Soms denk ik aan je.
En vraag me af of je ons kan zien.
Misschien gluur of tuur je naar ons
en zie je met een glimlach dat we het goed doen.
Misschien is zij wel bij je, of hij.
Of die andere hij of zij.
Misschien zorgen ze wel allemaal voor je.
En praten jullie over ons.
We missen je, altijd.
Maar de gedachte aan jou
doet me ook glimlachen.
Misschien zien we elkaar later nog terug.
Dan gluren en turen we samen.
En glimlachen.
Dikke kus!
woensdag 2 april 2014
maandag 10 februari 2014
Voor lieve E.
Liefste E.,
Je berichtje heeft me heel erg diep geraakt. Bedankt om je diepe gedachten en gevoelens met mij te delen. En als je het niet erg vindt, stuur ik mijn antwoord naar jou de wereld in, omdat er misschien andere mensen nog hetzelfde meemaken, of er kunnen op reageren.
Eerst en vooral: je hebt niet gefaald, maar je ziet het wellicht nu anders. Je kan niet falen wanneer iets buiten je wil om gebeurd, wanneer je iets overkomt, dan faal je niet. Per definitie is er absoluut geen sprake van falen wanneer er iets gebeurd met je allergrootste schat en je het met je ganse hart anders wou. Heel erg belangrijk want jij (of ieder ander rondom je) kon er niets aan veranderen.
Ten tweede: je bent niet minderwaardig. Verre van. Je komt op eigen tempo en binnen eigen tijd een groot verlies boven. Het grootste wat een mens ooit kan hebben, zeggen ze wel eens. Soms ben ik daar wel allergisch aan geworden, aan die uitspraak. Omdat ik het zelf niet meer zo zie. Het bezoek van Tomas heeft ons, onze relatie en onze vriendschappen gemaakt tot wat we zijn. Nu, vandaag, ben ik wie ik ben door alles wat ik meemaakte.
Ten derde: het 'ocharme ik zou het nooit te boven komen' helpt je inderdaad niet. Omdat je geen keuze hebt. Omdat je niet vandaag je hoofd kan neerleggen en zeggen: 'hier stopt het voor me, ik kan het niet te boven komen.' Enfin, ik hoop van ganser harte dat je dat niet doet. Dat je ergens in jezelf die kracht kan terugvinden, misschien is ze nu nog heel erg klein, maar ze is er, anders had je mij geen berichtje gestuurd. Je komt het te boven en je zal je lieve schat een plekje in je leven geven, op jouw manier, zoals jullie dat willen.
Tot slotte: iedere mens is sterker dan hijzelf denkt. Ik droom voor jou een toekomst die je alleen zelf kan waarmaken. Een toekomst waarin je droom die je had toch voor een stuk werkelijkheid mag worden. Het ziet er anders uit, inderdaad, helemaal anders dan je wou. Veel pijnlijker dan je ooit had gedacht. Maar anders is niet slecht. Anders is gewoon anders. Maar jij bent nog jezelf, gelukkig maar.
Veel sterkte meid en een virtuele knuffel.
Brenda
Je berichtje heeft me heel erg diep geraakt. Bedankt om je diepe gedachten en gevoelens met mij te delen. En als je het niet erg vindt, stuur ik mijn antwoord naar jou de wereld in, omdat er misschien andere mensen nog hetzelfde meemaken, of er kunnen op reageren.
Eerst en vooral: je hebt niet gefaald, maar je ziet het wellicht nu anders. Je kan niet falen wanneer iets buiten je wil om gebeurd, wanneer je iets overkomt, dan faal je niet. Per definitie is er absoluut geen sprake van falen wanneer er iets gebeurd met je allergrootste schat en je het met je ganse hart anders wou. Heel erg belangrijk want jij (of ieder ander rondom je) kon er niets aan veranderen.
Ten tweede: je bent niet minderwaardig. Verre van. Je komt op eigen tempo en binnen eigen tijd een groot verlies boven. Het grootste wat een mens ooit kan hebben, zeggen ze wel eens. Soms ben ik daar wel allergisch aan geworden, aan die uitspraak. Omdat ik het zelf niet meer zo zie. Het bezoek van Tomas heeft ons, onze relatie en onze vriendschappen gemaakt tot wat we zijn. Nu, vandaag, ben ik wie ik ben door alles wat ik meemaakte.
