijdje waren we groeistreepjes aan het trekken voor je grote broer, maar nu mama alles boven in een ander kleurtje heeft geschilderd, waren de streepjes ook weggeschilderd. Omdat ondertussen ook je kleine zus flink aan het groeien is, wou ik ze allebei een plaatsje geven om te groeien. Dus de eerste letters van hun naam kwamen op de muur, met lengte genoeg zodat ze hier flink groot kunnen worden.
En ja, als je kijkt naar de muur, er staan 3 letters op. Alhoewel er voor jou geen streepjes meer bij zullen komen, verdien je ook je plekje. Al onze kindjes op de muur, en nu maar groeistreepjes trekken!

Dikke kus,
je mama

Foutje van de dag

Lieve jongen,
je mama zou al beter moeten weten, de 'weeg' of de afspraken bij Kind en Gezin zijn niet de plaats om met een lichte ironie te verschijnen. Ik was even vergeten dat het een parade is van kindjes, met om ter mooiste kleertjes een 'om ter trotse' blikken aan de weegschaal en meetlat.
Soit.
Ik er dus vandaag met broer en zus naartoe, net niet in mijn trainingsbroek (was nog voldoende bij mijn verstand om een jeans aan te doen). Je zus had ook een jeans aan, en een t-shirt die nog van grote broer was geweest maar die ik niet kon wegdoen aangezien de tekst zei 'my mum is gorgeous'. Gezien het feit dat het een donker-groen-blauw t-shirt was, was je zus voor de vrijwilligers dus 'hij'. Ze bleven het volhouden, ook nadat ze in haar naakte zelf op de weegschaal was gaan liggen.
Nu, we maken het de gepensioneerde dames ook niet makkelijk, door op een vrijwel zelfde tijdstip met een Lies, een Elise en een Lisa aanwezig te zijn. De dames flipten, nog meer omdat ik Lies in de meetbak wou leggen en de koffie net klaar was (dilemma!).

Enfin, vandaag heb ik uit mijn foutjes geleerd:
- Lies in roze, roze of roze kleden de volgende keer, liefst nog een kleedje met frullekes (misschien komt haar doopkleedje in aanmerking).
- Ironie is misschien nog eens te proberen, maar dan in het Nederlands. Ik denk erover om een blauw t-shirt te laten bedrukken met 'meisje'. Eens zien wat ik dan teweeg breng.

kus,
mama

ps voor de statistieken: je zus is 60 cm (afgezien van een halve cm meetfout in positieve en negatieve zin) en weegt 5.9kg (voor het eten, niet gekakt).

Imperfect

Lieve jongen,
je zus en ik, wij praten met elkaar. Niet zoals ik met je broer doe, wanneer hij om een fristi vraagt en dan zegt dat ik de liefste mama van de hele wereld ben, nee, iets anders nog. Sinds een paar weken kijkt ze ons sterk aan als we tegen haar praten en dan probeert ze haar mond te bewegen, te vormen. Ze lacht wat en dan komt er iets uit haar mond dat je kan omschrijven als 'geuj' of als 'grrr'. We praten dus. Want ik zeg iets en zij zegt iets terug.
We begrijpen elkaar daarmee, met 'geuj' en 'grrr', dat is voldoende. Al vraag ik me af of zoiets ook gaat lukken wanneer ze me de eerste keer vraagt om uit te gaan. Of ik haar dan misschien ook aan kan kijken, met mijn mond een beetje open en dan een kleine 'grrr' te doen, of gewoon te lachen. Wellicht niet.
Maar nu, nu kan ik nog niets verkeerd doen voor je zus. Al ben ik moe, kortaf, prikkelbaar, hongerig,... Al laat ik haar even wenen omdat ik op toilet zit, of gewoon omdat ik even geen zin heb om voor de 10e keer die tut terug in die mond te stoppen, ze vergeeft het me nog allemaal. Ze neemt me zoals ik ben, zo imperfect als ik ben, alles is goed voor haar. Hopelijk blijft dat ook nog lang zo.

