Een veilig plekje

Lieve Tomas,
toen we wisten van je komst, waren we ongelooflijk gelukkig. Onze puzzel als gezin zou compleet zijn. Ik liet je graag groeien, in de veiligheid van mijn buik. Veilig omdat er je niets kan overkomen, geen blauwe plekken of schaafwonden, geen kwetsende woorden of daden...
Als we zouden kunnen, we hielden je hele leven lang alle kwaad weg van jou. Dat dachten we toen. Je weet wel dat opgroeien alleen kan met groeipijnen, dat lopen alleen kan met vallen, maar toch, als ouder wil je zo graag je kind beschermen tegen alle pijn.

En dan denk ik: er is geen veiliger plekje dan waar je nu bent: diep in mijn hart. Daar ben je heel erg dicht bij me en kan niemand je kwetsen, nooit...

Dikke kus,
je mama

Ticket naar de zon

Ik voel je armen om me heen
en ik zie je
lopen op het strand
ik denk dat jij
altijd voor mij
de enige zal blijven
ik denk dat jij hier bij mij altijd
zal blijven

ticket naar de zon
om bij jou te zijn
ticket naar de zon
om bij jou te zijn

ik weet dat jij er altijd zal zijn
alleen voor mij
ik weet dat jij er altijd zal zijn
alleen voor mij

ik hoor je stem diep in mijn hoofd
en ik denk dat ik droom
ik zie je lopen rondom mij
en ik denk dat ik droom

ticket naar de zon
om bij jou te zijn
ticket naar de zon
om bij jou te zijn

ik weet dat jij er altijd zal zijn
alleen voor mij
ik weet dat jij er altijd zal zijn
alleen voor mij

alleen voor mij
hier zijn wij samen

ticket naar de zon
om bij jou te zijn
ticket naar de zon
om bij jou te zijn

ik weet dat jij er altijd zal zijn
alleen voor mij...


Deze morgen voelde ik me voor het eerst in lange tijd gelukkig met het leven, alhoewel het niet perfect is. En dan dit liedje op de radio, je maakte mijn dag lieverd!

Dikke kus,
mama

Kraantje

Dag lieverd,
na bijna 8 maand heb ik eindelijk het kraantje gevonden op het kerkhof. En dan nog wel omdat gemeentearbeiders me water uit de ton zagen nemen en me zeiden dat er ook een kraantje was. Goed verstopt welliswaar, maar bon, uiteindelijk toch gevonden!
De voorbije weken durfde ik wel eens water nemen uit de fles die bij Louise lag. Ik zag het een beetje als solidariteit tussen de ouders. We delen al ons verdriet, dus dan kunnen we ook nog wel een fles water delen. Elkaar wat helpen, met het onderhoud van onze engeltjes. Raar he, je kent de mensen totaal niet, maar voelt je toch op één of andere manier verbonden. Omdat je gewoon weet dat zij er ook regelmatig komen en dat we dat samen nog ongelooflijk veel zullen doen, de komende jaren...
Je papa is trouwens ook blij, de paarse bloemen op de witte steentjes ;-) Een eerbetoon aan zijn ploeg die kampioen is geworden.

Dikke kus!
mama

Zon, zon, zon!

Dag lieve schat,
als de zon er is herleven de mensen. Net als na een lange winterslaap strekken we onze tenen en leggen ons te knorren in alle zonnestraaltjes die onze richting uit komen. We genieten van buiten komen, van alle bomen en planten die bloeien. Zoals ons Anneke vroeger al eens zong: zelfs bittere winters en dikke lagen sneeuw kunnen niet verhinderen dat de roos overleeft.
Misschien hebben we allemaal wel wat van zo een roos in ons: wachtend op de eerste zon, op het goede weer om al onze gedachten weer op een rijtje te hebben. Of een groeischeut, zoals ik er weer eentje zie aankomen bij je broer. Hij is de laatste tijd zoveel aan het eten dat het niet anders kan of hij springt binnenkort weer uit zijn kleren.
En ja, bij jou staat ook alles in bloei, de struiken, de bloembollen. Het is soms zo leuk om bij jou te komen en te zien dat zelfs daar alles leeft (misschien had An dat ook in haar liedje moeten opnemen).

