Er zijn zo van die dagen
dan voel ik bij het opstaan
Dat het niet echt zal lukken
in mijn oog zit al een traan
Dan wil ik zomaar bij je zijn
al is dat aan je graf
Dan kan ik aan niets anders denken
dan dat ik zoveel om je gaf
Er zijn zo van die dagen
dan voel ik bij het opstaan
Niets anders meer dan trots
over jou, je grote broer en je papa
en over hoe graag we elkaar zien
Maar vandaag lieve schat,
is er opnieuw alleen verdriet
Over jou,
over alles was ik al gemist heb
over alles wat je nu al zou zijn
Dan kan ik niets anders dan wenen
dan is mijn verdriet nog te diep...
vrijdag 19 november 2010
zaterdag 13 november 2010
Roeping
Dag lieverd,
ik was vandaag aan het denken over die zaken die mensen bewegen. Waarom ze precies doen wat ze doen. En hoe je net kan bedenken wat precies datgene voor jou is.
Ik ben dit jaar 30 geworden, een leeftijd die nu wel aangeeft dat ik bij de 'volwassen' mensen hoor. Ah ja, over leeftijd hoor je mij niet klagen, dat zal ik wel doen als ik 80 ben en mijn kleinkinderen op bezoek heb, maar bon, niet uitweiden, roeping dus.
Vroeger leek dat nogal evident, het werd vaak in een religieuze context geplaatst, maar nu, ligt het toch anders. We hebben allemaal zoveel mogelijkheden, zoveel keuzes, zoveel competenties die aangescherpt moeten worden. En daar wringt het soms bij mij. Bij het moeten.
Je kan goed koken, daar moet je iets mee doen. Je kan goed schrijven, daar moet je iets mee doen. Je kan goed spreken, daar moet je iets mee doen.
Luister goed schat, je mama zegt je: niets MOET. Je kan perfect gelukkig zijn zonder constant op het hoogste niveau te spelen. Je kan gelukkig zijn door lekker te koken voor vrienden zonder elke dag een sterrendruk te voelen. Dat is misschien wel het verschil tussen iets graag doen en een roeping. Mensen met een roeping voelen het meer als een moeten, het moet of hun geluk is niet compleet.
Maar bon, bij mij moet het niet, das dan ook weer een moeten, een niet-moeten, en daar lieverd, daar kan ik nog het beste mee leven...
Dikke zoen,
mama
ik was vandaag aan het denken over die zaken die mensen bewegen. Waarom ze precies doen wat ze doen. En hoe je net kan bedenken wat precies datgene voor jou is.
Ik ben dit jaar 30 geworden, een leeftijd die nu wel aangeeft dat ik bij de 'volwassen' mensen hoor. Ah ja, over leeftijd hoor je mij niet klagen, dat zal ik wel doen als ik 80 ben en mijn kleinkinderen op bezoek heb, maar bon, niet uitweiden, roeping dus.
Vroeger leek dat nogal evident, het werd vaak in een religieuze context geplaatst, maar nu, ligt het toch anders. We hebben allemaal zoveel mogelijkheden, zoveel keuzes, zoveel competenties die aangescherpt moeten worden. En daar wringt het soms bij mij. Bij het moeten.
Je kan goed koken, daar moet je iets mee doen. Je kan goed schrijven, daar moet je iets mee doen. Je kan goed spreken, daar moet je iets mee doen.
Luister goed schat, je mama zegt je: niets MOET. Je kan perfect gelukkig zijn zonder constant op het hoogste niveau te spelen. Je kan gelukkig zijn door lekker te koken voor vrienden zonder elke dag een sterrendruk te voelen. Dat is misschien wel het verschil tussen iets graag doen en een roeping. Mensen met een roeping voelen het meer als een moeten, het moet of hun geluk is niet compleet.
Maar bon, bij mij moet het niet, das dan ook weer een moeten, een niet-moeten, en daar lieverd, daar kan ik nog het beste mee leven...
Dikke zoen,
mama
dinsdag 9 november 2010
Relativiteitstheorie
Lieve schat,
relativeren, wat een begrip he. Als we alles in het leven zouden aftoetsen aan jouw korte bezoek hier, dan zou wellicht zelfs een perfect gebakken moelleux'tje mij niet meer smaken. Maar toch, zoveel maanden later lijken we wel weer wat recht gekrabbeld en gaat het leven weer verder (de clichés kloppen dan toch).
