Lieve jongen,
deze morgen lag ik nog even met je broer te knuffelen in bed. En het ging over ons gezinnetje. Matias kon maar niet geloven dat jij nooit bij ons thuis geweest bent, alleen maar in dat ziekenhuis. Hoe leg je zoiets uit aan een jongetje van ondertussen 5.
Ik bedenk dan, hij was 2.5 toen je even langskwam, wat weet hij er nog van? Hij ziet en herkent het verdriet nog bij ons, al is het natuurlijk niet altijd even intens. Of zoals hij onlangs zei: het is jammer dat mijn broer gestorven is, maar gelukkig krijgen we opnieuw een baby.
Om dan meteen verder te gaan over alles wat hij weet over baby's. En over hoe we kunnen zien of een baby een jongen of een meisje is. Om te eindigen met de vraag waarom jongens tepels hebben. Tja, kijk, aan de volledige evolutieleer ben ik nog niet toegekomen, dus het antwoord op die laatste vraag moet nog maar even wachten.
Lieve kus,
je mama
donderdag 31 mei 2012
dinsdag 15 mei 2012
Van mensen en torens.
Dag lieve jongen,
vandaag alweer een trieste dag, niet alleen omwille van het weer (pikkezwart, donder, hagel...) maar vooral omwille van iedereen die vandaag afscheid moet nemen van iemand. Voor mannen die hun vrouw verliezen, kindjes die hun mama verliezen, of ouders die het ondenkbare meemaken. Hoe dan ook, ze zullen er zijn vandaag, soms in onze dichte omgeving, soms in onze ruimere omgeving, soms kennen we ze niet eens.
Ik pleit niet voor een collectief doemscenario. Uiteindelijk wordt niemand daar beter van, en de klappen die het leven ons geeft, hoe groot of klein ook, die moeten we maar incasseren, willen of niet, kunnen of niet, we hebben geen keuze. In zoveel dingen hebben we geen keuze dan het hoofd te buigen.
In één zaak hebben we wel een keuze. De tijd die we onszelf geven om met een gebogen hoofd rond te lopen. De mogelijkheid die we onszelf geven om ook de positieve zaken in het leven te zien. Om naast al het verdriet ook de schoonheid te zien. De schoonheid die zit in die laatste knuffel, het laatste woord, het nieuwe leven.
De schoonheid die zit in alle liefde om ons heen, van ons gezin, partners, kinderen, familie, vrienden. Soms, als het heel erg moeilijk is, dan moet je maar denken dat je al die armen om je heen voelt, van iedereen die met je meeleeft. Stel je voor dat ze allemaal rondom je komen staan, dat ze hun armen om elkaar slaan, dat ze zich uitrekken naar jou en je helemaal omarmen. Totdat je maar een puntje meer bent in de massa. Dat is schoonheid. En op die massa van mensen rondom je, daar kan je op bouwen, torens zelfs, ook van mensen, zoals in Spanje.
Lieve kus,
mama
vandaag alweer een trieste dag, niet alleen omwille van het weer (pikkezwart, donder, hagel...) maar vooral omwille van iedereen die vandaag afscheid moet nemen van iemand. Voor mannen die hun vrouw verliezen, kindjes die hun mama verliezen, of ouders die het ondenkbare meemaken. Hoe dan ook, ze zullen er zijn vandaag, soms in onze dichte omgeving, soms in onze ruimere omgeving, soms kennen we ze niet eens.
Ik pleit niet voor een collectief doemscenario. Uiteindelijk wordt niemand daar beter van, en de klappen die het leven ons geeft, hoe groot of klein ook, die moeten we maar incasseren, willen of niet, kunnen of niet, we hebben geen keuze. In zoveel dingen hebben we geen keuze dan het hoofd te buigen.
In één zaak hebben we wel een keuze. De tijd die we onszelf geven om met een gebogen hoofd rond te lopen. De mogelijkheid die we onszelf geven om ook de positieve zaken in het leven te zien. Om naast al het verdriet ook de schoonheid te zien. De schoonheid die zit in die laatste knuffel, het laatste woord, het nieuwe leven.
De schoonheid die zit in alle liefde om ons heen, van ons gezin, partners, kinderen, familie, vrienden. Soms, als het heel erg moeilijk is, dan moet je maar denken dat je al die armen om je heen voelt, van iedereen die met je meeleeft. Stel je voor dat ze allemaal rondom je komen staan, dat ze hun armen om elkaar slaan, dat ze zich uitrekken naar jou en je helemaal omarmen. Totdat je maar een puntje meer bent in de massa. Dat is schoonheid. En op die massa van mensen rondom je, daar kan je op bouwen, torens zelfs, ook van mensen, zoals in Spanje.
Lieve kus,
mama
maandag 30 april 2012
Meiklokjes
morgen is het 1 mei, en vandaag ben ik samen met broer je een potje meiklokjes komen brengen. Het is het eerste jaar dat dit me opvalt, maar ze worden overal aangeprezen als dé geluksbrengers. Is dit iets nieuws? Opnieuw een commerciële stunt die ons collectief in de kosten jaagt? Of bestaat het al veel langer en heb ik er gewoon nooit oog voor gehad?
