Zomaar

er zit een groot verdriet in mij
ergens diep verborgen
soms wurmt het zich naar boven
en stroomt over mijn wangen

hoe kan het dat zoveel liefde
tot zoveel verdriet kan lijden
dat zoiets moois
zoveel tranen geeft

ik weet het soms niet meer
hoe het was voordien
hoe het was om gewoon te zijn
zonder littekens op mijn ziel

dan hoor ik weer dat kleine stemmetje
dat vanuit de zetel vraagt:
Mama, ik wil naar Musti kijken!
zo spurt ik naar je broer

hij ziet mijn kleine traantjes
en vraagt lief: Mama pijn?
ik zeg dan, ja, mijn rugje
en dan krijg ik vlug een kusje

en tijdens zijn knuffel denk ik dan:
ik ben toch wie ik ben:
littekens overal maar ook omringd
door al de liefde die ik ken...

Zerkje

Dag lieve schat,
je zal het ook wel gemerkt hebben, je zerkje is eindelijk in orde gebracht. We hadden al zo lang de steen uitgezocht, maar het moest natuurlijk nog geplaatst worden. Nu kunnen we op zoek gaan naar mooie witte steentjes en wat mooie verse bloemen. Alles komt tegenwoordig in bloei, het lijkt laat, maar eindelijk is het dan toch lente. Zou dan toch alles nog goed kunnen komen? Dat er toch nog een einde komt aan die lange en donkere winter?
Ik vind het zo jammer dat ik aan het huis vast zit, anders zou ik meteen gaan kijken naar je steentje. We komen dit weekend wel eens, alledrie en zullen je een mooi kushandje werpen.
Vandaag heb ik ook nog eens jouw speciale doos opengedaan. Ongelooflijk hoeveel verdriet het nog bij me teweeg bracht om alles van je te zien, je lokje haar, je gezondheidsboekje, alle gedichtjes en de kleertjes die ik speciaal voor je kocht.

Maar net als de eerste bloembollen die nu bloeien heb ik hoop. Hoop op goede tijden en hoop op nog een klein wonder dat we ooit nog wel zullen verwelkomen. Weet dat ik altijd, altijd, altijd van je zal houden.

Hele lieve zoen,
je mama

Operatie gelukt!

Lieve schat,
ik heb de voorbije week opnieuw een aantal keer moeten denken aan je. De eerste keer toen ik terugkwam van de chirurg en de afspraak voor de operatie vast stond. We reden naar huis en daar was het weer: zon en regen! Ik heb de regenboog niet gezien, maar ik weet dat je je best gedaan hebt.
Na de operatie liep ik even rond door het ziekenhuis en daar was het: een geur die me meteen terugbracht naar de intensieve zorgen waar je lag. Wellicht is het een ontsmettingsmiddel of zo, maar het zwiepte me enorm terug naar die momenten waarop ik zachtjes met mijn vinger op je beentje of armpje kon strelen.

Ondertussen ben ik terug thuis, herstellende. De mannen hier zorgen er voor dat ik alle adviezen ter harte neem, wat natuurlijk ook nodig is. Je grote broer slaapt trouwens sinds kort in een groot bed. We zijn ongelooflijk trots op hem en hijzelf is ook erg fier. Maar het helpt mij natuurlijk enorm dat hij nu zelf in en uit bed kan kruipen.

Trouwens, je papa is de allerbeste man van de hele wereld! (maar dat weet je zelf ook natuurlijk wel)

Dikke kus,
je mama

Zes maand

Lieve schat,
morgen is het al zes maand geleden dat je geboren werd. Ik was zo ongeduldig zes maand geleden, was het zo beu om die dikke buik rond te sleuren. Ik was zo ongelooflijk klaar voor je, had alles al klaargezet en uitgedokterd over hoe we wat zouden doen. Had bijna al de drukker een 'go' gegeven voor je kaartjes, maar we wisten je gewicht en mijn kamernummer nog niet he.
Zes maand zou je al geweest zijn, waauw... Ik kan het me zo moeilijk voorstellen. Je blijft toch altijd een beetje die kleine baby, die zo goed in mijn armen paste.