Maar dit weekend hadden we het over de dokters en verpleegsters die jou hielpen vechten. Zouden zij het ook moeilijk vinden om een baby te laten gaan? Of maakt het deel uit van de job? Een zware nacht, dat zullen ze het in ieder geval gevonden hebben, omdat ze net als ons enorm machteloos stonden en al veel vroeger dan wij beseften dat jouw strijd oneerlijk was.
Maar toch, ze hebben echt alles gegeven he. En tegenover jouw verlies staan natuurlijk (en hopelijk) misschien wel vijftig baby's die ze wel konden helpen. En gezinnen die ze wel gelukkig naar huis konden sturen. Daarvoor moeten ze het doen he, voor dat verschil dat ze kunnen maken.
Ik denk dan terug aan de brief die ik schreef aan je dokters en verplegers. En waarin ik hen bedankte voor alles, voor de rust, voor het begrip, voor het vechten en voor het luisteren. Ik heb ze bedankt omdat ze er waren voor jou. Als jij de kannonnen had, dan zorgden zij voor kannonballen en buskruit en alles wat jou zou kunnen helpen.
Ondanks dat waren en zijn wij zo hulpeloos als ouders. Staan we zo alleen bij de onmacht die we toen voelden en nu nog altijd voelen. Er is maar één iets wat we met zekerheid weten: we hadden niets meer kunnen doen. En dat, lieve schat, is mijn grootste troost. Ik ben er immers van overtuigd dat jij gevoeld en geweten hebt dat je enorm geliefd, gewenst en gewild was. Dat je weet en ziet dat alles klaar was voor jou en dat we ontredderd achterbleven. Ik geloof niet in engelen, maar ik geloof wel in jou, want wie weet komt het ooit zover dat ik je toch terug mag zien...
Lieve kus,
mama
relativeren, wat een begrip he. Als we alles in het leven zouden aftoetsen aan jouw korte bezoek hier, dan zou wellicht zelfs een perfect gebakken moelleux'tje mij niet meer smaken. Maar toch, zoveel maanden later lijken we wel weer wat recht gekrabbeld en gaat het leven weer verder (de clichés kloppen dan toch).
Maar dit weekend hadden we het over de dokters en verpleegsters die jou hielpen vechten. Zouden zij het ook moeilijk vinden om een baby te laten gaan? Of maakt het deel uit van de job? Een zware nacht, dat zullen ze het in ieder geval gevonden hebben, omdat ze net als ons enorm machteloos stonden en al veel vroeger dan wij beseften dat jouw strijd oneerlijk was.
Maar toch, ze hebben echt alles gegeven he. En tegenover jouw verlies staan natuurlijk (en hopelijk) misschien wel vijftig baby's die ze wel konden helpen. En gezinnen die ze wel gelukkig naar huis konden sturen. Daarvoor moeten ze het doen he, voor dat verschil dat ze kunnen maken.
Ik denk dan terug aan de brief die ik schreef aan je dokters en verplegers. En waarin ik hen bedankte voor alles, voor de rust, voor het begrip, voor het vechten en voor het luisteren. Ik heb ze bedankt omdat ze er waren voor jou. Als jij de kannonnen had, dan zorgden zij voor kannonballen en buskruit en alles wat jou zou kunnen helpen.
Ondanks dat waren en zijn wij zo hulpeloos als ouders. Staan we zo alleen bij de onmacht die we toen voelden en nu nog altijd voelen. Er is maar één iets wat we met zekerheid weten: we hadden niets meer kunnen doen. En dat, lieve schat, is mijn grootste troost. Ik ben er immers van overtuigd dat jij gevoeld en geweten hebt dat je enorm geliefd, gewenst en gewild was. Dat je weet en ziet dat alles klaar was voor jou en dat we ontredderd achterbleven. Ik geloof niet in engelen, maar ik geloof wel in jou, want wie weet komt het ooit zover dat ik je toch terug mag zien...
Lieve kus,
mama
woensdag 27 oktober 2010
Grote broer is trots
Lieve kapoen,
vandaag (opnieuw) een gesprekje met je grote broer gevoerd, over jou. Hij zat in bad toen hij over zijn broer Tomas begon. Toen ik zei dat jij zijn kleine broer was, wou hij weten of hij dan de grote broer was. Toen ik ja zei, keek hij me zo trots en aan zei: 'Ik ben blij dat ik de grote broer van Tomas ben, ik zie Tomas graag'. Kijk, de waarheid komt uit een kindermond, dat zeggen ze zo vaak, maar er nog te weinig nagedacht over de echte waarheid hierbij. Dat een kind gewoon verteld wat in hem opkomt. Ik vroeg of hij nog wist dat hij jou gezien had en ja, zei hij, daar waren nog allemaal andere babytjes ook. Toen ging het ook over het feit dat hij jou nog eens wou zien en toen zei hij letterlijk: "Je kan het nog eens vragen aan de mevrouw en dan gaat die Tomas brengen en in zijn bedje leggen en dan kunnen we hem zien!"