Even surfen op het wereldwijde web leert me dat er wel degelijk een traditie is, die in Frankrijk zou ontstaan zijn. Iets met koning Charles IX die ooit eens een bosje kreeg op 1 mei om hem geluk te wensen. En hijzelf vond dit zo sympathiek dat hij blijkbaar het jaar erna zelf die meiklokjes begon uit te delen.
Het zijn dus geluksbrengertjes, en je geeft ze aan mensen die je graag ziet. Oh ja, volgens Wikipedia (die uiteraard altijd de algehele wereldwijsheid in pacht heeft) zijn de lelietjes-van-dalen lid van de aspergefamilie. En laat dat nu net op het menu staan...
Lieve kus,
mama
ps veel geluk het volgende jaar, voor iedereen die dit leest alvast een virtueel bosje meiklokjes
woensdag 11 april 2012
Een kleine boekentas
Dag lieve schat,
het schoot me vandaag door het hoofd, na de paasvakantie is het je eerste schooldag! En net zoals alle andere mama's zeg ik dan: het is toch vlug gegaan. Die babytijd met broebelen en pampers, met vallen en opstaan, het is al een groot deel voorbij. Volgende maandag staat er een piepklein peutertje aan de schoolpoort.
Ik heb de eerste boekentas van je broer nog niet weg gedaan, als je ze straks nodig hebt, geef een seintje he, dan zwier ik ze even met een katapult in de lucht.
Dikke kus en alvast veel succes!
mama
het schoot me vandaag door het hoofd, na de paasvakantie is het je eerste schooldag! En net zoals alle andere mama's zeg ik dan: het is toch vlug gegaan. Die babytijd met broebelen en pampers, met vallen en opstaan, het is al een groot deel voorbij. Volgende maandag staat er een piepklein peutertje aan de schoolpoort.
Ik heb de eerste boekentas van je broer nog niet weg gedaan, als je ze straks nodig hebt, geef een seintje he, dan zwier ik ze even met een katapult in de lucht.
Dikke kus en alvast veel succes!
mama
dinsdag 3 april 2012
Flair - 1 dag om van je te houden
Dag lieve schat,
vandaag ligt 'jouw' Flair in de winkel. Via het forum van 'metlegehanden' kwam ik met de journaliste in contact. Ze wou graag jouw verhaal brengen, met als titel 'ik had maar 1 dag om van je te houden'. Alhoewel die titel natuurlijk niet klopt (ik stop niet met je graag te zien omdat je weg bent), ben ik toch even terug in de emoties van de eerste dagen terug gekropen.
Ik moet zeggen dat het niet zo makkelijk was om het artikel te lezen. Het leek wel alsof ik in alles overdreef. Omdat het al bijna 2.5 jaar geleden is, omdat ik nu alles wat zachter zie, wat meer een plaats heb kunnen geven.
Maar toen ik het voor de tweede keer las, en voor de derde keer, dacht ik: ja, zo was het. Zo hartverscheurend, zo pijnlijk, zo vol emotie en verdriet. Daarom heb ik het zo laten staan. Omdat we niets moeten verbloemen.
Gelukkig kan ik nu zeggen dat we verder staan, dat we er voor een stuk in slagen om over je te praten zonder telkens nog te wenen. Dat we je een plaatsje gegeven hebben binnen ons gezin. Ik wil maar zeggen aan hen die aan het begin van die weg staan: het wordt beter, ooit. Of zoals ze in 'the rabit hole' zeggen: in het begin is het verdriet een groot rotsblok, dat je verpletterd. Je vraagt je af hoe je er ooit weer van onder zal komen. Maar op de een of andere manier krimpt het rotsblok. Tot je het meedraagt op je rug, of totdat het een klein steentje is geworden, dat je in je zak meedraagt. Het is er altijd, nog steeds in dezelfde vorm, maar het is kleiner, en draaglijker.
En dat, lieverd, is de mooiste gedachte. Ik draag je altijd mee.
liefs,
mama
vandaag ligt 'jouw' Flair in de winkel. Via het forum van 'metlegehanden' kwam ik met de journaliste in contact. Ze wou graag jouw verhaal brengen, met als titel 'ik had maar 1 dag om van je te houden'. Alhoewel die titel natuurlijk niet klopt (ik stop niet met je graag te zien omdat je weg bent), ben ik toch even terug in de emoties van de eerste dagen terug gekropen.
Ik moet zeggen dat het niet zo makkelijk was om het artikel te lezen. Het leek wel alsof ik in alles overdreef. Omdat het al bijna 2.5 jaar geleden is, omdat ik nu alles wat zachter zie, wat meer een plaats heb kunnen geven.
Maar toen ik het voor de tweede keer las, en voor de derde keer, dacht ik: ja, zo was het. Zo hartverscheurend, zo pijnlijk, zo vol emotie en verdriet. Daarom heb ik het zo laten staan. Omdat we niets moeten verbloemen.