Ten derde: het 'ocharme ik zou het nooit te boven komen' helpt je inderdaad niet. Omdat je geen keuze hebt. Omdat je niet vandaag je hoofd kan neerleggen en zeggen: 'hier stopt het voor me, ik kan het niet te boven komen.' Enfin, ik hoop van ganser harte dat je dat niet doet. Dat je ergens in jezelf die kracht kan terugvinden, misschien is ze nu nog heel erg klein, maar ze is er, anders had je mij geen berichtje gestuurd. Je komt het te boven en je zal je lieve schat een plekje in je leven geven, op jouw manier, zoals jullie dat willen.
Tot slotte: iedere mens is sterker dan hijzelf denkt. Ik droom voor jou een toekomst die je alleen zelf kan waarmaken. Een toekomst waarin je droom die je had toch voor een stuk werkelijkheid mag worden. Het ziet er anders uit, inderdaad, helemaal anders dan je wou. Veel pijnlijker dan je ooit had gedacht. Maar anders is niet slecht. Anders is gewoon anders. Maar jij bent nog jezelf, gelukkig maar.
Veel sterkte meid en een virtuele knuffel.
Brenda
zondag 29 december 2013
Glitter
Lieve jongen,
met het allernieuwste wonder hier in huis is het vrij druk voor mama en papa. Geen verrassing hoor, maar er is altijd wel iemand die honger heeft, of een verse pamper moet krijgen, of aandacht wil. Soms is het een beetje op automatische piloot dat we alle zaken afhandelen, maar op iets rustiger momenten is het echt wel volop genieten.
Deze middag ben ik even gaan wandelen met je zus, terwijl we de mannen achterlieten. Ja, we doen nu al 'meisjesdingen' samen. Alhoewel, ik had mijn trainingsbroek uit (mijn gewone broeken passen al maar zitten net nog niet goed genoeg), mijn bril op (wegens iets te droge ogen voor lenzen door de onderbroken nachten), mijn kapsel niet zoals ik wil (en een kappersbezoek zit er nog niet meteen in), dus, in het kort, ik was totaal niet 'fashion-minded' bezig.
Maar bon, ik gaan wandelen dus met ons meisje. Het was heerlijk weer, en alles rondom ons was ongelooflijk rustig. Ik genoot er echt van en opeens kreeg je zus mijn sjaal in de gaten. Roze met wat glitters. Ze kraaide van de pret en toen bedacht ik hetvolgende. Het doet er niet toe of je haar goed ligt of niet, of je in een trainingsbroek rondloopt of niet, het komt er op aan om de glitters te zien in alles wat je doet. Of het nu groot of klein is, belangrijk of routine, er is altijd een glinstering, een 'sparkle' zoals ze zo mooi in het Engels zeggen.
En dat is meteen ook mijn nieuwjaarswens voor iedereen. Om elke dag de glitters op je weg te ontdekken, groot of klein, belangrijk of dagdagelijkse routine. De glinsteringen zijn er altijd. Neem in 2014 de tijd om ze te ontdekken!
Dikke kus,
mama
met het allernieuwste wonder hier in huis is het vrij druk voor mama en papa. Geen verrassing hoor, maar er is altijd wel iemand die honger heeft, of een verse pamper moet krijgen, of aandacht wil. Soms is het een beetje op automatische piloot dat we alle zaken afhandelen, maar op iets rustiger momenten is het echt wel volop genieten.
Deze middag ben ik even gaan wandelen met je zus, terwijl we de mannen achterlieten. Ja, we doen nu al 'meisjesdingen' samen. Alhoewel, ik had mijn trainingsbroek uit (mijn gewone broeken passen al maar zitten net nog niet goed genoeg), mijn bril op (wegens iets te droge ogen voor lenzen door de onderbroken nachten), mijn kapsel niet zoals ik wil (en een kappersbezoek zit er nog niet meteen in), dus, in het kort, ik was totaal niet 'fashion-minded' bezig.
Maar bon, ik gaan wandelen dus met ons meisje. Het was heerlijk weer, en alles rondom ons was ongelooflijk rustig. Ik genoot er echt van en opeens kreeg je zus mijn sjaal in de gaten. Roze met wat glitters. Ze kraaide van de pret en toen bedacht ik hetvolgende. Het doet er niet toe of je haar goed ligt of niet, of je in een trainingsbroek rondloopt of niet, het komt er op aan om de glitters te zien in alles wat je doet. Of het nu groot of klein is, belangrijk of routine, er is altijd een glinstering, een 'sparkle' zoals ze zo mooi in het Engels zeggen.
