Klas

Dag lieve kapoen
Al bij de eerste korte rondleiding in de klas had ik jouw kadertje alweer zien hangen. Prachtig van de juffen dat ze evenveel zorg dragen voor jou als voor de andere kleutertjes. Pijnlijk ook natuurlijk, want in normale omstandigheden zouden we alweer aftellen naar jouw eerste schooldag.

Het is wel leuk dat je op deze manier een beetje deel bent van de klas. Je broer praat immers af en toe over je en ik denk dat je op die manier ook wat zichtbaar bent voor de andere kindjes, die nog niet van zo dicht met de dood geconfronteerd zijn. En natuurlijk kan je zo een oogje in het zeil houden he, eens kijken wat onze grote kapoen allemaal uitsteekt. Reken maar dat dat een privilege is, want mama zou zo vaak graag zelf een vliegje op de muur zijn...

Dikke kus,
je mama

ps met dit berichtje bereiken we wellicht de 8000 pageviews, cool he!

God (?)(!)

Lieve kapoen,
ik wil het even met jou over God hebben, of Jahwe, of Swami, of wie dan ook die aan de touwtjes zou trekken. Hij (of zij) is in ieder geval geen NV, want er zijn wellicht meer namen om 'het onnoembare te benoemen' dan er voor andere zaken zijn. Maar ik ben er zeker van overtuigd dat het zaakje hierboven een vzw is. Dat er ons zaken opgelegd worden 'ten goede wille', enfin, misschien een woordje meer uitleg.

Ik ben boos, op God ja, of ieder ander. Boos omdat hij ons zoveel leed bezorgd. En ja, ik zou wel ook blij en dankbaar moeten zijn om al het mooie, maar daar heb ik nu geen zin in. Ik heb zin om boos te zijn. En om te roepen: "Hallo God? Ja! Je moet niets terugzeggen, ik weet toch dat je niet bestaat!". Zoiets. Schreeuwen. Keihard. In mijn hoofd.

Dan geloof ik liever in Maria. Iedereen is het er immers over eens dat zij bestaan heeft. Een moeder die haar kind moest afgeven. En die daarna moest horen dat hij o zo belangrijk was. Terwijl ze zelf wellicht door de grootste hel ging die ze zich kon voorstellen. Ja, in haar geloof ik. En aan haar vraag ik: maak me minder boos op God. Maak me minder machteloos. En geef me terug hoop. Hoop boven alles, hoop op wat geluk.

Dikke kus,
mama

23 maand

Dag lieve schat,
een gelukkige 'vermaanddag'! Binnen een maandje ben je al 2 jaar, hoe cliché het ook klinkt, wat gaat de tijd toch ongelooflijk snel. Het lijkt wel alsof ik meer en meer het inzicht verlies in de persoon die je geworden zou zijn. En dat zette me vandaag aan het denken. Over alle ouders die het meest ondenkbare meemaken en hun kind verliezen. Of ze nu 1 dag oud zijn, of nog 2 maand in de buik tegoed hadden, of ze 86 zijn of 26, het is het meest tegennatuurlijke dat er bestaat.

En dat maakt voor mij dat er geen gradatie is in het verdriet. Toen ik in het begin het zo moeilijk had, en me steeds afvroeg hoe het kon gebeuren, moest ik ook leven met het idee dat ik nooit zou weten welke persoon je zou worden. Wat je temperament zou zijn en of je even zot van dino's zou zijn als je broer. Ik miste wat nog komen moest, ook al wist ik niet wat het zou zijn.

En voor andere ouders, die wel al wisten wat de lievelingskleur was, de voetbalploeg waar ze voor supporteren of het festival dat ze graag bezoeken, het verdriet en het gemis is er ook. We missen iedereen die er niet meer is. En de herinneringen aan de tijden samen zijn niet altijd makkelijk. Je herinnert je het gelach, maar je weet dat nooit meer zo zal lachen, of je kan het je in het begin toch niet voorstellen.

Ik zag onlangs iemand staan op het kerkhof, bij de as van een jong iemand (altijd iemands kind) en dacht: zo'n verdriet gaat nooit over. Je leert wel om er beter mee om te gaan, maar echt over, nee, dat gaat het nooit.

Lieve kus,
mama

Een heel speciale T

Dag allerliefste schat.
Voelde je het onlangs ook, hoe mijn hartje opnieuw een sprongetje maakte? Een herinnering aan jou is altijd bitterzoet, bitter omwille van het gemis en zoet omdat je niet vergeten bent.
Vaak maakt mijn hart sprongetjes bij een liedje op de radio, of iets anders, kleins, dat me aan jou doet denken. Maar onlangs, maakte het zo'n grote sprong dat de traantjes meteen weer in mijn ogen zaten. Want ik zag je T staan, toevallig, aan de binnenkant van de pols van een allerliefste meisje.

