Imperfect

Lieve jongen,
je zus en ik, wij praten met elkaar. Niet zoals ik met je broer doe, wanneer hij om een fristi vraagt en dan zegt dat ik de liefste mama van de hele wereld ben, nee, iets anders nog. Sinds een paar weken kijkt ze ons sterk aan als we tegen haar praten en dan probeert ze haar mond te bewegen, te vormen. Ze lacht wat en dan komt er iets uit haar mond dat je kan omschrijven als 'geuj' of als 'grrr'. We praten dus. Want ik zeg iets en zij zegt iets terug.
We begrijpen elkaar daarmee, met 'geuj' en 'grrr', dat is voldoende. Al vraag ik me af of zoiets ook gaat lukken wanneer ze me de eerste keer vraagt om uit te gaan. Of ik haar dan misschien ook aan kan kijken, met mijn mond een beetje open en dan een kleine 'grrr' te doen, of gewoon te lachen. Wellicht niet.
Maar nu, nu kan ik nog niets verkeerd doen voor je zus. Al ben ik moe, kortaf, prikkelbaar, hongerig,... Al laat ik haar even wenen omdat ik op toilet zit, of gewoon omdat ik even geen zin heb om voor de 10e keer die tut terug in die mond te stoppen, ze vergeeft het me nog allemaal. Ze neemt me zoals ik ben, zo imperfect als ik ben, alles is goed voor haar. Hopelijk blijft dat ook nog lang zo.

Kus,
mama

ps Ik moet gaan nu, zus weent, en je broer slaapt :-)

Nieuwjaarswensen

Lieve schat,
Waarom vinden we het allemaal zo belangrijk om een 'jaarovergang' te vieren? Uiteindelijk is het ook maar de ene dag die via een lange nacht overgaat naar een andere dag. Ik denk dat we houden van het gevoel om opnieuw aan iets te starten. Om, na een goed of een minder goed jaar te kunnen zeggen, nu pakken we het anders aan, of dit jaar kan het nog beter. Een beetje een ijkpunt, een mijlpaal als je wil.
Vooral: een schone lei. Het nieuwe jaar geeft ons de kans om steeds weer opnieuw te beginnen. Om goede voornemens te maken (die we na 2 weken al weer vergeten zijn), om soms beloftes te doen (vermageren is misschien de meest gehoorde) en om vooral er sterk in te geloven dat het komende jaar beter zal zijn dat het jaar dat we net afsloten.
Eigenlijk is dit het mooiste wat er bestaat: er is altijd hoop in een mens. Het sterkste wat we allen in ons hebben, is het geloof dat we het morgen beter zullen doen. Dat we doorzetten en doorgaan, ondanks alle versperringen die we op onze weg tegenkomen.
Als ik jullie dit jaar één ding mag wensen, laat het dan dit zijn, laat jouw geloof in beter niet afzwakken. Als er een boomstam op je weg komt, zoek een kettingzaag, of zoek een vriend met een kettingzaag. Laat je niet ontmoedigen door enkel naar de boomstam te kijken, maar ga op je tenen staan, neem een laddertje en kijk eromheen. Er achter ligt opnieuw een hele weg met mogelijkheden voor je klaar!

kus,
mama

Ouderschap

Dag kleine jongen,
vandaag een lichte aanpassing gedaan in de 'titel' van deze blog. Omdat mijn berichtjes doorheen de voorbije drie jaar geëvolueerd zijn, van de pure belevenis omtrent jouw bezoekje naar gedachten en bedenkingen algemeen. Niet dat ik een evangelie schrijf (verre van, daarvoor ben ik zo'n 2000 jaar te laat) of mezelf naar voor wil schuiven als een 'kenner'.
Nee, de simpele bedoeling is om alledaagse gedachten, die soms even vlug weer weg zijn als ze komen, even vast te pakken. Als een schelpje aan het strand. Om ze vast te pakken, het zand er af te kloppen en het schelpje zelf eens goed te bekijken. Het om te draaien en tot de essentie terug te brengen. Misschien wel hier en daar een onvolkomendheid ontdekken. Zien dat niet alles perfect is.
Want als er vaak één ding is waar sociale media goed in zijn, dan is het om ons leven veel interessanter voor te stellen als het in werkelijkheid is. Natuurlijk doe ik er ook aan mee (statussen op facebook, tweets, deze blog). Maar bon, af en toe moet je zoiets kunnen doorprikken. Zoals botweg toegeven dat niemand perfect is, geen mens en geen ouder. Maar dat schrijf ik je wel in een volgend berichtje.