En dat is meteen ook mijn nieuwjaarswens voor iedereen. Om elke dag de glitters op je weg te ontdekken, groot of klein, belangrijk of dagdagelijkse routine. De glinsteringen zijn er altijd. Neem in 2014 de tijd om ze te ontdekken!
Dikke kus,
mama
maandag 18 november 2013
Moe?
Lieve jongen,
als hier één van de kapoentjes ziek is, dan lopen we met wallen onder de ogen. Moe zijn we, van het zorgen, het sussen, het meten van de koorts, het heen en weer lopen met het zieke kindje. We zijn doodop door de onderbroken nachten, het 100 keer herbekijken van de bumba filmpjes, het worstelen als er siroop of medicijnen genomen moeten worden. We zijn moe van de vele pampers, de extra wasmachines, het troosten, het weer wakker schieten als je net in slaap was gesukkeld.
Maar gelukkig zijn we 'het' nooit moe.
Daarvoor is een kleine glimlach vaak al voldoende. Een piepklein teken van dankjewel, het geeft je weer kracht om door te gaan. Want zeg nu zelf, slaap is toch erg zwaar overdreven?
Dikke kus,
mama
als hier één van de kapoentjes ziek is, dan lopen we met wallen onder de ogen. Moe zijn we, van het zorgen, het sussen, het meten van de koorts, het heen en weer lopen met het zieke kindje. We zijn doodop door de onderbroken nachten, het 100 keer herbekijken van de bumba filmpjes, het worstelen als er siroop of medicijnen genomen moeten worden. We zijn moe van de vele pampers, de extra wasmachines, het troosten, het weer wakker schieten als je net in slaap was gesukkeld.
Maar gelukkig zijn we 'het' nooit moe.
Daarvoor is een kleine glimlach vaak al voldoende. Een piepklein teken van dankjewel, het geeft je weer kracht om door te gaan. Want zeg nu zelf, slaap is toch erg zwaar overdreven?
Dikke kus,
mama
dinsdag 5 november 2013
Dingen die niet weg mogen
Dag lieve jongen,
ik ben een hamsteraar. Vroeger van postzegels, zeepjes, gommetjes (man, wat een collectie!), stickers (of plakkers zoals we zeiden) en algemene 'herinneringen' zoals ticketjes van musea, films, vlagjes, sjaaltjes,... Nu ik het opsom lijkt het allemaal erger dan het is en dan heb ik de strips van Jommeke nog niet eens vermeld.
Laat ons stellen dat ik wel geëvolueerd ben. Nu hou ik enkel alles bij wat met mijn kleine kapoentjes te maken heeft. De eerste 'kleurprent' van Matias (een paar kriebellige strepen op een Bumba prent), alle kleine knutselwerkjes (al is het een bol opgedroogde klei met wat tandenstokertjes in), de eerste geknipte haartjes, melktandjes,...
Los van dat alles verzamel ik natuurlijk het liefst herinneringen. Zaken die gevoelsmatig zo verschrikkelijk belangrijk zijn dat ik ze nooit wil vergeten. Tot ik het toch doe. Misschien kunnen er maar een aantal herinneringen in mijn hoofd. En moet er op een gegeven moment wel eentje weg als ik nieuwe mega momenten wil bewaren. Ik probeer echter zoveel mogelijk bij te houden, tot mijn kaakjes en mijn hoofd helemaal boordevol zitten.
Los van dat alles, ik kwam daarnet gele klevers op jouw naam tegen. Ook iets wat ik nooit of nooit wil weggooien. Want zoveel echte herinneringen hebben we niet samen, dus verzamel ik maar alles wat aan jouw aanwezigheid deed denken, al is het maar een gele klever, of een enveloppe met jouw naam op. Net zoals die opgedroogde bol klei mogen die kleine zaken nooit weg.
Dikke kus,
je mama
ik ben een hamsteraar. Vroeger van postzegels, zeepjes, gommetjes (man, wat een collectie!), stickers (of plakkers zoals we zeiden) en algemene 'herinneringen' zoals ticketjes van musea, films, vlagjes, sjaaltjes,... Nu ik het opsom lijkt het allemaal erger dan het is en dan heb ik de strips van Jommeke nog niet eens vermeld.
