Dag lieve schat,
alweer een aardbeving in de wereld, een materiële, of hoe moet ik het formuleren. Ik ben de laatste dagen weer erg met je bezig in mijn gedachten. Een jonge wielrenner die gestorven is en alle reacties in de kranten. Ik wil ze lezen, ze trekken me aan zoals suiker mieren, maar ze laten ook vaak weer tranen komen.
Gisteren een mooi artikel gelezen over de steun die je krijgt van vrienden tijdens de rouwperiode, en hoe erg hard je dat nodig hebt...
Het zette me aan het denken. Wat we hier meegemaakt hebben, was een allesverwoestende aardbeving. Alleen ons huis was volledig met de grond meegemaakt (al hadden andere huizen ook wellicht wat averij opgelopen). En je papa en ik stonden hier, starend naar het puin, niet wetend wat we ermee aan moesten vangen. We zochten naar iets herkenbaars, maar meer dan hier en daar een brokstuk konden we niet terugvinden. Tot je broer ons riep, hij had in de tuin een klein tentje voor ons en dat was genoeg. We konden de eerste weken niet meer dan alleen naar het puin staren.
En dan zijn er de vrienden, de hulpverleners, de humanitaire hulp, de puinruimers. Zij kwamen af met voedselpakketen, deden ons praten en luisterden naar ons verhaal. Keer op keer op keer opnieuw. Ze hielpen ons om alles weeer op te bouwen, min of meer zoals het was. Natuurlijk konden we niet alles opnieuw exact bouwen zoals het origineel, maar vanop afstand ziet het er toch hetzelfde uit.
En nu, dik anderhalf jaar later, zullen mensen die ons niet kennen niet meteen zien dat ons huis heropgebouwd is. Het tentje in de tuin is weg, alleen is het gras eronder nog wat platgetrapt. Voor de rest is het soms zo bedrieglijk dat we zelf soms vergeten dat alles hier kort geleden nog puin was. Maar het is er wel.
Ik wil alleen maar zeggen lieverd, dat we zonder onze hulpverleners nog altijd in het kleine tentje zouden zitten. Omdat we niet wisten wat we moesten doen. Daarom ook, dat in het 'echt' die humanitaire hulp ook zo erg belangrijk is, waar ook ter wereld zich een aardbeving voordoet, welk huis ook dat met de grond gelijk wordt gemaakt.
Dikke kus,
je mama
ps. Als je Wouter Weylandt daar tegen komt, stoef maar met het feit dat je papa ook de Ronde reed he en vraag hem maar te helpen met jouw eerste loopfietsje...
donderdag 12 mei 2011
maandag 9 mei 2011
Moederdag / -nacht
Dag lieve kapoen,
gisteren was het moederdag... En alhoewel ik van je broer honderd kusjes en knuffels gekregen heb, moest ik die van jou missen... Gelukkig vergeet bij mij niemand dat ik mama ben, want ik heb je broer natuurlijk. Maar er zijn ook mama's die enkel een engeltje hebben en die zijn natuurlijk veel minder zichtbaar 'mama's'. Daarom hadden we het vorig jaar over 'moedernacht'. Een speciale nacht elk jaar voor alle mama's met een sterretje aan de hemel. Zo hebben we ook een speciaal moment voor onze kleine kapoentjes. En natuurlijk kan ik weer van twee walletjes eten, eerst een mamadag en dan een mamanacht, zo blijft het feest wel duren natuurlijk...
dikke kus,
je mama
ps morgen de verjaardag van je grote broer die er 4 zal worden, amai hij kijkt er al weken naar uit :-)
gisteren was het moederdag... En alhoewel ik van je broer honderd kusjes en knuffels gekregen heb, moest ik die van jou missen... Gelukkig vergeet bij mij niemand dat ik mama ben, want ik heb je broer natuurlijk. Maar er zijn ook mama's die enkel een engeltje hebben en die zijn natuurlijk veel minder zichtbaar 'mama's'. Daarom hadden we het vorig jaar over 'moedernacht'. Een speciale nacht elk jaar voor alle mama's met een sterretje aan de hemel. Zo hebben we ook een speciaal moment voor onze kleine kapoentjes. En natuurlijk kan ik weer van twee walletjes eten, eerst een mamadag en dan een mamanacht, zo blijft het feest wel duren natuurlijk...
