Voor Marijn

Lieve schat,

Gisteren ben ik naar een prachtige viering geweest. Een viering die eigenlijk nog 80 of 90 jaar uitgesteld had moeten zijn, maar ze kwam zoveel te vroeg. Vol herinneringen aan een fantastisch manneke en zijn fantastische familie. Ik besefte pas tijdens de viering dat ik zijn papa ken, van een (ver) verleden in een studentenvereniging waar we vooral bezig waren met liedjes zingen en pintjes drinken.

En ik bedacht me.
Zouden we de dingen anders aanpakken als we weten waar we nog door moeten?
Zouden we dan intenser leven? Of net moedeloos worden?
Zouden we uitgekiende plannen maken (om die ziekte of dat verlies boven te komen) of zouden we doelloos in de zetel liggen?

Misschien zeggen we uiteindelijk wel foert.
Sowieso.
Omdat het onvermijdbaar is.
En dan weet ik het eigenlijk liever niet.

Leven zoals je moet leven, zoals je niet anders kan dan leven.
Genieten van kleine en grote dingen en ook wel eens vloeken. Omdat het niet altijd gaat zoals we willen. Omdat het bijna nooit gaat zoals we willen.

Maar we maken er altijd iets van.
Omdat we maar dat ene leven hebben.
En omdat we vechten, altijd.
Met mensen naast ons die meevechten, altijd.

Marijn, ik heb je niet persoonlijk gekend, maar zelfs mij raak je.
Ze hadden het in de viering over je vriend Ferre, waar je nu weer samen mee bent.
Als jullie plannetjes smeden en samen Star Wars verhalen naspelen, neem Tomas dan even mee. Hij zal van dat alles ook wel zot zijn, das altijd zo met leeftijdsgenootjes...

Lieve kus,
mama

Actie voor Toverstafje

Merci, merci, merci,

meer kan ik er niet over vertellen... Aan iedereen die cakejes bestelde, afhaalde, geleverd kreeg op school, op de opvang, op de badminton, via twitter, via sms, via facebook.

Jullie reacties waren fantastisch, alsook jullie positieve feedback over de vzw Toverstafje (www.toverstafje.be).

Het resultaat: 325 euro voor Toverstafje! Mits de extra cakejes voor de kindjes thuis, mag ik rekenen op zo'n 400 cakejes die de voorbije week hier werden gebakken.

De centjes werden overgeschreven aan de Koning Boudewijnstichting, en zij bezorgen ze aan vzw Toverstafje. Nogmaals super bedankt aan iedereen!

Kusjes,
Brenda

Warmathon - Gent

Lieve schat,

gisteren D-day, de Warmathon in Gent waar ik me in een vlaag van verstandsverbijstering had voor ingeschreven. Alhoewel, ik moet eerlijk zijn, ik had het wel geroepen, maar uiteindelijk ben ik maar op het laatste nippertje hiervoor ingeschreven.

Tijdens de ochtend / middag nog volop cakejes staan bakken, tegen 15u alles klaargenomen en rond 16u waren we in Gent. En zagen we een massa volk. Die aan het wandelen was naar het parcours, terug kwam of aan het lopen was.

Gent en omstreken, u was massaal aanwezig.

Zo massaal, dat ik meteen wist dat het moeilijk zou zijn om nog cakejes te verkopen. Maar dat terzijde, we kwamen in de eerste plaats om te lopen.

Dus, nummertje afgehaald, opgespeld, nog vlug een selfie met manlief en oudste zoon en we waren vertrokken. Aan een slakkegangetje, maar ik liet me niet opjagen. Mijn twee begeleiders hielden zelfs af en toe halt om bij me te blijven.

Indrukwekkend, dat vond ik er van.
Emotioneel, dat werd ik er van.

Met als gevolg dat ik net na de 1km aan het bleiten was. Nog steeds aan het lopen, dat wel, maar dus snikkend lopen. En toen kwam er zomaar, gewoon iemand naast me lopen, aan hetzelfde - joggende - tempo. En hij begon te vertellen. Dat hij vroeger veel liep, maar nu minder, maar toch wou meedoen. En dat ik het allemaal wel in mijn eigen tempo moest doen.

