Nieuwjaarskind

Lieve jongen,
dit weekend is er wellicht iemand langs geweest, laat ik hem het 'nieuwjaarskind' noemen. Niet omdat hij alle geluk van de wereld had, maar vooral omdat ik me hem herinner als kind, bij nieuwjaarsfeestjes. Hij heeft vorige week zelf beslist dat zijn bezoek hier lang genoeg geduurd had.

Ikzelf vind het intriest. Niet alleen voor iedereen die achterblijft, maar eerst en vooral voor het nieuwjaarskind zelf. Zo triest dat hij dit als enige uitweg zag. Dat er niets anders was, niemand anders die hem zin gaf om te blijven, een hoop op een toekomst, op betere gevoelens dan deze die wellicht dagdagelijks bij hem aanwezig waren.

Je kan nooit in iemands hoofd kijken, zeggen ze wel eens, en laat dat ook zo maar blijven. Maar als er één iets is wat ik zou wensen, is dat mensen altijd een zilveren lijn aan donkere wolken kunnen zien. Dat ze toch dat piepkleine lichtpuntje zien aan het einde van de tunnel. Misschien hebben ze iemand nodig die hen een bril of - als het beter helpt - een verrekijker kan geven. Iemand die de tocht samen met hen kan afleggen, of iedereen die een stukje van de weg meeloopt, misschien in beurtrol, misschien als groep. Want echt alles alleen doen als mens, zelf uit een immens diepe put moeten klauteren, dat lukt maar enkele supertalenten. Iedereen heeft iemand nodig, om het (opnieuw) maar met een cliché te zeggen.

Doe hem de groetjes als je hem daar ziet, het nieuwjaarskind.

Kus,
mama

Cliché

Lieve jongen,

ik denk dat het ondertussen wel duidelijk is: ik ben een wandelend cliché. De emo-moeder, de kloek, de weet-ik-nog-wat-allemaal. Maar eigenlijk krijg ik een beetje de kriebels van clichés (om niet te moeten zeggen dat ik ze haat - haat is altijd zo'n sterk woord).

Laat ik er dus nog maar een cliché bij doen. Het feit dat iedereen zegt dat je 'zwanger' worden moet loslaten en dan alles vanzelf gaat. Iets wat onmogelijk is als je elke avond een hormonenspuit moet zetten op ongeveer hetzelfde uur, je elke 2 dagen op controle gaat bij één of andere prof en telkens met een plakker op je arm rondloopt van nogmaals een bloedafname.

Want ja, er is opnieuw een kleintje op komst, ja, het is snel, ja, het was ook voor ons onverwacht. Maar laat niemand het een ongelukje noemen, daarvoor is ons geluk veel te groot. Het is een gelukje, ons toegeworpen door de natuur, zo zie ik het. Eentje onverwacht weg, eentje onverwacht cadeau. Zo en niet anders.

Maar terug over de cliché's dus. Iedereen die mijn verhaal gebruikt als 'ik kende iemand die het moest loslaten en dan meteen zwanger was', kom ik persoonlijk een muilpeer verkopen. Omdat het cliché is. Omdat het niet voor iedereen zo is. En omdat je mensen met zo'n uitspraken echt kan kwetsen. Een muilpeer dus, als emo-moeder ben ik genoeg emo om die uit te delen.

Lieve kus,
mama

Moederdag

Lieve jongen,
gisteren was het moederdag, je grote broer had zo'n mooi versje geleerd en had een potje gemaakt voor al mijn diamanten. Zelfs je kleine zus had een werkje mee van de opvang. Kleine, geknutselde dingen, die ik zo ongelooflijk koester.
Ik vraag me soms af wat het inhoudt om moeder te zijn. Wat mij precies tot een moeder maakt. Natuurlijk komt het omdat jullie allemaal uit mijn buik komen, maar eigenlijk hoeft dat zo niet. Sommigen zijn moeders van 'niet-buik' kindjes en sommigen zijn geen moeder van 'buik-kindjes', het mag echt wel gezegd worden.

Ik heb met jouw bezoekje heel erg hard gevoeld wat het was om moeder (en ouder van...) te zijn. Je stelt gewoon jezelf niet meer op de eerste plaats. Los van alles wat er te gebeuren staat, de kindjes waar je verantwoordelijk voor bent, die komen eerst. En hoe meer je er hebt, hoe meer plaatsen achteruit je jezelf soms schuift. Bovenal alles wil je goed doen voor je kinderen. Boven alles wil je dat je kinderen het goed hebben, geen pijn hebben. Los van onszelf namen we eind september 2009 beslissingen in functie van jou, alles zodat jij geen pijn zou hebben. We dachten niet na over alle gevolgen, jij was het belangrijkste.

Daar schuilt voor mij die moederkracht in. Echte moeders, of ze nu plusmama zijn, adoptiemama, stiefmama, sterrenmama of wat dan ook, echte moeders denken eerst aan hun kapoentjes. Ze zijn het eerste in je gedachten 's morgens en het laatste voordat je gaat slapen. En eigenlijk is er geen mooiere liefde dan de liefde die je hiervoor terugkrijgt, de lach, de knullig geschilderde tekening, het knutselwerkje met een mislukt hartje.

Ik wens iedereen nog een warme na-moederdag...

kus,
mama :-)

Soms...

Dag lieve schat,
soms lees je ergens een tekstje, dat door je hele lijf gaat. Alsof die lettertjes zich aan je huid vastkleven, je vasthouden en zich nestelen. Soms lees je een tekstje dat je niet kan lezen zonder een traan. Bitterzoet, maar mooi, bovenal mooi, hemels mooi.
Je raad het al, hier is zo'n tekstje. Ik hoop dat Sharon het niet erg vind, want dit is er eentje speciaal van lieve Loïc en zijn engelzusje Nina.