dikke kus,
je mama
ps morgen de verjaardag van je grote broer die er 4 zal worden, amai hij kijkt er al weken naar uit :-)
maandag 2 mei 2011
Filmpje
Dag lieverd,
dit weekend naar een filmpje gekeken (The lovely bones) en natuurlijk aan jou moeten denken. Het ging over een meisje dat vermoord was en zich in een soort van 'tussenwereld' bevond. Je hoort het meteen, een vrouwenfilm ja... Maar bon, dat meisje had het dus moeilijk om haar ouders, vrienden etc los te laten en bleef daardoor in die tussenwereld. Pas na een tijd (ik ga de plot hier niet volledig vertellen) kon ze de 'aarde' loslaten, waardoor ze verder ging, evenals haar ouders en vrienden.
Toen moest ik aan jou denken. Hoe mijn gevoel over jou soms anders is, soms minder intens dan pakweg een jaar geleden. Ik dacht ook aan het 'loslaten' en hoe het niet altijd evident is. Je weet, ik heb altijd aan je gedacht als een soort van 'oude ziel', die me vanuit welke wereld dan ook, liet weten dat je er was voor mij. Ergens heb ik nu het gevoel dat je er 'minder' bent voor mij. Dat je ook met andere zaken bezig bent en maar af en toe eens komt kijken, terwijl je in het begin elke minuut bij ons was.
Het maakt niet uit schat, dat is goed. Goed voor jou en goed voor ons. Want net als familie of vrienden die je niet elke dag hoort, weten we allebei dat we er zijn voor elkaar. Dat we, indien nodig, elkaar kunnen bellen of horen. En dat is uiteindelijk het belangrijkste. Er zijn voor elkaar als je het nodig hebt. En plezier maken natuurlijk, dus ga maar vlug verder spelen!
Dikke kus,
mama
dit weekend naar een filmpje gekeken (The lovely bones) en natuurlijk aan jou moeten denken. Het ging over een meisje dat vermoord was en zich in een soort van 'tussenwereld' bevond. Je hoort het meteen, een vrouwenfilm ja... Maar bon, dat meisje had het dus moeilijk om haar ouders, vrienden etc los te laten en bleef daardoor in die tussenwereld. Pas na een tijd (ik ga de plot hier niet volledig vertellen) kon ze de 'aarde' loslaten, waardoor ze verder ging, evenals haar ouders en vrienden.
Toen moest ik aan jou denken. Hoe mijn gevoel over jou soms anders is, soms minder intens dan pakweg een jaar geleden. Ik dacht ook aan het 'loslaten' en hoe het niet altijd evident is. Je weet, ik heb altijd aan je gedacht als een soort van 'oude ziel', die me vanuit welke wereld dan ook, liet weten dat je er was voor mij. Ergens heb ik nu het gevoel dat je er 'minder' bent voor mij. Dat je ook met andere zaken bezig bent en maar af en toe eens komt kijken, terwijl je in het begin elke minuut bij ons was.
Het maakt niet uit schat, dat is goed. Goed voor jou en goed voor ons. Want net als familie of vrienden die je niet elke dag hoort, weten we allebei dat we er zijn voor elkaar. Dat we, indien nodig, elkaar kunnen bellen of horen. En dat is uiteindelijk het belangrijkste. Er zijn voor elkaar als je het nodig hebt. En plezier maken natuurlijk, dus ga maar vlug verder spelen!
Dikke kus,
mama
zaterdag 23 april 2011
Mister E. en Mister T.
Dag lieve kapoen,
ik wil je graag iets vertellen over een ander, erg bijzonder kapoentje. Geen idee of zijn mama en papa het wel willen dat ik hem met naam en toenaam vernoem, dus laat ik hem maar Mister E. noemen (een beetje naar analogie naar jou, omdat we je Mister T. noemden toen je nog in mijn buik zat). Mister E. is een surviver, laat ik daar maar duidelijk over zijn. Hij heeft al zoveel moeten meemaken, operaties, medicijnen, revalidaties etc dat sommige mensen zich wel afvragen hoe dat nu kan, zo'n klein manneke dat zich overal doorheen vecht.