Je papa en ik hadden het dit weekend nog over je. Je lijkt zo ongelooflijk op je broer. Het duurde een tijdje voor ik het aandurfde om zijn babyfoto's te bekijken, maar de gelijkenis is enorm. Ik was vorige week ook eens met Matias naar zijn eerste foto's aan het kijken en hij zei steeds maar: nee, niet baby Tomas. Hij wilde niet geloven dat het foto's van hemzelf waren, tot hij zijn knuffeltje zag liggen. Toen zei hij: he, Matias. En deze morgen, ongelooflijk lief, we gingen uit huis weg, naar school toen hij zei: dag vissen, dag kaarsjes, dag baby Tomas...

Lieve schat, kan je vanbovenuit nog eens kijken hoe het met mij zal vergaan? Stuur je iets pijnstillends voor mijn rug? Het mag nu langzamerhand wel eens gedaan zijn met die hernia en die zenuw he... Kijk eens na wat je kan doen en stuur me morgen een teken, ik zal er op letten...

Dikke kus,
mama

We zijn hetzelfde...

Dag lieve schat,
net gebeld met het uzgent en blijkt dat ik met dezelfde kleine afwijking zit op chromosoom 16. Ze was dus niet de oorzaak van je overlijden.
En ja, ik zit dus ook met een afwijking, ogenschijnlijk zonder fysische gevolgen, maar ik weet niet of ze onderzoek doen naar een correlatie tussen die afwijking en een speciale aandacht voor handtassen en schoenen ;-)

Dikke kus!

Wat als?

Lieve schat,
wat ik nu ga schrijven zal misschien wel erg onnozel en een beetje overdreven lijken, maar bon, ik ga het toch maar doen. Misschien heb ik de laatste tijd wel teveel vrije tijd, waardoor zo'n gedachten door mijn hoofd flitsen.
Bij bepaalde gebeurtenissen denken mensen soms na over de "Wat als...?" Zoals bij een verkeersongeluk: wat als ik thuis 5min later was vertrokken? Vaak zoeken we daar antwoorden in, alsof we willen weten waarom dat ongeluk dan is gebeurd. We denken daarbij vaak aan gezinnen waar een papa, mama of kindje er niet meer zijn. Dan zeggen mensen ook vaak: kon ik maar kiezen, dan zou ik mijn leven geven voor mijn kind. Niemand denkt na hoe het kind er over zou denken. Misschien denken zij wel hetzelfde, willen zij ook wel hun leven geven voor hun ouders.

Zo denk ik dan aan jou. Is het misschien mogelijk dat jij op een gegeven moment voor de keuze stond? Dat je kon kiezen tussen jouw eigen leven of dat van iemand anders in ons gezin? En dat je voor ons gekozen hebt, ook al doet jouw afwezigheid ons zoveel pijn?

Ik weet het, een beetje vergezocht he. Maar we zoeken vaak naar zaken die 'erger' zouden zijn. Stel dat jij er was en we jouw papa hadden verloren, ik zou ook niet weten wat gedaan. En het feit dat jij die keuze zou gemaakt hebben voor ons, dat maakt mij alleen maar trots. Toch weer een leuke gedachte waar ik op uitkom.

Trouwens, voordat je de psychiatrische inrichting een seintje geeft, toen ik mijn redenering uitlegde aan je papa zei hij even dat er wel iets in leek te zitten. Hij lachte me in ieder geval niet uit en alleen daarvoor ben ik hem ongelooflijk dankbaar. Tegen jou kan ik het zeggen he lieve schat, maar ik zie je papa elke dag liever (maar jou en je broer ook hoor!)

Dikke kus,
je mamie

Regenboog

Dag kapoen,
deze morgen reed ik naar het ziekenhuis voor ondertussen mijn 3e epidurale infiltratie. En zoals altijd zijn dat momenten waarop ik sterk aan je terugdenk. Ik droeg vandaag ook alleen maar jouw ring. En wat zie ik onderweg: een regenboog! Nu weet ik wel hoe dat te verklaren is, maar toch, we zien er hier niet altijd ééntje en ergens kreeg ik het gevoel dat je me vroeg om nog even door te zetten. Dat er toch altijd wat zon zit achter die donkere wolken die mijn hemel de laatste dagen wat versluierden...

Bedankt lieve schat, tot later nog eens!

mama