Ik heb die eerste ronde uitgelopen.

En na een pauze zelfs nog een tweede ronde gelopen.
44 min voor 5.4km, lopen, het zal nooit mijn ding zijn, maar ik deed het.
En ik zag zoveel anderen lopen, hardlopen, wandelen. Met een rolstoel. Met een truitje van iemand. Met een truitje voor iemand.

Allemaal op hun eigen tempo.
Zoals het leven eigenlijk zou moeten zijn.
Vol warmte en met ruimte voor iedereen om het op eigen tempo te doen.
(o ja, en met nen vetten beat en aanmoedigingen ook natuurlijk, want dat geeft altijd een boost).

Dikke kus,
een beetje je trotse mama

ps je papa liep zowaar 5 rondjes! En grote broer liep er ook 2!

Wat een reacties!

Lieve schat,

wat een ongelooflijke, hartverwarmende reacties op mijn actie! Amai!
Ik wist echt niet goed waar ik me moest aan verwachten, maar ondertussen heb ik al meer dan 200 cakejes gebakken in de voorbije week!

Nu, in de vakantie, neem ik nog bestellingen aan tot en met de 23e. Op 24/12 wil ik immers het eindbedrag kunnen doorgeven aan vzw Toverstafje, maar het zal in ieder geval meer dan 200 euro zijn, het dubbel van wat ik voor ogen had toen ik hiermee begon!

 Voor de liefste vrienden die nog willen bestellen: ik lever nog tot na nieuwjaar, maar graag dus jullie bestellingen. Stel dat jullie een nieuwjaarsfeestje hebben en wat cakejes willen voor bij de koffie: denk aan mij! ;-)

Wat kan je bestellen? Het gaat in principe om een zakje van 6 cakejes, waar je 5 euro voor betaald, die volledig naar de vzw Toverstafje gaat. De basiscake bestaat uit boter, eieren, suiker en bloem. Je kan een zakje met 1 soort nemen of je laten verrassen door een 'mengeling'. De soorten cakejes zijn:
- chocolade (met cacaopoeder en hagelslag)
- vanille (met vanillesuiker)
- sprinkel (met hagelslag)
- amandel (met amandelpoeder, essence en amandeltjes erop)
- bessen (met blauwe besjes)


Alvast nog eens bedankt aan iedereen!

Kusjes,
mama

Warmathon cakeje 4 toverstafje

Dag lieve schat...

Ik ben vele dingen niet, maar daar pak ik uiteraard niet mee uit. Dat ik niet sportief ben, das uiteraard geen geheim. En dat ik niet hou van lopen, nog minder. Ik was die ene leerling die weigerde om de coopertest al lopend af te leggen, en die dus 12min (of zoiets) wandelde.

Maar nu ga ik toch lopen.
Zomaar beslist.
Dus ik ben veel dingen ook wel: zot, gek, niet-goed-over-nagedacht,...

Maar ik loop niet voor mezelf, niet voor punten, niet voor mijne fysiek. Sinds de hernia-operatie zit echt 'langeafstandlopen' er toch niet in voor mij, anders liep ik elke week wel een marathon, en al.

Ik ga proberen om 1 rondje te lopen in de Warmathon in Gent.
Niet alleen voor mezelf, maar ook voor al die goede doelen.
En bovendien mag iedereen meedoen. Om ook te tonen dat ze zonder al te veel oefenen best wel die 2.5km door kunnen komen (ik ga dat misschien joggend, strompelend en wandelend doen, maar ik doe het!).

En dus, omdat ik ook graag eens gek doe, heb ik een actie geregistreerd. En vraag ik iedereen om per rondje dat ze lopen, mij 1€ te doneren voor de vzw Toverstafje. Ik hoop erg dat er iemand eens 10€ komt doneren! In ruil krijgen ze een vers, homemade cakeje van mij, om hun reserves weer aan te vullen.

