Over hartenlaadjes en kaartenbriefjes

Dag lieve schat,

Je papa zit voor de vijfde keer in volle voorbereiding voor het rijden van de Ronde van Vlaanderen. Dat wil zeggen dat jij nu vijf jaar zou geweest zijn. Natuurlijk is er veel gebeurt in die tijd, maar dat heb je zelf ook wel gemerkt.

In ieder geval moest ik onlangs terugdenken aan mijn kindertijd, eigenlijk nog het 'pre-pc' tijdperk, en dan meer aan de uren die ik in de bibliotheek spendeerde. Je had daar van die ongelooflijke kast, met kaartenbakken in. Dat waren kleine laadjes die je erg ver kon uitschuiven, met daarin honderden kaartjes met de namen en trefwoorden erop van de boeken die je in de bib kon vinden. Het systeem was zelfs zo uitgebreid dat je kon zoeken op auteur, op titel, of op trefwoord. Nu, in het 'swipe' tijdperk is zoiets ondenkbaar.

Ik moest erg aan die lades denken omdat het me deed denken aan jou, en aan gevoelens die zomaar plots opnieuw komen opzetten. Het lijkt soms wel of ons hart en onze herinneringen ook in dergelijke kaartenbakkasten zijn opgedeeld. Soms zoeken we zelf iets op, maar soms overkomt het ons ook gewoon dat een lade openspringt. Soms met een zachte klik (waarbij we dan even glimlachen om die herinnering), maar soms ook met een grote smak. En soms, met een mega grote smak, waarbij alle kaartjes in het rond vliegen. In het laatste geval hebben we weer wat tijd nodig om alles te sorteren, alfabetisch te ordenen en terug in de kast te duwen.

En soms hebben we de ladekast van ons hart erg goed op orde en onder controle, soms iets minder. Soms zitten we dagenlang weer kaartjes te sorteren, herinneringen te herleven, en hebben we tijd nodig om alles weer op orde te krijgen.

Aan iedereen die nu op zijn knietjes zit en het alfabeth overloopt, veel sterkte. Ik hoop dat jullie je ladenkastjes op orde krijgen en langszaam die kaartjes weer gerangschikt zien.

Veel liefs,
je mama

Over winkelkarretjes en goede voornemens

Lieve schat,

Een nieuw jaar is weer gestart. Een reden voor heel veel mensen om opnieuw met goede voornemens aan de slag te gaan. Voornemens waarvan we binnen 2 weken in de krant zullen lezen dat 90% van de mensen ze al vergeten zijn. Omdat het zo moeilijk is om iets te veranderen. Om onszelf te veranderen. Of om collectief te veranderen, als groep, en eindelijk eens iets te doen aan alle zaken waar we ons zorgen om maken.

Als ik één wens zou mogen opschrijven voor dit jaar dan was het dat we collectief wat vriendelijker, empatischer en minder zuur zouden zijn. Een groot deel van problemen / agressie / conflicten zouden we op die manier kunnen vermijden, of wie weet, oplossen.

En voor wie denkt dat we niet kunnen veranderen, denk dan even aan de winkelkarretjes. 'Karretjes?' zie ik u denken? Ja, winkelkarretjes. Ik ben opgegroeid in de jaren 80 en iedereen die toen naar de winkel ging, nam een karretje waar het ook stond en liet het achter naast de auto. Herinner jij je dat ook nog? De karretjes stonden overal op de parking, behalve in de rekken.

Toen kwamen de sloten op de karretjes. Eerst met 20 frank, dan met de euro of zo'n vervangmuntje dat je hier of daar gratis had gekregen. Iedereen zette mooi de karretjes achter elkaar in het rek. En nu we dat allemaal zo gewoon zijn, schaffen ze die sloten weer af. Omdat het 'besparend' zou werken. Maar wat doen we? Allemaal mooi nog ons karretje in het rek.

We kunnen dus collectief veranderen.
Denk aan de winkelkarretjes.
Wees minder zuur, wees vriendelijker.
Laat ons op die manier alle conflicten en ruzies in het rek parkeren.

Veel liefs,
mama

Over Luc De Vos - of toch niet...

Lieve zoon, kleine schat,

Gisteren en vandaag nog zullen alle media vol staan van het overlijden van Luc De Vos. Het onverwachts heengaan van een 'beroemdheid' maakt altijd veel reacties los. Hij zal gemist worden, uiteraard, en heel veel mensen denken nu via het 'carpe diem' principe te gaan leven. Om nu eens te doen wat ze al lang wilden doen 'want morgen kan het voorbij zijn'.

