Moe?

Lieve jongen,
als hier één van de kapoentjes ziek is, dan lopen we met wallen onder de ogen. Moe zijn we, van het zorgen, het sussen, het meten van de koorts, het heen en weer lopen met het zieke kindje. We zijn doodop door de onderbroken nachten, het 100 keer herbekijken van de bumba filmpjes, het worstelen als er siroop of medicijnen genomen moeten worden. We zijn moe van de vele pampers, de extra wasmachines, het troosten, het weer wakker schieten als je net in slaap was gesukkeld.

Maar gelukkig zijn we 'het' nooit moe.
Daarvoor is een kleine glimlach vaak al voldoende. Een piepklein teken van dankjewel, het geeft je weer kracht om door te gaan. Want zeg nu zelf, slaap is toch erg zwaar overdreven?

Dikke kus,
mama

Dingen die niet weg mogen

Dag lieve jongen,
ik ben een hamsteraar. Vroeger van postzegels, zeepjes, gommetjes (man, wat een collectie!), stickers (of plakkers zoals we zeiden) en algemene 'herinneringen' zoals ticketjes van musea, films, vlagjes, sjaaltjes,... Nu ik het opsom lijkt het allemaal erger dan het is en dan heb ik de strips van Jommeke nog niet eens vermeld.

Laat ons stellen dat ik wel geëvolueerd ben. Nu hou ik enkel alles bij wat met mijn kleine kapoentjes te maken heeft. De eerste 'kleurprent' van Matias (een paar kriebellige strepen op een Bumba prent), alle kleine knutselwerkjes (al is het een bol opgedroogde klei met wat tandenstokertjes in), de eerste geknipte haartjes, melktandjes,...

Los van dat alles verzamel ik natuurlijk het liefst herinneringen. Zaken die gevoelsmatig zo verschrikkelijk belangrijk zijn dat ik ze nooit wil vergeten. Tot ik het toch doe. Misschien kunnen er maar een aantal herinneringen in mijn hoofd. En moet er op een gegeven moment wel eentje weg als ik nieuwe mega momenten wil bewaren. Ik probeer echter zoveel mogelijk bij te houden, tot mijn kaakjes en mijn hoofd helemaal boordevol zitten.

Los van dat alles, ik kwam daarnet gele klevers op jouw naam tegen. Ook iets wat ik nooit of nooit wil weggooien. Want zoveel echte herinneringen hebben we niet samen, dus verzamel ik maar alles wat aan jouw aanwezigheid deed denken, al is het maar een gele klever, of een enveloppe met jouw naam op. Net zoals die opgedroogde bol klei mogen die kleine zaken nooit weg.

Dikke kus,
je mama

Happy B-day boy!

Goeiemorgen lieve jongen,

deze namiddag komen hier naar jaarlijkse traditie wat familie en vrienden samen, om met taart en koekjes jouw verjaardag te vieren. De voorbije weken waren erg druk, met je papa in de USA en ikzelf op volle toeren aan het draaien. Het leek wel of ik misschien te weinig tijd zou hebben om zelfs op 24 september aan je te denken.

Niets is minder waar natuurlijk. Dan sta je 's morgens in de file (oh boy, wat heb ik al file gezien de laatste tijd) en dan begin je zomaar te wenen. Of dan zie ik een kindje die een dikke week voor jou jarig is en hopla, dan sta ik te bleiten aan de schoolpoort.

Begrijp me niet verkeerd, het vorige blogberichtje is nog steeds geldig, ik ben nog steeds intens blij met alle zegeningen die we mochten ontvangen. Maar ik ondervind ook dat het tekstje dat we voor jou schreven en op jouw viering (begrafenis klinkt zo 'bah') gelezen hebben, nog steeds waar is.

Lieve Tomas, hoeveel kindjes er nog komen, je blijft altijd onze tweede zoon, ons tweede kindje, altijd. Daarom verdien je ook jaarlijks een feest, zoals vandaag. Een feest met misschien een traantje, maar vooral veel gelach, gelach van kleine rondlopende piraten en grote stoere mama's en papa's.

Hele lieve kus,
je mama

Gelukkig zijn

Lieve, lieve, jongen,

Ik heb vanavond nog eens in jouw 'mapje' op de pc gekeken. Eerder toevallig, omdat ik op zoek was naar iets voor het werk. Op zo'n momenten weet je dat jouw mapje openen ertoe zal leiden dat er traantjes vloeien, herinneringen boven komen en dat er niet meer gewerkt zal worden. Tja.

Het blijft toch moeilijk om die foto's te zien, met jou en alle kabeltjes, wetend dat de situatie echt wel hopeloos was. En dan blader ik in het elektronische dagboek dat ik het eerste jaar bijhield, zie ik daar de pijn, het afzien, de rugoperatie en de hoop op een nieuw kindje (dat nog 3 jaar op zich zou laten wachten). Alle gevoelens staan er zo scherp op, dat het soms raar doet om ze terug te lezen.
Niet omdat ik ze niet herken, maar omdat ik ervan versteld sta hoe buigzaam we allemaal zijn. Hoe verdomd diep we kunnen zitten en hoe we daar toch maar mooi uit kunnen komen. Dat we ergens, allemaal, de kracht en de wil hebben om door te zetten, om te overleven. Omdat er geen andere optie was en omdat we rotsvast bleven geloven in betere momenten.

We zijn bijna 4 jaar later en we bereiden je verjaardagsfeestje alvast voor. We staan er nog altijd, als gezin. Met ondertussen een kleine prinses die ieders hart steelt en nog een extraatje onderweg. Ongelooflijk.
Als ik letterlijk in mijn dagboek van toen lees: 'ik weet niet of ik ooit nog gelukkig ga kunnen zijn, volledig gelukkig, zonder een gemis te voelen', dan moet ik mezelf nu corrigeren. Ja, ik voel me met momenten volledig gelukkig. Soms zelf overgelukkig. Net omwille van. Net omdat ik weet dat mooie momenten zeldzaam zijn, dat je alle mooie gebaren en liefde rondom je moet koesteren en net weer zoveel liefde moet teruggeven.