Gewoon, omdat ze je nooit wil vergeten.

Jouw letter, die daar mag staan, voor altijd, wat een ongelooflijk privilege. Wat een ongelooflijk lief gebaar van haar naar jou toe. Geef haar kracht lieve kapoen, zodat jouw kleine T haar vleugels geeft in moeilijke tijden.

Hele dikke kus,
je mama

Batterijen vol - check!

Dag lieve kapoen,
we zijn net terug uit Frankrijk, voor een tweetal weken zijn we de rust, de natuur en natuurlijk het vele lekkere eten en drinken gaan opzoeken. Het is het eerste jaar dat je broer zich ook volledig smeet op het stokbrood, iets wat me niet echt verbaasde omdat hij nu eenmaal mijn genen heeft ;-)
We hebben ook regelmatig een kaarsje voor je doen branden, wie weet komt er dit jaar toch nog een mirakel onze kant uit he. Twee weken van genieten en het leegmaken van onze gedachten, het heeft weer deugd gedaan.
En nu de wasmachine volle toeren draait, ga ik meteen een chocoladetaart maken. Morgen is het immers de verjaardag van je papa he, zorg je eventueel voor een streepje zon?

Dikke kus en lieve knuffel,
je mama

Stoere mama

Dag lieve schat.
Het onderwerp van dit berichtje zit al een tijdje in mijn achterhoofd. Van net na de geboorte van grote broer eigenlijk. Toen zei een andere "verse" mama tegen me: "Mama worden heeft me weerbaarder gemaakt. Ik kan en mag me niet meer in een hoekje laten drummen, want ik moet opkomen voor mijn kinderen." Ik heb het lang niet altijd op dezelfde manier ervaren. Misschien omdat ik vanzelf al een beetje stoer ben (ahum), maar onlangs schoot die gedachte weer in mijn hoofd.
Hoe ik mezelf soms stoer voor doe, om geen angst te tonen aan je broer, om hem zelf geen schrik aan te jagen. Daarom trap ik dus spinnen plat, toon ik een regenworm op mijn hand en eet ik al mijn groentjes op. Omdat ik dus mama ben, het goede voorbeeld wil geven en - uiteraard ook - stoer ben. Zo ziet je broer dat een muis een lief diertje is en een spin nuttig is als vliegvanger (alhoewel het moeilijker gaat als je net platgetrapt bent).

Soms is het wringen hoor, mezelf moed inpraten om dan toch weer door te zetten. Om met een uitgestreken gezicht én angstzweet al die uitdagingen aan te gaan. Behalve als mama weer kindje is, dan laat ze oma en opa het werk doen. Dan ben ik weer bang voor alle spinnen en eet ik net die groentjes weer niet... Want hoe je het ook draait of keert, je mama blijft ook altijd een beetje 'kindje van'.

Dikke kus,
je mama

ps denk nu niet dat ik hier alle spinnen vang, normaal gezien geef ik dat met plezier door aan je stoere papa!

Als de nacht komt...

Als de nacht komt, en ik nog veel te wakker ben, dan komen samen met de donkerte aan de hemel de gedachten aan jou boven. Ik wil je absoluut niet vergelijken met droefnis, en probeer zoveel mogelijk positiefs te halen uit alles wat gebeurd, maar hoe, hoe in godsnaam doe ik dat?
Zoals deze middag, de aanblik van een piepjong babytje en dan op de blog jouw foto. Bijna identiek, allebei slapend, maar zo verschrikkelijk verschillend. Ik wil iedereen dan zeggen dat ze moeten koesteren wat ze hebben gekregen, hoeveel ze er ook voor afgezien hebben, dat ze moeten dankbaar zijn voor elke ademtocht.

Terwijl ik dit schrijf, kan ik mezelf alweer moeilijk de baas en flitst het door mijn hoofd: hoe is het mogelijk geweest? Hoe hebben we dat alles overleefd? Hoe overleven we dit weer dagelijks?

Vanop afstand zijn er natuurlijk veel verschillende antwoorden op mijn vragen mogelijk, maar nu, in de donkerte van de nacht, is er maar één: ik weet het niet. Enfin, nog een gedichtje dat ik al lang van buiten ken, om af te sluiten...

Lex Barbarorum
Geef me een mes
Ik wil deze zwarte, zieke plek
uit mijn lichaam wegsnijden.

Ik heb mij langzaam recht overeind gezet

Ik heb gehoord dat ik heb gezegd
in een huiverend, donker beven
Ik erken maar één wet:
léven.

Allen, die wegkwijnen aan een verdriet
verraden het, en dat wil ik niet.


dikke kus,
je mama

ps morgen een nieuwe dag, wat is het altijd weer heerlijk om dan zon te zien en jouw broer zingend te zien/horen tekenen...