Ook mama heeft heel veel kaarsje voor hem doen branden, in die tijden toen hij het heel erg moeilijk had. Maar zie, Mister E. wordt sterker met de dag en zijn oogjes fonkelen ongelooflijk. De guitigheid zit in zijn kaakjes en soms lijkt het wel alsof hij in één oogopslag iemand kan doorgronden.
Ok ok, ik geef het toe, ik ben niet echt objectief als het gaat over Mister E. Want nog meer dan alle andere baby's voel ik me soms door hem met jou verbonden. Op een heel rare, niet erg logische manier (logica en gevoelens, niet altijd op eenzelfde lijn). Het is immers door de capriolen van Mister E. dat we bij jou meteen wisten dat je toestand 'meer dan ernstig' was. Omdat we iets wisten van saturatiewaarden. Het was ook door Mister E. dat we niet meteen van het ergste uit gingen, omdat er immers al ongelooflijk veel mogelijk is op medisch vlak.
Jammer genoeg kon er voor jou niets meer gedaan worden. Maar, dat denk ik dan, voor Mister E. kon dat wel, en hebben alle mogelijke doktoren al hun vernuft gebruikt om te zorgen dat hij nog steeds bij ons is. Met zijn guitige oogjes en kaakjes.
Ik heb het hier vroeger al eens gezegd, als jij een verliezend lotje bent, dan is hij zonder twijfel een winnend. En laat me dat nu eens moed geven. Moed om toch positief te denken.
En ja, ik ben er zeker van dat jij, Mister T. en Mister E. het goed zouden gedaan hebben, als guitige maatjes ondereen. Grote broer en de grote broer van Mister E. doen het immers ook wel goed samen. En als ik jouw grote broer zie omgaan met Mister E., tja, dan denk ik alleen maar dat hij een enorm goede en lieve grote broer is.
dikke kus en knuffel,
mama
ik wil je graag iets vertellen over een ander, erg bijzonder kapoentje. Geen idee of zijn mama en papa het wel willen dat ik hem met naam en toenaam vernoem, dus laat ik hem maar Mister E. noemen (een beetje naar analogie naar jou, omdat we je Mister T. noemden toen je nog in mijn buik zat). Mister E. is een surviver, laat ik daar maar duidelijk over zijn. Hij heeft al zoveel moeten meemaken, operaties, medicijnen, revalidaties etc dat sommige mensen zich wel afvragen hoe dat nu kan, zo'n klein manneke dat zich overal doorheen vecht.
Ook mama heeft heel veel kaarsje voor hem doen branden, in die tijden toen hij het heel erg moeilijk had. Maar zie, Mister E. wordt sterker met de dag en zijn oogjes fonkelen ongelooflijk. De guitigheid zit in zijn kaakjes en soms lijkt het wel alsof hij in één oogopslag iemand kan doorgronden.
Ok ok, ik geef het toe, ik ben niet echt objectief als het gaat over Mister E. Want nog meer dan alle andere baby's voel ik me soms door hem met jou verbonden. Op een heel rare, niet erg logische manier (logica en gevoelens, niet altijd op eenzelfde lijn). Het is immers door de capriolen van Mister E. dat we bij jou meteen wisten dat je toestand 'meer dan ernstig' was. Omdat we iets wisten van saturatiewaarden. Het was ook door Mister E. dat we niet meteen van het ergste uit gingen, omdat er immers al ongelooflijk veel mogelijk is op medisch vlak.
Jammer genoeg kon er voor jou niets meer gedaan worden. Maar, dat denk ik dan, voor Mister E. kon dat wel, en hebben alle mogelijke doktoren al hun vernuft gebruikt om te zorgen dat hij nog steeds bij ons is. Met zijn guitige oogjes en kaakjes.
Ik heb het hier vroeger al eens gezegd, als jij een verliezend lotje bent, dan is hij zonder twijfel een winnend. En laat me dat nu eens moed geven. Moed om toch positief te denken.
