Circus Picolini - mega!

Lieve kleine kabouter

Gisteren heb ik nog maar eens ervaren dat mijn emoties niet altijd even goed te controleren zijn. Circus Picolini was op de school van je grote broer en toen de allerkleinste peutertjes opkwamen, verkleed als welpjes, stroomden de tranen over mijn wangen. Geen klein traantje, geen volle ogen die ik dan probeer droog te houden, maar gewoon stromen, niets aan te doen dus. Soms voel ik het aan komen, soms niet.
Het was pas iets later dat ik besefte dat jij ook bijna zo'n peutertje zou zijn. Dat je na de paasvakantie ook zou starten met schoolgaan, dat we misschien al uit 'de pampers' zouden zijn.
Maar bon, bijna helemaal op het einde kwam je broer, ongelooflijk trots was ik. Eerlijk, ik heb geen enkel ander kindje gezien, maar had alleen maar oog voor hem. Op het einde ben ik zelfs recht gaan staan om te kunnen zwaaien. Ja, schat, vol schaamte moet ik toegeven dat ik zo'n 'überenthousiaste' mama ben, die met een natte zakdoek apetrots staat te wijzen naar haar klein kapoentje.

Maar ik zet me daar over, het kan me geen bal schelen. Aangezien er voor mij geen welpje was, was ik dubbel trots op mijn clown!

lief kusje,
mama

ps 10.000 keer is er een pagina van jouw blog opgevraagd, hallucinant veel, ongelooflijk.

Geluk

Lieve jongen,
vandaag zit er een gratis boek bij de krant, over geluk. Over wat mensen gelukkig maakt, misschien wel over hoe je echt gelukkig kan worden.
Ik weet ook niet of ik er een antwoord op heb, of er wel een antwoord bestaat. Of je nog gelukkig kan zijn nadat je een tragedie hebt meegemaakt. Maar ik weet wel wat ik voel. Dat ik op bepaalde momenten enorm gelukkig kan zijn. Met je papa, met je broer, met ons gezin. We hebben zoveel om gelukkig te zijn: een mooi huis, comfort, een leuke job.
We hebben jou idd niet, maar we moeten ook leven met het feit dat we dat niet kunnen veranderen. En dat ons leven er niet beter zal uit zien wanneer we dat alleen vullen met treuren om jou.
Want er zijn altijd momenten, zoals deze morgen. Je broer veel te vroeg wakker, ik veel te vroeg op, en in het donker samen naar de bakker, om vers brood (wat een geluk). En dan komt je broer buiten, kijkt naar de sterrenhemel en zegt: 'die ster daar, die is van broer, en die is van pepe.' Kijk, dat maakt me dan toch weer gelukkig.
O ja, eens in de auto speelde nog een van jouw liedjes op de radio ook, alsof je even terug knipoogde naar ons, bedankt hiervoor he schat.

Hele lieve en dikke kus,
je mama

Mijn liefste wensen

Dag lieve jongen,

het is minder koud dan vorig jaar en alweer de 3e keer 'feest'dagen zonder jou. Naar mijn gevoel is het de eerste keer dat ik er volop wil voor gaan, koken, het feesten, de plannen en de wensen, het geeft me weer voor de eerste keer moed.

Je grote broer staat naast me een tekening te maken, zoals zo vaak als ik op deze bureau bezig ben. Hij tekent schatkaarten, met lijntjes zodat de piraten de schat goed kunnen terugvinden. Misschien moet ik hem wel eens vragen om een kaart naar jou toe te tekenen, het kan zijn dat hij gewoon de weg veel beter weet dan ons.

In ieder geval wens ik je het allerbeste toe voor volgend jaar, waarin je voor het eerst naar school gaat. Je zal het wel even goed doen als je broer, daar twijfel ik niet aan. Piep je af en toe nog eens naar ons?

lieve kusjes,
je mama

World candle light day

Lieve kapoen,
het is ondertussen al de derde keer dat ik een oproep doe voor World Candle Light day. De tweede zondag van december is immers een wereld'feestdag' voor sterrenkindjes zoals jij. Op de hele wereld vragen we om om 19u een kaarsje te doen branden, voor een uurtje. Omdat alle tijdzones hierin meegaan, krijg je zo een constante streep licht op de wereld, ter herdenking van jullie.