Dikke kus van ons allen!

Een nieuw engeltje.

Dag lieve schat,
ik schrok zo erg toen ik deze namiddag bij je kwam en er allemaal bloemetjes naast je lagen... Blijkbaar is er opnieuw een engeltje bij gekomen. Uit de kaartjes kon ik afleiden dat het Laura was, een meisje dus. Ik had zo gehoopt dat er nooit nog een kruisje naast je zou komen, maar jammer genoeg hebben we zoiets niet in de hand. Ik zei tegen Matias dat er je nu een vriendinnetje hebt en hij keek rond en riep maar 'waar?, waar mama?'. Moeilijk om uit te leggen he.
Ik was net met je broer op de terugweg naar de auto toen ik een aantal mensen zag afkomen, recht naar ons toe. Het waren de mama en papa van Laura. Het deed me zo'n verdriet om ze te zien, ik was opnieuw terug op de dag van jouw begrafenis. Het rare is dat ik deze morgen buiten kwam bij de bakker en de kerkklokken luidden. Op één of andere manier deed het luiden me denken aan het moment dat we met jou uit de kerk kwamen en ik moest erg aan je denken. Ik had niet durven denken dat ik een nieuw kruisje zou aantreffen...
Lieve schat, geef Laura alvast een knuffel van ons allemaal, we zullen haar de komende maanden en jaren ook veel zien. En zeg haar dat ze eens een teken geeft aan haar mama en papa, zoals jij bij ons ook doet, zodat hun verdriet ooit ook draaglijk mag worden...

Dikke knuf,
mama

Al 7 maand

Dag lieve schat,
ondertussen zijn er al 7 lange maanden voorbij gegaan. Soms gaat het goed, met momenten minder. Zoals een domme serie, waarin ze uitspraken doen als 'een kind verliezen, daar geraak je niet over' of 'niemand zou ooit zijn kind moeten begraven'... Het is voor veel mensen het ergste wat er is en het is soms surreëel dat wij het meemaken. Soms heb ik het moeilijk met het 'dramatiseren'. Ik wou natuurlijk dat het nooit was gebeurd en dat ik met jou in een buggy aan de schoolpoort zou staan. Ik zoek ook niets op van hoe groot en hoe sterk je nu al zou zijn, voor mij blijf je altijd die kleine baby.

Hoe ongelooflijk moeilijk het ook is, we gaan gewoon door. We lachen, we genieten, maar altijd zonder dat puzzelstukje dat alles volledig zou maken. We hebben het niet altijd nodig om te horen hoe 'erg' het wel is. We gaan gewoon door... Want als ik elke dag zou denken met het ongelooflijke verdriet dat in me zit, dan stopt het gewoon. Dan kan ik niet meer doorgaan.

Maar dan denk ik weer aan het geluk dat ons misschien nog te wachten staat. De toekomst is nog niet voorbij, hij moet nog gebeuren. En de toekomst zal zijn wat wij er van maken. Daarom kijken we vooruit, zonder te vergeten dat er altijd een kapoentje in ons hart zit. En wie weet hebben we ooit nog het geluk om opnieuw een lief kapoentje te verwachten...

Lieve kus,
mama

Zomaar

er zit een groot verdriet in mij
ergens diep verborgen
soms wurmt het zich naar boven
en stroomt over mijn wangen

hoe kan het dat zoveel liefde
tot zoveel verdriet kan lijden
dat zoiets moois
zoveel tranen geeft

ik weet het soms niet meer
hoe het was voordien
hoe het was om gewoon te zijn
zonder littekens op mijn ziel

dan hoor ik weer dat kleine stemmetje
dat vanuit de zetel vraagt:
Mama, ik wil naar Musti kijken!
zo spurt ik naar je broer

hij ziet mijn kleine traantjes
en vraagt lief: Mama pijn?
ik zeg dan, ja, mijn rugje
en dan krijg ik vlug een kusje

en tijdens zijn knuffel denk ik dan:
ik ben toch wie ik ben:
littekens overal maar ook omringd
door al de liefde die ik ken...