Fabeltjesland

Lieve jongen,
de berichtgeving omtrent de gruwel in Fabeltjesland, ik kan ze moeilijk lezen met droge ogen. De getuigenissen van de verzorgsters, de getuigenissen van de ouders, zo verschrikkelijk herkenbaar. Kort na dit wist ik dat ik zwanger was van jou, dus alle berichtgeving doet me zo aan jou denken.
Deze morgen las ik de getuigenissen van de ouders die hun kindje die dag verloren. Ze waren zonder woede, maar toonden vooral dat ze dit grote verdriet te boven waren gekomen. Het was zo verschrikkelijk herkenbaar, al weet ik niet of ikzelf er zonder woede zou kunnen staan. In de wereld gebeuren er zoveel slechte dingen, maar kwaad aan kinderen, waar dan ook, maakt me intens triest.
Triest omdat geen enkel kind slachtoffer zou mogen zijn, ze begrijpen het niet, ze bevatten het niet, ze zijn onschuldig. Hun dood maakt altijd heel veel woede en verdriet los, of het nu gaat om de Gazastrook, een bus in Sierre of een baby in Fabeltjesland.
Misschien zijn we ook wel heel erg boos op onszelf. Omdat we, ondanks alles, onze eigen kinderen niet kunnen beschermen tegen al dat kwade. Terwijl we dat net zo erg graag zouden willen. Dat we de zo graag zouden hebben dat de wereld is zoals zij hen zien. Fris, vol leuke zaken en alleen maar kleine verdrietjes om een geschaafde knie. Het is een illusie die ze doorprikt zien op het moment dat ze opgroeien.
Toen je broer 'Fabeltjesland' hoorde op de radio en ik die vlug stiller zette, vroeg hij me er natuurlijk naar. Ik heb hem een filmpje getoond van meneer de uil en de Fabeltjeskrant. Sommige zaken zijn toch te moeilijk om uit te leggen...

Dikke kus,
mama

ps doe Leon en Corneel heel veel groetjes van iedereen hier beneden.

Eerste crèchedag

Dag kleine vriend,
morgen gaat je kleine/grote zus voor de eerste keer naar de opvang. Ik heb vanavond al een 5tal keer de lijst overlopen met alle dingen die ze mee moet hebben. Ondanks het feit dat ik het enorm zie zitten om opnieuw te werken, zie ik er tegenop om ons kleinste hummeltje af te geven.
Ik had gedacht dat het makkelijker zou gaan. Dat ik apetrots zou zijn om net wel naar de opvang te kunnen met een baby. Maar toch stond ik vorige week al te bleiten, bij de gewone rondleiding, o God. Het is niet de vraag of Lies het morgen zal overleven, maar hoe ik me er door zal worstelen.
Ik weet wel nog dat ik bij grote broer ook traantjes liet, maar toen deed je papa hem naar 'zijn' Tine en was het afscheid niet zo confronterend voor me. Ofwel komt het omdat ik nu definitief afscheid neem van een periode en ikzelf daar niet zo goed in ben. Geen idee. Ik heb morgen trouwens een afspraak bij de kapper. Omdat ik daar wel stil moet blijven zitten en afwachten tot ik terug mag. Het zou wat zijn, om verwilderd, met een hoofd vol zilverpapier binnen te stormen in de opvang.
Enfin, ik ga flink zijn morgen, mijn grote mond en mijn klein hartje samen laten zwijgen. Denken dat dit maar normaal is, dat ik geen abnormale moederkloek ben. En ook: dat we dit allemaal wel overleven, dat morgenavond iedereen weer thuis ligt te dromen in zijn en haar bedje.

En ik denk ook aan de twee broers die over Lies waken. Want als je een beetje op Matias lijkt, dan zal je haar geen seconde uit het oog verliezen, daar ben ik zeker van...

Dikke kus,
mama

Groeimuur

Dag lieve schat,
al een tijdje waren we groeistreepjes aan het trekken voor je grote broer, maar nu mama alles boven in een ander kleurtje heeft geschilderd, waren de streepjes ook weggeschilderd. Omdat ondertussen ook je kleine zus flink aan het groeien is, wou ik ze allebei een plaatsje geven om te groeien. Dus de eerste letters van hun naam kwamen op de muur, met lengte genoeg zodat ze hier flink groot kunnen worden.
En ja, als je kijkt naar de muur, er staan 3 letters op. Alhoewel er voor jou geen streepjes meer bij zullen komen, verdien je ook je plekje. Al onze kindjes op de muur, en nu maar groeistreepjes trekken!

Dikke kus,
je mama

Foutje van de dag

Lieve jongen,
je mama zou al beter moeten weten, de 'weeg' of de afspraken bij Kind en Gezin zijn niet de plaats om met een lichte ironie te verschijnen. Ik was even vergeten dat het een parade is van kindjes, met om ter mooiste kleertjes een 'om ter trotse' blikken aan de weegschaal en meetlat.
Soit.
Ik er dus vandaag met broer en zus naartoe, net niet in mijn trainingsbroek (was nog voldoende bij mijn verstand om een jeans aan te doen). Je zus had ook een jeans aan, en een t-shirt die nog van grote broer was geweest maar die ik niet kon wegdoen aangezien de tekst zei 'my mum is gorgeous'. Gezien het feit dat het een donker-groen-blauw t-shirt was, was je zus voor de vrijwilligers dus 'hij'. Ze bleven het volhouden, ook nadat ze in haar naakte zelf op de weegschaal was gaan liggen.
Nu, we maken het de gepensioneerde dames ook niet makkelijk, door op een vrijwel zelfde tijdstip met een Lies, een Elise en een Lisa aanwezig te zijn. De dames flipten, nog meer omdat ik Lies in de meetbak wou leggen en de koffie net klaar was (dilemma!).