Even een realitycheck. Elke dag gaan mensen dood, elk uur. Altijd zijn ze iemands partner, vader, moeder, zoon, dochter, vriend,... Elke dag zijn er grote drama's in het klein. En dan spreek ik nog niet over wat er in alle conflicten gebeurt. Ik zie voor sommige regio's geen oplossing zolang mensen elkaars geliefde blijven afmaken. En dat maakt me triest.

Omdat we elkaar als mens nodeloos verdriet aan doen.
Omdat we veel te weinig betrokken zijn bij elkaar, het grotere geheel zien.
Omdat de 'leiders' teveel bezig zijn met hun macht en niet met een gefundeerde toekomstvisie.
Omdat we allemaal zondigen tegen de regels, te weinig oog hebben voor een ander, te vlug oordelen, te weinig empathie hebben.
Omdat we gewoon, allemaal, zoveel meer zouden kunnen doen.

Niet alleen in grote gebaren, maar vooral ook in kleine, dagdagelijkse dingen.
Zoals de mensen die we liefhebben vandaag eens vastpakken. Of bellen, of sms-en. En hen NU laten weten dat we ze graag zien, dat ze belangrijk zijn. En niet te wachten tot morgen, want morgen kan het voorbij zijn.

Kzie je graag kleine schat...

mama

Water

Soms,
als ik aan je denk
Dan lijk ik je even te zien

Een glimp
Een oogopslag
Een lach
Bij je broers en zus

Je lijkt net
onder het wateroppervlak
Dichtbij en immens veraf

Als ik diep ademhaal
Kom ik even dichterbij
Maar nooit voor altijd

Brenda


Het was een schitterend feestje gisteren. Bedankt voor je kleine tekentjes (een liedje op de radio, een vlinder in de tuin, een glimlach op alle gezichten).

x

Praat over mij

Praat over mij
Niet elke dag
Niet elk uur
Maar af en toe.

Zomaar, terloops.
Even aanraken, even uitspreken.
Je naam.
Je aanwezigheid.

Je was er.
Je bent er.
Altijd.
Bij ons gezin.


Brenda


Speciaal voor alle kindjes die af en toe vergeten worden, doodgezwegen. Alsof gewoon doodgaan nog niet genoeg is. Tomas is er geweest, zij ook. Spreek hun naam uit, laat hen leven.

Moederkloek

Lieve jongen,

ik ben een moederkloek.
Nèh, voila, het is er uit. Ik ben een echte, wandelende moederkloek. Zo een eend waar je je mag bij voorstellen dat er 15 kleintjes achter lopen. Nu er al 4 wondertjes rondlopen denk ik soms wel, bwahja, er kan er nog eentje bij. Nu, laat ons eerlijk zijn, er komt er geentje meer bij (voordat hier allerlei wilde geruchten opsteken).

Maar ik ben wel een moederkloek.
Omdat ik wil zorgen voor kleine eendjes. En dan vooral eendjes die er wat zielig, eenzaam, verdrietig of verzopen uit zien. Voor eendjes die steeds achteraan de rij waggelen wil ik stoppen en zeggen: 'ik zal je een tijdje dragen'.

Soms moeten we gewoon dingen voor elkaar doen.
Niet te zuur zijn.
Zoals deze week, toen er 2 passen voor mij in een felle regenbui een meisje liep. Zonder paraplu. Ze werd doornat. En ik, ik heb even gelopen en mijn paraplu gedeeld met haar.
Zomaar.
Omdat de wereld gewoon beter wordt van een beetje hulp hier en daar.

Lieve kusjes,
je mama

Broers en zussen

Dag lieve jongen,

Ik wil je iets vertellen over broers en zussen. Ikzelf ben als enig kind opgegroeid, dus de enige ervaring die ik ermee heb is wat ik hoorde zeggen van anderen. Dit weekend zag ik echter wat broers/zussen soms voor elkaar kunnen doen.

Het was trouwens een druk weekend, met drukdoende kindjes, duidelijk met onweer op komst dus. Op een gegeven moment werd het ons echt iets teveel en pakten we de bal af van grote broer (hij was al een 10tal keer gewaarschuwd, soms moet je dan echt ingrijpen). De bal vloog in de bak en grote broer bleef - ietwat geschrokken - staan in de gang.

Waarop zus begon te wenen en uit haar stoel wilde. Zus uit haar stoel gehaald, die liep meteen naar de bal, nam hem uit de bak en gaf hem terug aan haar grote broer. Fwiet, weg was onze sanctie. Maar we vonden het zo verschrikkelijk mooi en solidair van haar, dat we het niet erg vonden. Broers en zussen, ze begrijpen elkaar nog voor ze goed kunnen praten...

Dikke kus,
je mama