Ben eens benieuwd wie ik nog allemaal zo ver zal krijgen...

kus,
mama

ps je grote broer én je papa lopen ook al mee!

ps de vzw Toverstafje organiseert van alle leuke dingen voor kindjes met de 'k-ziekte'. En ze doen dat zo goed dat ze wat extra centjes verdienen...

Liefde, haat en verdriet

Lieve schat,

ik wil het even hebben over liefde, haat, verdriet en wat deze extreme emoties met elkaar verbindt.Waarom gaan we de uitdaging aan om elkaar lief te hebben? Want hoe je het ook draait of keert, de kans is groot dat het, voor minstens één van de partijen, uitdraait op verdriet. Of zoals het in één van mijn favoriete gedichten staat: 'Je mag dit nooit vergeten. Op een dag kust één van ons de ogen van de ander dicht'.

Waarom doen we het dan onszelf aan?
Om het onmenselijke verdriet van een afscheid te voelen, in ruil voor de roes van wat we liefde noemen?

Ik denk, lieverd, omdat we niet anders kunnen.
Misschien bestaan er wel allerlei wetenschappelijk verklaringen voor, die er zowel ons overlevingsinstinct als hersenscans bij halen.

Maar liefhebben dus, in meer of mindere mate, daar kunnen we niet onderdoor.
Misschien zelfs zo erg dat je kan stellen dat haat een bewustere keuze is dan liefde.
En daardoor wint de liefde altijd.
Altijd.

De liefde voor elkaar, de liefde voor onze omgeving, misschien zelfs voor volstrekt vreemden. Want hoe erg de gebeurtenissen ook zijn, het haalt ook altijd het mooiste in mensen naar boven. Mensen die de deur van hun appartement openzetten voor anderen, mensen die speelgoed brengen naar opvangcentra, een glimlach naar iemand op de bus, een knuffel van een vriendin,...

Het komt wel goed met ons.
We zijn gemaakt om te overleven.
We zijn gemaakt om lief te hebben.

Knuffel,
mama

Parijs, Libanon, of de wereld.

Lieve schat.

Als er dingen zoals gisteren gebeuren, dan staan de sociale media in brand. Iedereen schreeuwt, tweet en update zijn mening. Of deelt de mening van een ander. En al wat ik lees, doet me maar aan één ding denken. Dat iedereen boos is, en bang. Of één van beide zonder het te willen toegeven.

In welke wereld leven onze kinderen?
In welke wereld zullen onze kinderen opgroeien?

Awel, ik zeg het u: de wereld die wij hen geven.
De wereld die wij voor hen maken, door de beslissingen die we dag in dag uit nemen.

Licht verdrijft het donker, liefde verdrijft de haat, zei M.L. King. En hij heeft gelijk. Begrijp me niet verkeerd, ik ben ook geen naïef kind dat zich zomaar zou overgeven. Ik ben een tijger. Maar wel eentje die probeert om de eerste gedachten van angst, boosheid en woede om te zetten in het denken aan een toekomst.

Ik wil, heel graag, heel hard en heel luid, een oproep doen aan de politiek.
DOE ER IETS AAN.
En niet met slogans. Niet met uitspraken die je meer stemmen/zetels/macht opleveren in de volgende verkiezingen. Niet met beloftes die je achteraf niet nakomt.

Ik wil een visie.
Een visie over hoe we de wereld (ja, de wereld) een veiliger plaats kunnen maken.
Hoe we alle kinderen een toekomst kunnen geven. Zodat iedereen zin heeft om mee te werken aan een opbouwende maatschappij. Waar er geen racisme, uitsluiting, frustratie, schaamte, woede en negativiteit is. Waar er burgerzin is. Waar er echt kansen zijn voor iedereen die kansen wil aannemen.
Een wereld waarin je geen reden hebt om onschuldigen af te slachten.

Dat is de wereld die ik wil doorgeven aan mijn kinderen.
En jullie, wat willen jullie?

kus,
mama