Ik stond eigenlijk perplex... Ok, we hebben je broer vorig jaar alles laten meemaken, niets weggestopt, maar uiteindelijk dachten we dat hij meer bezig was met het speelgoed dan met andere zaken. Maar nu blijkt wel degelijk dat hij alles bewust heeft meegemaakt. Dat hij een jaar later (en dit lijkt me op de tijdslijn van iemand van 3.5 jaar nogal veel) nog steeds deze zaken weet.
Hij is opmerkelijk, en slim, en lief, en mijn allerliefste jongen. Grote broer is trots op zijn kleine broer en mama, mama is trots op allebei!
Dikke zoen,
ik ;-)
vandaag (opnieuw) een gesprekje met je grote broer gevoerd, over jou. Hij zat in bad toen hij over zijn broer Tomas begon. Toen ik zei dat jij zijn kleine broer was, wou hij weten of hij dan de grote broer was. Toen ik ja zei, keek hij me zo trots en aan zei: 'Ik ben blij dat ik de grote broer van Tomas ben, ik zie Tomas graag'. Kijk, de waarheid komt uit een kindermond, dat zeggen ze zo vaak, maar er nog te weinig nagedacht over de echte waarheid hierbij. Dat een kind gewoon verteld wat in hem opkomt. Ik vroeg of hij nog wist dat hij jou gezien had en ja, zei hij, daar waren nog allemaal andere babytjes ook. Toen ging het ook over het feit dat hij jou nog eens wou zien en toen zei hij letterlijk: "Je kan het nog eens vragen aan de mevrouw en dan gaat die Tomas brengen en in zijn bedje leggen en dan kunnen we hem zien!"
Ik stond eigenlijk perplex... Ok, we hebben je broer vorig jaar alles laten meemaken, niets weggestopt, maar uiteindelijk dachten we dat hij meer bezig was met het speelgoed dan met andere zaken. Maar nu blijkt wel degelijk dat hij alles bewust heeft meegemaakt. Dat hij een jaar later (en dit lijkt me op de tijdslijn van iemand van 3.5 jaar nogal veel) nog steeds deze zaken weet.
Hij is opmerkelijk, en slim, en lief, en mijn allerliefste jongen. Grote broer is trots op zijn kleine broer en mama, mama is trots op allebei!
Dikke zoen,
ik ;-)
donderdag 21 oktober 2010
Toon Hermans
Lieve schat,
sommige zaken blijven je lang bij, zoals sommige gedichtjes. Het valt me op dat ik de laatste jaren steeds meer en meer mensen zie gaan die ik goed kende, of graag had. Soms is het een beetje aangekondigd, vaak onverwacht. Voor hen en natuurlijk ook voor jou, vond ik dit mooie gedichtje van Toon Hermans. Ik moet immers niet proberen te verwoorden wat ik voel als er al zoveel moois is geschreven...
Voor een vriend
Nu 't rouwrumoer rondom jou is verstomd,
de stoet voorbij is, de schuifelende voeten,
nu voel ik dat er 'n diepe stilte komt
en in die stilte zal ik je opnieuw ontmoeten.
En telkens weer zal ik je tegenkomen,
we zeggen veel te gauw: het is voorbij.
Hij heeft alleen je lichaam weggenomen,
niet wie je was en ook niet wat je zei.
Ik zal nog altijd grapjes met je maken,
we zullen samen door het stille landschap gaan.
Nu je mijn handen niet meer aan kunt raken,
raak je mijn hart nog duidelijker aan.
Hele lieve kus,
je mama
sommige zaken blijven je lang bij, zoals sommige gedichtjes. Het valt me op dat ik de laatste jaren steeds meer en meer mensen zie gaan die ik goed kende, of graag had. Soms is het een beetje aangekondigd, vaak onverwacht. Voor hen en natuurlijk ook voor jou, vond ik dit mooie gedichtje van Toon Hermans. Ik moet immers niet proberen te verwoorden wat ik voel als er al zoveel moois is geschreven...
Voor een vriend
Nu 't rouwrumoer rondom jou is verstomd,
de stoet voorbij is, de schuifelende voeten,
nu voel ik dat er 'n diepe stilte komt
en in die stilte zal ik je opnieuw ontmoeten.