Kus,
mama

Kinderen zijn kwetsbaar

Lieve jongen,
ik heb de titel gekozen omdat je deze erg vaak op spandoeken langsheen de weg ziet, erg vaak begin september, sommigen blijven het jaar door hangen. Net nu er ons weer een horrorverhaal bereikt, moest ik even verder nadenken over deze zin.
Eigenlijk zou er moeten staan: 'ouders zijn kwetsbaar'. Begrijp me niet verkeerd, er moet met kinderen rekening gehouden worden in het verkeer, vaak omdat ze niet altijd even oplettend zijn (daarom moeten wij het wel zijn). Het gaat echter over alle ouders die nu weer verweesd achter blijven. Over de ouders die begin dit jaar samen zaten, na de skireis in Sierre, over alle sterrenmama's en -papa's die ik ken.
Over hen gaat die slogan, over hun kwetsbaarheid. En eigenlijk ook over de kwetsbaarheid van alle ouders. Want hoe je het ook draait of keert, vanaf het moment dat je klein hummeltje een eerste schreeuw geeft, of als je jouw adoptiekindje de eerste keer vastpakt, vanaf dat moment ben je kwetsbaar als nooit te voor. Je hart wordt groter en er breekt een stukje af. Een stukje dat naar dat klein kapoentje gaat die het steeds met zich mee zal dragen. Een stukje hart dat je nooit meer terug zal zien als je dat kleine kapoentje niet meer terug ziet. Een hart dat onvolledig zal zijn wanneer je kapoentje er niet meer is. Over die kwetsbaarheid heb ik het, daarom zijn we zo hopeloos als ouders...

Dikke kus,
mama

Zus!

Soms zit of lig ik naar haar te kijken.
Hoe ze slaapt, muisstil.
Oogjes dicht, handjes als vuistjes.
Net als jij, denk ik dan.

Maar jij blijft altijd zo stil,
zij maakt af en toe muisgeluidjes.
Soms omdat ze dat zelf wil,
soms omdat ik haar kriebel.

Je zus, ze maakt ons zo gelukkig,
maar zonder jou was ze er niet geweest,
dit wonder.

Een wonder van ons,
door jou aan ons gegeven.
Merci grote broer,
merci voor dit kleine muisje.

Kus,
mama

Sterrenmama, joepie!

Lieve schat,
soms zijn we met kleine dingen heel erg blij. Alle mama's met kleine kapoentjes als sterretjes, noemen zichzelf graag sterrenmama's. Maar officieel was dat niet, je kan een woord misschien maar 'officieel' zien wanneer het in de grote woordenlijst is opgenomen. Het is een beetje te vergelijken met de zaken die Sinterklaas in zijn grote boek schrijft, als je stiekem kattekwaad kon uithalen zodat baardmans er niet van wist, zat je safe :-)

Maar nu is het dus wel officieel, sterrenmama staat in de Dikke van Daele. Het lijkt misschien stom, maar daar ben ik dan wel dus blij mee. Alhoewel ik me meteen ook afvraag of sterrenpapa er ook in staat? Of sterrenouders? Want ja, de mama's die hoor ik veel op het forum, of via facebook, maar er is altijd een mama én een papa. Soms vergeten ze die stoere papa's wel eens, terwijl ze evenveel recht hebben op hun sterrentitel. Ik moet het even checken, en anders zullen we moeten lobbyen tot het er volgend jaar in staat :-)

Dikke kus
van je sterrenmama en sterrenpapa

Lichamelijk geheugen

Lieve jongen,
ik wil je vandaag iets kort vertellen over de twee soorten geheugens die we hebben. Enerzijds hebben we alles wat we 'in ons hoofd' hebben: onze herinneringen, onze hersenmassa die helpt om dingen te onthouden - of te vergeten. Maar er bestaat ook zoiets als een lichamelijk geheugen, misschien noemen psychologen dit wel het onderbewustzijn, maar ik ben geen psycholoog, dus mag ik het anders noemen.
Ik zal je even een voorbeeld geven. Toen ik een 5tal maand na je bezoekje een infiltratie moest krijgen voor mijn rug, kwam ik even terug in een operatiekwartier (recovery-ruimte). En alhoewel mijn 'hoofdgeheugen' goed genoeg wist wat ik daar kwam doen en dat het niets met jou te maken had, begon ik ongelooflijk te wenen. De geur, de bliepjes, alles bracht met met een schok terug naar 5 maand geleden. Snikkend heb ik aan de verpleegster mijn ontreddering moeten uitleggen, maar wat ze toen zei, blijft me nog altijd bij. Ze nam me vast, wiegde me heen en weer en zei: 'het lichaam vergeet nooit iets meisje, hoezeer je ook denkt dat je het aankan, je lichaam vergeet nooit iets'.

Daar moest ik vandaag zo aan denken. Aan dat lichamelijk geheugen. Jouw naam, naast alle andere, gegrifd in mijn hart. Omdat mijn lichaam, ons lichaam, nooit iets vergeet. Hoezeer ik later ook dementeer, jij bent onderdeel van mijn lichaam.

Veel liefs,
mama