Zes maand

Lieve schat,
morgen is het al zes maand geleden dat je geboren werd. Ik was zo ongeduldig zes maand geleden, was het zo beu om die dikke buik rond te sleuren. Ik was zo ongelooflijk klaar voor je, had alles al klaargezet en uitgedokterd over hoe we wat zouden doen. Had bijna al de drukker een 'go' gegeven voor je kaartjes, maar we wisten je gewicht en mijn kamernummer nog niet he.
Zes maand zou je al geweest zijn, waauw... Ik kan het me zo moeilijk voorstellen. Je blijft toch altijd een beetje die kleine baby, die zo goed in mijn armen paste.

Je papa en ik hadden het dit weekend nog over je. Je lijkt zo ongelooflijk op je broer. Het duurde een tijdje voor ik het aandurfde om zijn babyfoto's te bekijken, maar de gelijkenis is enorm. Ik was vorige week ook eens met Matias naar zijn eerste foto's aan het kijken en hij zei steeds maar: nee, niet baby Tomas. Hij wilde niet geloven dat het foto's van hemzelf waren, tot hij zijn knuffeltje zag liggen. Toen zei hij: he, Matias. En deze morgen, ongelooflijk lief, we gingen uit huis weg, naar school toen hij zei: dag vissen, dag kaarsjes, dag baby Tomas...

Lieve schat, kan je vanbovenuit nog eens kijken hoe het met mij zal vergaan? Stuur je iets pijnstillends voor mijn rug? Het mag nu langzamerhand wel eens gedaan zijn met die hernia en die zenuw he... Kijk eens na wat je kan doen en stuur me morgen een teken, ik zal er op letten...

Dikke kus,
mama

We zijn hetzelfde...

Dag lieve schat,
net gebeld met het uzgent en blijkt dat ik met dezelfde kleine afwijking zit op chromosoom 16. Ze was dus niet de oorzaak van je overlijden.
En ja, ik zit dus ook met een afwijking, ogenschijnlijk zonder fysische gevolgen, maar ik weet niet of ze onderzoek doen naar een correlatie tussen die afwijking en een speciale aandacht voor handtassen en schoenen ;-)

Dikke kus!

Wat als?

Lieve schat,
wat ik nu ga schrijven zal misschien wel erg onnozel en een beetje overdreven lijken, maar bon, ik ga het toch maar doen. Misschien heb ik de laatste tijd wel teveel vrije tijd, waardoor zo'n gedachten door mijn hoofd flitsen.
Bij bepaalde gebeurtenissen denken mensen soms na over de "Wat als...?" Zoals bij een verkeersongeluk: wat als ik thuis 5min later was vertrokken? Vaak zoeken we daar antwoorden in, alsof we willen weten waarom dat ongeluk dan is gebeurd. We denken daarbij vaak aan gezinnen waar een papa, mama of kindje er niet meer zijn. Dan zeggen mensen ook vaak: kon ik maar kiezen, dan zou ik mijn leven geven voor mijn kind. Niemand denkt na hoe het kind er over zou denken. Misschien denken zij wel hetzelfde, willen zij ook wel hun leven geven voor hun ouders.

Zo denk ik dan aan jou. Is het misschien mogelijk dat jij op een gegeven moment voor de keuze stond? Dat je kon kiezen tussen jouw eigen leven of dat van iemand anders in ons gezin? En dat je voor ons gekozen hebt, ook al doet jouw afwezigheid ons zoveel pijn?

Ik weet het, een beetje vergezocht he. Maar we zoeken vaak naar zaken die 'erger' zouden zijn. Stel dat jij er was en we jouw papa hadden verloren, ik zou ook niet weten wat gedaan. En het feit dat jij die keuze zou gemaakt hebben voor ons, dat maakt mij alleen maar trots. Toch weer een leuke gedachte waar ik op uitkom.

Trouwens, voordat je de psychiatrische inrichting een seintje geeft, toen ik mijn redenering uitlegde aan je papa zei hij even dat er wel iets in leek te zitten. Hij lachte me in ieder geval niet uit en alleen daarvoor ben ik hem ongelooflijk dankbaar. Tegen jou kan ik het zeggen he lieve schat, maar ik zie je papa elke dag liever (maar jou en je broer ook hoor!)