Laat ons stellen dat ik wel geëvolueerd ben. Nu hou ik enkel alles bij wat met mijn kleine kapoentjes te maken heeft. De eerste 'kleurprent' van Matias (een paar kriebellige strepen op een Bumba prent), alle kleine knutselwerkjes (al is het een bol opgedroogde klei met wat tandenstokertjes in), de eerste geknipte haartjes, melktandjes,...
Los van dat alles verzamel ik natuurlijk het liefst herinneringen. Zaken die gevoelsmatig zo verschrikkelijk belangrijk zijn dat ik ze nooit wil vergeten. Tot ik het toch doe. Misschien kunnen er maar een aantal herinneringen in mijn hoofd. En moet er op een gegeven moment wel eentje weg als ik nieuwe mega momenten wil bewaren. Ik probeer echter zoveel mogelijk bij te houden, tot mijn kaakjes en mijn hoofd helemaal boordevol zitten.
Los van dat alles, ik kwam daarnet gele klevers op jouw naam tegen. Ook iets wat ik nooit of nooit wil weggooien. Want zoveel echte herinneringen hebben we niet samen, dus verzamel ik maar alles wat aan jouw aanwezigheid deed denken, al is het maar een gele klever, of een enveloppe met jouw naam op. Net zoals die opgedroogde bol klei mogen die kleine zaken nooit weg.
Dikke kus,
je mama
zaterdag 28 september 2013
Happy B-day boy!
Goeiemorgen lieve jongen,
deze namiddag komen hier naar jaarlijkse traditie wat familie en vrienden samen, om met taart en koekjes jouw verjaardag te vieren. De voorbije weken waren erg druk, met je papa in de USA en ikzelf op volle toeren aan het draaien. Het leek wel of ik misschien te weinig tijd zou hebben om zelfs op 24 september aan je te denken.
Niets is minder waar natuurlijk. Dan sta je 's morgens in de file (oh boy, wat heb ik al file gezien de laatste tijd) en dan begin je zomaar te wenen. Of dan zie ik een kindje die een dikke week voor jou jarig is en hopla, dan sta ik te bleiten aan de schoolpoort.
Begrijp me niet verkeerd, het vorige blogberichtje is nog steeds geldig, ik ben nog steeds intens blij met alle zegeningen die we mochten ontvangen. Maar ik ondervind ook dat het tekstje dat we voor jou schreven en op jouw viering (begrafenis klinkt zo 'bah') gelezen hebben, nog steeds waar is.
Lieve Tomas, hoeveel kindjes er nog komen, je blijft altijd onze tweede zoon, ons tweede kindje, altijd. Daarom verdien je ook jaarlijks een feest, zoals vandaag. Een feest met misschien een traantje, maar vooral veel gelach, gelach van kleine rondlopende piraten en grote stoere mama's en papa's.
Hele lieve kus,
je mama
deze namiddag komen hier naar jaarlijkse traditie wat familie en vrienden samen, om met taart en koekjes jouw verjaardag te vieren. De voorbije weken waren erg druk, met je papa in de USA en ikzelf op volle toeren aan het draaien. Het leek wel of ik misschien te weinig tijd zou hebben om zelfs op 24 september aan je te denken.
Niets is minder waar natuurlijk. Dan sta je 's morgens in de file (oh boy, wat heb ik al file gezien de laatste tijd) en dan begin je zomaar te wenen. Of dan zie ik een kindje die een dikke week voor jou jarig is en hopla, dan sta ik te bleiten aan de schoolpoort.
Begrijp me niet verkeerd, het vorige blogberichtje is nog steeds geldig, ik ben nog steeds intens blij met alle zegeningen die we mochten ontvangen. Maar ik ondervind ook dat het tekstje dat we voor jou schreven en op jouw viering (begrafenis klinkt zo 'bah') gelezen hebben, nog steeds waar is.
Lieve Tomas, hoeveel kindjes er nog komen, je blijft altijd onze tweede zoon, ons tweede kindje, altijd. Daarom verdien je ook jaarlijks een feest, zoals vandaag. Een feest met misschien een traantje, maar vooral veel gelach, gelach van kleine rondlopende piraten en grote stoere mama's en papa's.