Gelukkig kan ik nu zeggen dat we verder staan, dat we er voor een stuk in slagen om over je te praten zonder telkens nog te wenen. Dat we je een plaatsje gegeven hebben binnen ons gezin. Ik wil maar zeggen aan hen die aan het begin van die weg staan: het wordt beter, ooit. Of zoals ze in 'the rabit hole' zeggen: in het begin is het verdriet een groot rotsblok, dat je verpletterd. Je vraagt je af hoe je er ooit weer van onder zal komen. Maar op de een of andere manier krimpt het rotsblok. Tot je het meedraagt op je rug, of totdat het een klein steentje is geworden, dat je in je zak meedraagt. Het is er altijd, nog steeds in dezelfde vorm, maar het is kleiner, en draaglijker.
En dat, lieverd, is de mooiste gedachte. Ik draag je altijd mee.
liefs,
mama
dinsdag 27 maart 2012
Een korte gedachte
De maan is een mandje
Een wiegje, als je wil
Onder
Boven
Tussen
Voor
Achter
allemaal sterretjes
Ik kan geen betere plek bedenken
Dan dat mandje
Om je te slapen te leggen.
Kusje,
mama
Een wiegje, als je wil
Onder
Boven
Tussen
Voor
Achter
allemaal sterretjes
Ik kan geen betere plek bedenken
Dan dat mandje
Om je te slapen te leggen.
Kusje,
mama
donderdag 15 maart 2012
Over die bus in Sierre
Lieve, lieve schat,
Verdriet tot de macht 28, zo heb ik het gisteren op Facebook genoemd. Het ongeloof, de pijn, het moet verschrikkelijk zijn. Ik weet dat het verschrikkelijk is. En ik heb het er nog steeds moeilijk mee... Omdat het keer op keer gaat om het feit dat 'je kind verliezen het ergste is wat een ouder kan overkomen'. I know, je moet het geen 100 keer herhalen.
Wat je wel moet herhalen, is dat de ouders hulp zullen nodig hebben. Hulp van vrienden en familie. Die langs komen zonder te wachten op een uitnodiging, die soep meehebben en spaghetti, die wat boodschappen doen, vers brood brengen, die wat was ophangen, strijken, even stofzuigen.
En vooral: mensen die luisteren. Naar de ouders en allen die hun schat straks in huis moeten missen, laat ze hun verhaal doen. Laat hen keer op keer vertellen hoe lang die vliegtuigreis was, hoe het in de school was. Geef hen ruimte, laat hen rustig op één of andere manier hun eigen weg zoeken in dit verdriet. Zonder camera's, zonder foto's die genomen moeten worden.
En wanneer het land weer met andere zaken bezig is (verkiezingen, belastingen etc), wanneer de feestjes er straks aankomen, het einde van het schooljaar, de examens, de zomer, pasen,... herdenk ze, allemaal. Breng ze terug tot leven in een kaarsje of een kaartje, een tekstje of een vraag. Zeg gewoon dat hun engeltje nooit vergeten zal worden.
Want er is maar één ding erger dan 'je kind verliezen', dat is, een kind verliezen en niemand die er nog over spreekt, alsof het er nooit is geweest...
Hou ze levend.
kus,
mama
Verdriet tot de macht 28, zo heb ik het gisteren op Facebook genoemd. Het ongeloof, de pijn, het moet verschrikkelijk zijn. Ik weet dat het verschrikkelijk is. En ik heb het er nog steeds moeilijk mee... Omdat het keer op keer gaat om het feit dat 'je kind verliezen het ergste is wat een ouder kan overkomen'. I know, je moet het geen 100 keer herhalen.
Wat je wel moet herhalen, is dat de ouders hulp zullen nodig hebben. Hulp van vrienden en familie. Die langs komen zonder te wachten op een uitnodiging, die soep meehebben en spaghetti, die wat boodschappen doen, vers brood brengen, die wat was ophangen, strijken, even stofzuigen.
En vooral: mensen die luisteren. Naar de ouders en allen die hun schat straks in huis moeten missen, laat ze hun verhaal doen. Laat hen keer op keer vertellen hoe lang die vliegtuigreis was, hoe het in de school was. Geef hen ruimte, laat hen rustig op één of andere manier hun eigen weg zoeken in dit verdriet. Zonder camera's, zonder foto's die genomen moeten worden.
En wanneer het land weer met andere zaken bezig is (verkiezingen, belastingen etc), wanneer de feestjes er straks aankomen, het einde van het schooljaar, de examens, de zomer, pasen,... herdenk ze, allemaal. Breng ze terug tot leven in een kaarsje of een kaartje, een tekstje of een vraag. Zeg gewoon dat hun engeltje nooit vergeten zal worden.
Want er is maar één ding erger dan 'je kind verliezen', dat is, een kind verliezen en niemand die er nog over spreekt, alsof het er nooit is geweest...
Hou ze levend.
kus,
mama
Abonneren op:
Posts (Atom)