Enfin, vandaag heb ik uit mijn foutjes geleerd:
- Lies in roze, roze of roze kleden de volgende keer, liefst nog een kleedje met frullekes (misschien komt haar doopkleedje in aanmerking).
- Ironie is misschien nog eens te proberen, maar dan in het Nederlands. Ik denk erover om een blauw t-shirt te laten bedrukken met 'meisje'. Eens zien wat ik dan teweeg breng.

kus,
mama

ps voor de statistieken: je zus is 60 cm (afgezien van een halve cm meetfout in positieve en negatieve zin) en weegt 5.9kg (voor het eten, niet gekakt).

Imperfect

Lieve jongen,
je zus en ik, wij praten met elkaar. Niet zoals ik met je broer doe, wanneer hij om een fristi vraagt en dan zegt dat ik de liefste mama van de hele wereld ben, nee, iets anders nog. Sinds een paar weken kijkt ze ons sterk aan als we tegen haar praten en dan probeert ze haar mond te bewegen, te vormen. Ze lacht wat en dan komt er iets uit haar mond dat je kan omschrijven als 'geuj' of als 'grrr'. We praten dus. Want ik zeg iets en zij zegt iets terug.
We begrijpen elkaar daarmee, met 'geuj' en 'grrr', dat is voldoende. Al vraag ik me af of zoiets ook gaat lukken wanneer ze me de eerste keer vraagt om uit te gaan. Of ik haar dan misschien ook aan kan kijken, met mijn mond een beetje open en dan een kleine 'grrr' te doen, of gewoon te lachen. Wellicht niet.
Maar nu, nu kan ik nog niets verkeerd doen voor je zus. Al ben ik moe, kortaf, prikkelbaar, hongerig,... Al laat ik haar even wenen omdat ik op toilet zit, of gewoon omdat ik even geen zin heb om voor de 10e keer die tut terug in die mond te stoppen, ze vergeeft het me nog allemaal. Ze neemt me zoals ik ben, zo imperfect als ik ben, alles is goed voor haar. Hopelijk blijft dat ook nog lang zo.

Kus,
mama

ps Ik moet gaan nu, zus weent, en je broer slaapt :-)

Nieuwjaarswensen

Lieve schat,
Waarom vinden we het allemaal zo belangrijk om een 'jaarovergang' te vieren? Uiteindelijk is het ook maar de ene dag die via een lange nacht overgaat naar een andere dag. Ik denk dat we houden van het gevoel om opnieuw aan iets te starten. Om, na een goed of een minder goed jaar te kunnen zeggen, nu pakken we het anders aan, of dit jaar kan het nog beter. Een beetje een ijkpunt, een mijlpaal als je wil.
Vooral: een schone lei. Het nieuwe jaar geeft ons de kans om steeds weer opnieuw te beginnen. Om goede voornemens te maken (die we na 2 weken al weer vergeten zijn), om soms beloftes te doen (vermageren is misschien de meest gehoorde) en om vooral er sterk in te geloven dat het komende jaar beter zal zijn dat het jaar dat we net afsloten.
Eigenlijk is dit het mooiste wat er bestaat: er is altijd hoop in een mens. Het sterkste wat we allen in ons hebben, is het geloof dat we het morgen beter zullen doen. Dat we doorzetten en doorgaan, ondanks alle versperringen die we op onze weg tegenkomen.
Als ik jullie dit jaar één ding mag wensen, laat het dan dit zijn, laat jouw geloof in beter niet afzwakken. Als er een boomstam op je weg komt, zoek een kettingzaag, of zoek een vriend met een kettingzaag. Laat je niet ontmoedigen door enkel naar de boomstam te kijken, maar ga op je tenen staan, neem een laddertje en kijk eromheen. Er achter ligt opnieuw een hele weg met mogelijkheden voor je klaar!

kus,
mama

Ouderschap

Dag kleine jongen,
vandaag een lichte aanpassing gedaan in de 'titel' van deze blog. Omdat mijn berichtjes doorheen de voorbije drie jaar geëvolueerd zijn, van de pure belevenis omtrent jouw bezoekje naar gedachten en bedenkingen algemeen. Niet dat ik een evangelie schrijf (verre van, daarvoor ben ik zo'n 2000 jaar te laat) of mezelf naar voor wil schuiven als een 'kenner'.
Nee, de simpele bedoeling is om alledaagse gedachten, die soms even vlug weer weg zijn als ze komen, even vast te pakken. Als een schelpje aan het strand. Om ze vast te pakken, het zand er af te kloppen en het schelpje zelf eens goed te bekijken. Het om te draaien en tot de essentie terug te brengen. Misschien wel hier en daar een onvolkomendheid ontdekken. Zien dat niet alles perfect is.
Want als er vaak één ding is waar sociale media goed in zijn, dan is het om ons leven veel interessanter voor te stellen als het in werkelijkheid is. Natuurlijk doe ik er ook aan mee (statussen op facebook, tweets, deze blog). Maar bon, af en toe moet je zoiets kunnen doorprikken. Zoals botweg toegeven dat niemand perfect is, geen mens en geen ouder. Maar dat schrijf ik je wel in een volgend berichtje.

Kus,
mama