Je hebt iets uit de hemel meegenomen
Je hebt iets van een engel meegebracht
We zien het als je rustig ligt te slapen
daar in je wiegje midden in de nacht
We hopen dat wanneer je zult gaan groeien
dat stukje hemel blijft bestaan
en dat dat beetje paradijs van boven
je hele leven met je mee zal gaan.

Lieve kus,

mama

Tradities

Lieve schat,
tradities, die kan je erven, overnemen of zelf starten. En je koppige mama is nogal iemand die graag de dingen zelf doet of start. Ga er trouwens maar vanuit dat je papa even koppig is.
Ik keer even een weekje terug, toen was je papa op dit moment voor de derde keer de volledige Ronde van Vlaanderen aan het rijden. Je herinnert je misschien nog dat hij op jouw koffietafel de belofte gedaan heeft om deze in jouw naam te rijden. Wel, je bent er ondertussen drie en de derde Ronde zit er op. Met ongelooflijk veel doorzettingsvermogen heeft je papa de eindmeet gehaald. Ik was ongelooflijk fier, trots en ontroerd.
De ronde is eigenlijk onze voorjaarstraditie geworden, als eerbetoon van papa aan jouw bezoekje. En in het najaar, dan heeft mama haar traditie. Een gezellig verjaardagsfeestje voor jou, zonder tranen en gesnik, maar met familie, vrienden en lachende kindjes die de kaarsjes op je taart uitblazen. Dit jaar komt je vierde feestje er aan en ik bedenk alweer een leuk thema.

Zo zit je in ons hart, zo maak je deel uit van ons gezin, zo maken we onze eigen tradities. Nèh, lekker koppig, we geven jouw niet af of op.

Dikke kus,
mama

Fabeltjesland

Lieve jongen,
de berichtgeving omtrent de gruwel in Fabeltjesland, ik kan ze moeilijk lezen met droge ogen. De getuigenissen van de verzorgsters, de getuigenissen van de ouders, zo verschrikkelijk herkenbaar. Kort na dit wist ik dat ik zwanger was van jou, dus alle berichtgeving doet me zo aan jou denken.
Deze morgen las ik de getuigenissen van de ouders die hun kindje die dag verloren. Ze waren zonder woede, maar toonden vooral dat ze dit grote verdriet te boven waren gekomen. Het was zo verschrikkelijk herkenbaar, al weet ik niet of ikzelf er zonder woede zou kunnen staan. In de wereld gebeuren er zoveel slechte dingen, maar kwaad aan kinderen, waar dan ook, maakt me intens triest.
Triest omdat geen enkel kind slachtoffer zou mogen zijn, ze begrijpen het niet, ze bevatten het niet, ze zijn onschuldig. Hun dood maakt altijd heel veel woede en verdriet los, of het nu gaat om de Gazastrook, een bus in Sierre of een baby in Fabeltjesland.
Misschien zijn we ook wel heel erg boos op onszelf. Omdat we, ondanks alles, onze eigen kinderen niet kunnen beschermen tegen al dat kwade. Terwijl we dat net zo erg graag zouden willen. Dat we de zo graag zouden hebben dat de wereld is zoals zij hen zien. Fris, vol leuke zaken en alleen maar kleine verdrietjes om een geschaafde knie. Het is een illusie die ze doorprikt zien op het moment dat ze opgroeien.
Toen je broer 'Fabeltjesland' hoorde op de radio en ik die vlug stiller zette, vroeg hij me er natuurlijk naar. Ik heb hem een filmpje getoond van meneer de uil en de Fabeltjeskrant. Sommige zaken zijn toch te moeilijk om uit te leggen...

Dikke kus,
mama

ps doe Leon en Corneel heel veel groetjes van iedereen hier beneden.

Eerste crèchedag

Dag kleine vriend,
morgen gaat je kleine/grote zus voor de eerste keer naar de opvang. Ik heb vanavond al een 5tal keer de lijst overlopen met alle dingen die ze mee moet hebben. Ondanks het feit dat ik het enorm zie zitten om opnieuw te werken, zie ik er tegenop om ons kleinste hummeltje af te geven.
Ik had gedacht dat het makkelijker zou gaan. Dat ik apetrots zou zijn om net wel naar de opvang te kunnen met een baby. Maar toch stond ik vorige week al te bleiten, bij de gewone rondleiding, o God. Het is niet de vraag of Lies het morgen zal overleven, maar hoe ik me er door zal worstelen.
Ik weet wel nog dat ik bij grote broer ook traantjes liet, maar toen deed je papa hem naar 'zijn' Tine en was het afscheid niet zo confronterend voor me. Ofwel komt het omdat ik nu definitief afscheid neem van een periode en ikzelf daar niet zo goed in ben. Geen idee. Ik heb morgen trouwens een afspraak bij de kapper. Omdat ik daar wel stil moet blijven zitten en afwachten tot ik terug mag. Het zou wat zijn, om verwilderd, met een hoofd vol zilverpapier binnen te stormen in de opvang.
Enfin, ik ga flink zijn morgen, mijn grote mond en mijn klein hartje samen laten zwijgen. Denken dat dit maar normaal is, dat ik geen abnormale moederkloek ben. En ook: dat we dit allemaal wel overleven, dat morgenavond iedereen weer thuis ligt te dromen in zijn en haar bedje.

En ik denk ook aan de twee broers die over Lies waken. Want als je een beetje op Matias lijkt, dan zal je haar geen seconde uit het oog verliezen, daar ben ik zeker van...

Dikke kus,
mama