Kus,
mama

ps Ik moet gaan nu, zus weent, en je broer slaapt :-)

Nieuwjaarswensen

Lieve schat,
Waarom vinden we het allemaal zo belangrijk om een 'jaarovergang' te vieren? Uiteindelijk is het ook maar de ene dag die via een lange nacht overgaat naar een andere dag. Ik denk dat we houden van het gevoel om opnieuw aan iets te starten. Om, na een goed of een minder goed jaar te kunnen zeggen, nu pakken we het anders aan, of dit jaar kan het nog beter. Een beetje een ijkpunt, een mijlpaal als je wil.
Vooral: een schone lei. Het nieuwe jaar geeft ons de kans om steeds weer opnieuw te beginnen. Om goede voornemens te maken (die we na 2 weken al weer vergeten zijn), om soms beloftes te doen (vermageren is misschien de meest gehoorde) en om vooral er sterk in te geloven dat het komende jaar beter zal zijn dat het jaar dat we net afsloten.
Eigenlijk is dit het mooiste wat er bestaat: er is altijd hoop in een mens. Het sterkste wat we allen in ons hebben, is het geloof dat we het morgen beter zullen doen. Dat we doorzetten en doorgaan, ondanks alle versperringen die we op onze weg tegenkomen.
Als ik jullie dit jaar één ding mag wensen, laat het dan dit zijn, laat jouw geloof in beter niet afzwakken. Als er een boomstam op je weg komt, zoek een kettingzaag, of zoek een vriend met een kettingzaag. Laat je niet ontmoedigen door enkel naar de boomstam te kijken, maar ga op je tenen staan, neem een laddertje en kijk eromheen. Er achter ligt opnieuw een hele weg met mogelijkheden voor je klaar!

kus,
mama

Ouderschap

Dag kleine jongen,
vandaag een lichte aanpassing gedaan in de 'titel' van deze blog. Omdat mijn berichtjes doorheen de voorbije drie jaar geëvolueerd zijn, van de pure belevenis omtrent jouw bezoekje naar gedachten en bedenkingen algemeen. Niet dat ik een evangelie schrijf (verre van, daarvoor ben ik zo'n 2000 jaar te laat) of mezelf naar voor wil schuiven als een 'kenner'.
Nee, de simpele bedoeling is om alledaagse gedachten, die soms even vlug weer weg zijn als ze komen, even vast te pakken. Als een schelpje aan het strand. Om ze vast te pakken, het zand er af te kloppen en het schelpje zelf eens goed te bekijken. Het om te draaien en tot de essentie terug te brengen. Misschien wel hier en daar een onvolkomendheid ontdekken. Zien dat niet alles perfect is.
Want als er vaak één ding is waar sociale media goed in zijn, dan is het om ons leven veel interessanter voor te stellen als het in werkelijkheid is. Natuurlijk doe ik er ook aan mee (statussen op facebook, tweets, deze blog). Maar bon, af en toe moet je zoiets kunnen doorprikken. Zoals botweg toegeven dat niemand perfect is, geen mens en geen ouder. Maar dat schrijf ik je wel in een volgend berichtje.

Kus,
mama

Kinderen zijn kwetsbaar

Lieve jongen,
ik heb de titel gekozen omdat je deze erg vaak op spandoeken langsheen de weg ziet, erg vaak begin september, sommigen blijven het jaar door hangen. Net nu er ons weer een horrorverhaal bereikt, moest ik even verder nadenken over deze zin.
Eigenlijk zou er moeten staan: 'ouders zijn kwetsbaar'. Begrijp me niet verkeerd, er moet met kinderen rekening gehouden worden in het verkeer, vaak omdat ze niet altijd even oplettend zijn (daarom moeten wij het wel zijn). Het gaat echter over alle ouders die nu weer verweesd achter blijven. Over de ouders die begin dit jaar samen zaten, na de skireis in Sierre, over alle sterrenmama's en -papa's die ik ken.
Over hen gaat die slogan, over hun kwetsbaarheid. En eigenlijk ook over de kwetsbaarheid van alle ouders. Want hoe je het ook draait of keert, vanaf het moment dat je klein hummeltje een eerste schreeuw geeft, of als je jouw adoptiekindje de eerste keer vastpakt, vanaf dat moment ben je kwetsbaar als nooit te voor. Je hart wordt groter en er breekt een stukje af. Een stukje dat naar dat klein kapoentje gaat die het steeds met zich mee zal dragen. Een stukje hart dat je nooit meer terug zal zien als je dat kleine kapoentje niet meer terug ziet. Een hart dat onvolledig zal zijn wanneer je kapoentje er niet meer is. Over die kwetsbaarheid heb ik het, daarom zijn we zo hopeloos als ouders...

Dikke kus,
mama

Zus!

Soms zit of lig ik naar haar te kijken.
Hoe ze slaapt, muisstil.
Oogjes dicht, handjes als vuistjes.
Net als jij, denk ik dan.

Maar jij blijft altijd zo stil,
zij maakt af en toe muisgeluidjes.
Soms omdat ze dat zelf wil,
soms omdat ik haar kriebel.

Je zus, ze maakt ons zo gelukkig,
maar zonder jou was ze er niet geweest,
dit wonder.

Een wonder van ons,
door jou aan ons gegeven.
Merci grote broer,
merci voor dit kleine muisje.

Kus,
mama