En telkens weer zal ik je tegenkomen,
we zeggen veel te gauw: het is voorbij.
Hij heeft alleen je lichaam weggenomen,
niet wie je was en ook niet wat je zei.
Ik zal nog altijd grapjes met je maken,
we zullen samen door het stille landschap gaan.
Nu je mijn handen niet meer aan kunt raken,
raak je mijn hart nog duidelijker aan.
Hele lieve kus,
je mama
maandag 18 oktober 2010
Je stapt!
Dag lieverd,
vandaag zat ik in de auto en dacht ik er voor het eerst bewust aan hoe groot en sterk je nu al zou geweest zijn. Misschien heb ik die gedachten ook wel bewust wat op afstand gehouden, omdat we nooit zullen weten hoe jouw opgroeien is, maar toch...
Als je even fel zou geweest zijn als je broer (en dat betwijfel ik niet), dan liep je nu bijna alleen, maar nog even met een vingertje. Je zou het meest schattige pamperkontje gehad hebben, en met de beentjes wijd en zoekend naar je evenwicht rondgaan aan je park, de stoelen en wat nog meer...
Je zou wellicht zo'n lekker rond gezichtje gehad hebben, met wangetjes speciaal ontworpen om kusjes op te geven en armpjes en beentjes met net een plooitje teveel. De eerste tekenfilms zouden je aanspreken (bumba!) en we zouden Gert Verhulst en consoorten wellicht weer flink sponseren.
Lieve kapoen, loop daar boven maar lekker rond en laat al die lieve mensen die we daar al kennen maar voor je zorgen. Wij denken aan je, altijd...
Dikke kus,
mama
vandaag zat ik in de auto en dacht ik er voor het eerst bewust aan hoe groot en sterk je nu al zou geweest zijn. Misschien heb ik die gedachten ook wel bewust wat op afstand gehouden, omdat we nooit zullen weten hoe jouw opgroeien is, maar toch...
Als je even fel zou geweest zijn als je broer (en dat betwijfel ik niet), dan liep je nu bijna alleen, maar nog even met een vingertje. Je zou het meest schattige pamperkontje gehad hebben, en met de beentjes wijd en zoekend naar je evenwicht rondgaan aan je park, de stoelen en wat nog meer...
Je zou wellicht zo'n lekker rond gezichtje gehad hebben, met wangetjes speciaal ontworpen om kusjes op te geven en armpjes en beentjes met net een plooitje teveel. De eerste tekenfilms zouden je aanspreken (bumba!) en we zouden Gert Verhulst en consoorten wellicht weer flink sponseren.
Lieve kapoen, loop daar boven maar lekker rond en laat al die lieve mensen die we daar al kennen maar voor je zorgen. Wij denken aan je, altijd...
Dikke kus,
mama
zondag 10 oktober 2010
Blaadjes
Dag lieve schat,
we hebben vandaag onze eerste boswandeling gedaan tussen vallende blaadjes. Het is de tweede herfst zonder jou en altijd denk ik dan aan dat oude gedichtje, dat zo goed de droefheid van het najaar kan weergeven:
Het regent en het is november
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender
Zijn heimelijke pijnen draagt
En in de kamer, waar gelaten
Het dagelijks leven wordt verricht
Schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.
De jaren gaan zoals zij gingen
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid
Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan den tijd
Altijd november, altijd regen
Altijd dit lege hart, altijd...
JC Bloem, blijft toch actueel, vooral als het nog duisterder en killer zal worden. Gelukkig hebben we veel hout klaar, om de kachel goed te laten branden wanneer de thermometer naar beneden duikt...
Dikke zoen,
mama
we hebben vandaag onze eerste boswandeling gedaan tussen vallende blaadjes. Het is de tweede herfst zonder jou en altijd denk ik dan aan dat oude gedichtje, dat zo goed de droefheid van het najaar kan weergeven:
Het regent en het is november
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender
Zijn heimelijke pijnen draagt
En in de kamer, waar gelaten
Het dagelijks leven wordt verricht
Schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.
De jaren gaan zoals zij gingen
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid
Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan den tijd
Altijd november, altijd regen
Altijd dit lege hart, altijd...
JC Bloem, blijft toch actueel, vooral als het nog duisterder en killer zal worden. Gelukkig hebben we veel hout klaar, om de kachel goed te laten branden wanneer de thermometer naar beneden duikt...
Dikke zoen,
mama
Abonneren op:
Posts (Atom)