Lieve schat, geen idee hoe ik het moet zeggen, maar het verdriet rond jou snijdt regelmatig nog eens erg diep in mijn ziel... Elke maand weer, wanneer we de teleurstelling moeten verwerken om nog zeker 9 maand te wachten op een derde wonder, en de twijfel of het er ooit nog wel zal komen. Niets is immers zeker in deze wereld. Het maakt me vaak boos, droef en teleurgesteld. En mijn gevoel en verstand staan vaak lijnrecht tegenover elkaar. Ik weet, verstandelijk gezien, dat ik het niemand kwalijk kan nemen dat zij er wel in slagen om zwanger te worden en baby's te koesteren, maar mijn gevoel vindt dit vaak zo onrechtvaardig... Ik probeer het zoveel mogelijk te blokkeren, maar dat lukt me niet altijd...

Duim met ons mee lieverd, er is hier zoveel warmte voor nog een lief kapoentje...

Kus,
mama

Het collectief geheugen

Dag lieve schat,
de titel van dit berichtje is nog een onderdeel geweest in een erg populaire kwis, maar los van het feit dat ik wel eens graag een kwiske sla, gaat het hier even over iets anders.
Maandag was ik na het badmintonnen aan het napraten met iemand. Ik was over jou aan het vertellen en hoe je daar allemaal mee omgaat (of hoe je het overleeft is misschien beter geformuleerd) en uiteindelijk kwam het gesprek ook op het forum 'metlegehanden', waar ik heel wat steun uit haalde. Uit ervaringen van andere mensen of mensen die me enorm goed begrepen, of ik nu extreem kwaad of verdrietig was, of gewoon niets voelde, totaal leeg was. Altijd was er wel iemand die zei: dit is normaal, wees niet bang, hoe moeilijk het ook is, het zal langzamerhand steeds wat beter gaan. Mensen die spraken over een verlies van 20 jaar geleden, wat ze er uit geleerd hadden, wat het met hen gedaan had.
En toen kreeg mijn gesprekspartner een ingeving: toch jammer dat er niet zoiets is als een 'collectief geheugen', dat iedereen opnieuw zijn eigen weg moet zoeken, terwijl het eigenlijk al 'geweten' is hoe je dit wat kan aanpakken.

Ik vond het wel een leuke gedachte, een collectief geheugen... Maar toen dacht ik meteen: het forum is mijn collectief geheugen! Het laat me toe wat in de toekomst te kijken en jammer genoeg ben ik al op een punt gekomen dat ikzelf nieuwe mensen moet verwelkomen. Want dat doen we altijd. Elkaar proficiat wensen met onze schitterende kindjes. Iets wat voor alle sterrenmama's zo belangrijk is, maar zo vergeten wordt in de wereld buiten het forum. Misschien moeten we toch eens nadenken over zo'n collectief geheugen voor iedereen, kunnen we dat er meteen in zetten.

kus,
je trotse mama

Winterzon op het strand

Dag lieve schat,

Gisteren zijn we naar de zee geweest. Er is de laatste tijd soms zoveel te doen dat ik er niet altijd in slaag om je te schrijven. Maar mijn gedachten zijn wel bij jou, uiteraard, dat zal nooit anders zijn.
Verder probeer ik Tomassifood wat verder uit te bouwen. Erg traag, maar momenteel zijn alle stappen weloverwogen. Ben eens benieuwd of er veel bestellingen zullen zijn met kerst en nieuw, maar we zien wel. Niets moet en dat maakt het erg ontspannend.

Dikke kus van ons alledrie!

ps als je broer de eerste ster van de avond ziet, roept hij steevast dat dat de ster is van broer en pepe.

Laat de dood u niet bedriegen, hij klopt ook aan kinderwiegen.

Lieve schat,
gisteren naar de boekenbeurs geweest. Altijd een moment waarop ik mezelf moet bedwingen om niet alles op te kopen. Voor broer was het in ieder geval een feest, hij heeft zelfs een handtekening van Dobus gekregen ;-)
In de laatste hal zag ik een boek staan waarvan ik de titel 'De dood in Kinderschoenen' meteen herkende. De auteur, Anne-Flor Vanmeenen, had immers een tijdje geleden een vraag gesteld op het forum van 'metlegehanden' en ik heb toen een aantal mailtjes met haar uitgewisseld.
Haar boek gaat over kindergrafjes, de betekenissen, de beeltenissen die gebruikt worden en de evolutie doorheen de jaren. Ikzelf heb toen aan haar laten weten waarom we gekozen hadden om jouw plekje zo in te richten.
Dus ik neem dat boek vast, blader er in, sta uiteraard met de tranen in mijn ogen, tot ik bij de bedankingen kom... Toen stond mijn hart stil... Kijk maar eens op de foto wat daar staat! (we vergeten Anne-Flor de schrijffout in jouw naam, dat maakt ze in de tweede druk wel goed ;-))

Heel eerlijk: ik heb het boek gekocht (dat kon ik niet laten liggen he) en ben toch even van mijn melk geweest. Ik ben ongelooflijk ontroerd...

kusjes,
mama