En ja, ik ben er zeker van dat jij, Mister T. en Mister E. het goed zouden gedaan hebben, als guitige maatjes ondereen. Grote broer en de grote broer van Mister E. doen het immers ook wel goed samen. En als ik jouw grote broer zie omgaan met Mister E., tja, dan denk ik alleen maar dat hij een enorm goede en lieve grote broer is.
dikke kus en knuffel,
mama
dinsdag 12 april 2011
Bali
Dag lieve kapoen,
van Dublin gaan we naar Bali. Ik las er gisteren immers dat baby's daar de eerste 6 maand van hun leven de grond niet raken. Jullie worden er immers gezien als kleine godheden die uit de lucht zijn getuimeld en die moet je natuurlijk goed verzorgen. Baby's worden dus altijd gedragen, of in een bedje gelegd, maar nooit op de grond. Een godheid leg je immers niet op een ordinaire grond.
Na 6 maand is er een volledig ritueel wanneer de baby voor de eerste keer de grond aanraakt en dan eigenlijk mens wordt.
Het hele geloof heeft ook andere gevolgen. Als een baby voor zijn 6 maand sterft, dan wordt hij behandelt als een god en de as komt in een tempel terecht, ter aanbidding. Dus, om het even samen te vatten, ben jij mijn kleine god. Uit de hemel getuimeld, de grond niet geraakt en toen weer vertrokken.
Mooi, daar kan ik absoluut mee leven...
Dikke kus,
mama
van Dublin gaan we naar Bali. Ik las er gisteren immers dat baby's daar de eerste 6 maand van hun leven de grond niet raken. Jullie worden er immers gezien als kleine godheden die uit de lucht zijn getuimeld en die moet je natuurlijk goed verzorgen. Baby's worden dus altijd gedragen, of in een bedje gelegd, maar nooit op de grond. Een godheid leg je immers niet op een ordinaire grond.
Na 6 maand is er een volledig ritueel wanneer de baby voor de eerste keer de grond aanraakt en dan eigenlijk mens wordt.
Het hele geloof heeft ook andere gevolgen. Als een baby voor zijn 6 maand sterft, dan wordt hij behandelt als een god en de as komt in een tempel terecht, ter aanbidding. Dus, om het even samen te vatten, ben jij mijn kleine god. Uit de hemel getuimeld, de grond niet geraakt en toen weer vertrokken.
Mooi, daar kan ik absoluut mee leven...
Dikke kus,
mama
maandag 11 april 2011
Dublin
Dag kapoen,
waar we ook gaan, je reist altijd een beetje mee. Ik zie een straatnaam met je naam (niet zo uitzonderlijk), of iets anders, of ik laat je naam ergens achter, wat dan ook. Kleine tekentjes zijn het, van jou, die wij hier en daar achterlaten.
Zoals ook hier, in de Guinness brouwerij. Opvoedkundig gezien niet meteen verantwoord misschien, maar he, wat kan ons dat schelen!
Dikke kus,
je mama
dinsdag 5 april 2011
De Ronde
Dag lieve schat,
heb je zaterdag evenveel als ons genoten?
Het was zo'n speciale gebeurtenis... Je papa maar gas geven, samen met Jörgen, en ik, samen met je grote broer en nog heel wat anderen supporteren. Ik krijg er nog steeds wat kippenvel van, zeker nu we ook de video's kunnen bekijken.
Je papa heeft een prachtprestatie neergezet, het weer was goed, je broer was flink en de supporters riepen mee op elke helling. Ik zou zelfs durven zeggen dat je papa op de Bosberg vleugels kreeg, het einde van de 260 (270) km naderde dan ook. Als het niet zoveel trainen en afzien was, ik zou het elk jaar doen ;-)
En de aankomst, de knuffel achteraf, tja, die zei meer dan woorden, het kleine traantje dat we gedurende de dag lieten ook. Maar je was bij ons lieverd, in ons hart, in de zon die uitbundig scheen en op de borstkas van je papa, je naam in grote letters...
Veel liefs,
je mama
Abonneren op:
Posts (Atom)