Hele lieve kus,
je mama
zondag 15 september 2013
Gelukkig zijn
Lieve, lieve, jongen,
Ik heb vanavond nog eens in jouw 'mapje' op de pc gekeken. Eerder toevallig, omdat ik op zoek was naar iets voor het werk. Op zo'n momenten weet je dat jouw mapje openen ertoe zal leiden dat er traantjes vloeien, herinneringen boven komen en dat er niet meer gewerkt zal worden. Tja.
Het blijft toch moeilijk om die foto's te zien, met jou en alle kabeltjes, wetend dat de situatie echt wel hopeloos was. En dan blader ik in het elektronische dagboek dat ik het eerste jaar bijhield, zie ik daar de pijn, het afzien, de rugoperatie en de hoop op een nieuw kindje (dat nog 3 jaar op zich zou laten wachten). Alle gevoelens staan er zo scherp op, dat het soms raar doet om ze terug te lezen.
Niet omdat ik ze niet herken, maar omdat ik ervan versteld sta hoe buigzaam we allemaal zijn. Hoe verdomd diep we kunnen zitten en hoe we daar toch maar mooi uit kunnen komen. Dat we ergens, allemaal, de kracht en de wil hebben om door te zetten, om te overleven. Omdat er geen andere optie was en omdat we rotsvast bleven geloven in betere momenten.
We zijn bijna 4 jaar later en we bereiden je verjaardagsfeestje alvast voor. We staan er nog altijd, als gezin. Met ondertussen een kleine prinses die ieders hart steelt en nog een extraatje onderweg. Ongelooflijk.
Als ik letterlijk in mijn dagboek van toen lees: 'ik weet niet of ik ooit nog gelukkig ga kunnen zijn, volledig gelukkig, zonder een gemis te voelen', dan moet ik mezelf nu corrigeren. Ja, ik voel me met momenten volledig gelukkig. Soms zelf overgelukkig. Net omwille van. Net omdat ik weet dat mooie momenten zeldzaam zijn, dat je alle mooie gebaren en liefde rondom je moet koesteren en net weer zoveel liefde moet teruggeven.
Voila, een mooie gedachte om deze zondagavond mee af te sluiten.
Dikke kus,
je mama
Ik heb vanavond nog eens in jouw 'mapje' op de pc gekeken. Eerder toevallig, omdat ik op zoek was naar iets voor het werk. Op zo'n momenten weet je dat jouw mapje openen ertoe zal leiden dat er traantjes vloeien, herinneringen boven komen en dat er niet meer gewerkt zal worden. Tja.
Het blijft toch moeilijk om die foto's te zien, met jou en alle kabeltjes, wetend dat de situatie echt wel hopeloos was. En dan blader ik in het elektronische dagboek dat ik het eerste jaar bijhield, zie ik daar de pijn, het afzien, de rugoperatie en de hoop op een nieuw kindje (dat nog 3 jaar op zich zou laten wachten). Alle gevoelens staan er zo scherp op, dat het soms raar doet om ze terug te lezen.
Niet omdat ik ze niet herken, maar omdat ik ervan versteld sta hoe buigzaam we allemaal zijn. Hoe verdomd diep we kunnen zitten en hoe we daar toch maar mooi uit kunnen komen. Dat we ergens, allemaal, de kracht en de wil hebben om door te zetten, om te overleven. Omdat er geen andere optie was en omdat we rotsvast bleven geloven in betere momenten.
We zijn bijna 4 jaar later en we bereiden je verjaardagsfeestje alvast voor. We staan er nog altijd, als gezin. Met ondertussen een kleine prinses die ieders hart steelt en nog een extraatje onderweg. Ongelooflijk.
Als ik letterlijk in mijn dagboek van toen lees: 'ik weet niet of ik ooit nog gelukkig ga kunnen zijn, volledig gelukkig, zonder een gemis te voelen', dan moet ik mezelf nu corrigeren. Ja, ik voel me met momenten volledig gelukkig. Soms zelf overgelukkig. Net omwille van. Net omdat ik weet dat mooie momenten zeldzaam zijn, dat je alle mooie gebaren en liefde rondom je moet koesteren en net weer zoveel liefde moet teruggeven.
Voila, een mooie gedachte om deze zondagavond mee af te sluiten.
Dikke kus,
je mama
Abonneren op:
Posts (Atom)