Voila, een mooie gedachte om deze zondagavond mee af te sluiten.

Dikke kus,
je mama

Nieuwjaarskind

Lieve jongen,
dit weekend is er wellicht iemand langs geweest, laat ik hem het 'nieuwjaarskind' noemen. Niet omdat hij alle geluk van de wereld had, maar vooral omdat ik me hem herinner als kind, bij nieuwjaarsfeestjes. Hij heeft vorige week zelf beslist dat zijn bezoek hier lang genoeg geduurd had.

Ikzelf vind het intriest. Niet alleen voor iedereen die achterblijft, maar eerst en vooral voor het nieuwjaarskind zelf. Zo triest dat hij dit als enige uitweg zag. Dat er niets anders was, niemand anders die hem zin gaf om te blijven, een hoop op een toekomst, op betere gevoelens dan deze die wellicht dagdagelijks bij hem aanwezig waren.

Je kan nooit in iemands hoofd kijken, zeggen ze wel eens, en laat dat ook zo maar blijven. Maar als er één iets is wat ik zou wensen, is dat mensen altijd een zilveren lijn aan donkere wolken kunnen zien. Dat ze toch dat piepkleine lichtpuntje zien aan het einde van de tunnel. Misschien hebben ze iemand nodig die hen een bril of - als het beter helpt - een verrekijker kan geven. Iemand die de tocht samen met hen kan afleggen, of iedereen die een stukje van de weg meeloopt, misschien in beurtrol, misschien als groep. Want echt alles alleen doen als mens, zelf uit een immens diepe put moeten klauteren, dat lukt maar enkele supertalenten. Iedereen heeft iemand nodig, om het (opnieuw) maar met een cliché te zeggen.

Doe hem de groetjes als je hem daar ziet, het nieuwjaarskind.

Kus,
mama

Cliché

Lieve jongen,

ik denk dat het ondertussen wel duidelijk is: ik ben een wandelend cliché. De emo-moeder, de kloek, de weet-ik-nog-wat-allemaal. Maar eigenlijk krijg ik een beetje de kriebels van clichés (om niet te moeten zeggen dat ik ze haat - haat is altijd zo'n sterk woord).

Laat ik er dus nog maar een cliché bij doen. Het feit dat iedereen zegt dat je 'zwanger' worden moet loslaten en dan alles vanzelf gaat. Iets wat onmogelijk is als je elke avond een hormonenspuit moet zetten op ongeveer hetzelfde uur, je elke 2 dagen op controle gaat bij één of andere prof en telkens met een plakker op je arm rondloopt van nogmaals een bloedafname.

Want ja, er is opnieuw een kleintje op komst, ja, het is snel, ja, het was ook voor ons onverwacht. Maar laat niemand het een ongelukje noemen, daarvoor is ons geluk veel te groot. Het is een gelukje, ons toegeworpen door de natuur, zo zie ik het. Eentje onverwacht weg, eentje onverwacht cadeau. Zo en niet anders.

Maar terug over de cliché's dus. Iedereen die mijn verhaal gebruikt als 'ik kende iemand die het moest loslaten en dan meteen zwanger was', kom ik persoonlijk een muilpeer verkopen. Omdat het cliché is. Omdat het niet voor iedereen zo is. En omdat je mensen met zo'n uitspraken echt kan kwetsen. Een muilpeer dus, als emo-moeder ben ik genoeg emo om die uit te delen.

Lieve kus,
mama

Moederdag

Lieve jongen,
gisteren was het moederdag, je grote broer had zo'n mooi versje geleerd en had een potje gemaakt voor al mijn diamanten. Zelfs je kleine zus had een werkje mee van de opvang. Kleine, geknutselde dingen, die ik zo ongelooflijk koester.
Ik vraag me soms af wat het inhoudt om moeder te zijn. Wat mij precies tot een moeder maakt. Natuurlijk komt het omdat jullie allemaal uit mijn buik komen, maar eigenlijk hoeft dat zo niet. Sommigen zijn moeders van 'niet-buik' kindjes en sommigen zijn geen moeder van 'buik-kindjes', het mag echt wel gezegd worden.

Ik heb met jouw bezoekje heel erg hard gevoeld wat het was om moeder (en ouder van...) te zijn. Je stelt gewoon jezelf niet meer op de eerste plaats. Los van alles wat er te gebeuren staat, de kindjes waar je verantwoordelijk voor bent, die komen eerst. En hoe meer je er hebt, hoe meer plaatsen achteruit je jezelf soms schuift. Bovenal alles wil je goed doen voor je kinderen. Boven alles wil je dat je kinderen het goed hebben, geen pijn hebben. Los van onszelf namen we eind september 2009 beslissingen in functie van jou, alles zodat jij geen pijn zou hebben. We dachten niet na over alle gevolgen, jij was het belangrijkste.

Daar schuilt voor mij die moederkracht in. Echte moeders, of ze nu plusmama zijn, adoptiemama, stiefmama, sterrenmama of wat dan ook, echte moeders denken eerst aan hun kapoentjes. Ze zijn het eerste in je gedachten 's morgens en het laatste voordat je gaat slapen. En eigenlijk is er geen mooiere liefde dan de liefde die je hiervoor terugkrijgt, de lach, de knullig geschilderde tekening, het knutselwerkje met een mislukt hartje.

Ik wens iedereen nog een warme na-moederdag...

kus,
mama :-)