Dikke kus,
je mamie

Regenboog

Dag kapoen,
deze morgen reed ik naar het ziekenhuis voor ondertussen mijn 3e epidurale infiltratie. En zoals altijd zijn dat momenten waarop ik sterk aan je terugdenk. Ik droeg vandaag ook alleen maar jouw ring. En wat zie ik onderweg: een regenboog! Nu weet ik wel hoe dat te verklaren is, maar toch, we zien er hier niet altijd ééntje en ergens kreeg ik het gevoel dat je me vroeg om nog even door te zetten. Dat er toch altijd wat zon zit achter die donkere wolken die mijn hemel de laatste dagen wat versluierden...

Bedankt lieve schat, tot later nog eens!

mama

Een speciaal set ringen

Dag lieve schat

Je papa heeft me het allermooiste valentijnscadeau gegeven. Ik was al enkele weken (nu ja, maanden) aan het denken om een aantal van mijn ringen te laten omtoveren in een juweel dat als herinnering aan jou altijd bij me zou zijn. Wegens omstandigheden was ik nog steeds niet bij de juwelier geraakt en daardoor kreeg ik gisteren een klein doosje van je papa in handen. Er zitten twee eenvoudige, mooie ringen in. De mijne heeft een klein steentje en die van je papa is prachtig eenvoudig. We gaan er nu je naam en geboortedatum in laten graveren, zo dragen we allebei, elke dag, jouw herinnering op handen.

Het deed me wel wat, die ring aan mijn vinger te zien. Wat een fantastische papa heb jij toch he!

Dikke kus,
mama

Over rozen en doornen

Lieve schat,
toen ik zonet een bloemstukje voor je maakte was ik aan het denken: rozen en doornen wat is het verband tussen beide? Het spreekwoord geeft aan dat er geen rozen zijn zonder doornen, wat dus wil zeggen dat de rozen het belangrijkste zijn en de doornen een bijzaak.
Laat ik het even omdraaien. Een rozenstruik bestaat voor de grootste tijd van het jaar vooral uit doornen en blaadjes. Het is pas door goede zorgen, voldoende voeding, water en zon dat de tere knopjes ontluiken tot rozen. Het is dus niet zozeer dat rozen doornen hebben, maar eerder dat doornen met heel veel geluk een mooie roos kunnen opleveren. Jammer genoeg vergeten we dit proces meestal, want eens de roos er is, is ze zo mooi en overweldigend dat ze alle doornen doet vergeten.

Dat denk ik dan als het over jou gaat, we hebben er alles aan gedaan om jouw mooie knopje te laten ontluiken, maar jammer genoeg blijven we enkel met de doornen achter. En een litteken waar jouw knopje is weggeknipt...

Dikke kus,
mama

De diagnose

Dag lieverd,
na het bezoek gisteren aan het UZ is duidelijk dat ik de blog een beetje ga moeten aanpassen... Je had immers geen hernia of opening in je middenrif, maar wel een dun vliesje als middenrif. De gevolgen waren welliswaar dezelfde: de lever kon in de thoraxruimte en daardoor hadden je longen te weinig plaats om zich te ontwikkelen. Jammer genoeg had je daardoor zelfs geen enkele overlevingskans.
Verder hadden de doktoren ook nog een afwijking aan je buikvlies gevonden waardoor je de navelbreuk had en waren je darmen ergens in de zwangerschap eens verkeerd gedraaid waardoor je appendix rechts boven lag ipv rechts onder. Nu ja, deze laatste twee zaken zijn niet zo erg, maar je had ze ook he.
Toen de dokter ook sprak over het feit dat je oren iets lagen ingepland waren en je ogen ook wat meer spleetvormig waren, heb ik toch een foto van je getoond, want daar ben ik het niet mee eens, je bent een perfect ventje!
Het enige wat we nu nog niet weten (en wat voor ons wel belangrijk is), is of er een genetisch verband is. Ze hebben blijkbaar een klein defectje gevonden in je DNA (chromosoom 16), maar weten niet of daardoor je middenrif zo is geworden. Daarom hebben ze van papa en mij bloed afgenomen dat de genetica-afdeling nog eens zal onderzoeken. Binnen een maand zouden we dus meer weten.

Enfin, ik weet nog niet goed wat ik er allemaal moet van denken. Enerzijds weet ik nu dat het niets uitmaakt of het nu wel of niet gedecteerd zou zijn in de zwangerschap, maar anderzijds weten we nu ook dat al die pogingen om jou genoeg zuurstof te geven eigenlijk een beetje nutteloos waren, dat je sowieso geen kans had...

Dikke en lieve kus,
je mama

ps het was heel erg confronterend om terug op jouw afdeling te komen in het uz...